Partnergeweld in een Vlaams huwelijk.
Inhoudsopgave
Voor mij is alles heel herkenbaar. Sinds mijn relatie met mijn man voel ik me gesteund. Nu durf ik te spreken over het partnergeweld. Ik deel ook de gevolgen ervan tijdens mijn eerste huwelijk. Het was een lang proces om te herstellen. Het was moeilijk om er niet meer onder te lijden. Maar ik geloof dat ik er nu stilaan klaar mee ben. Ik kan niets meer veranderen aan wat achter me ligt. Maar ik kan nog zoveel goed maken in wat voor me ligt. Voor achtergrond bij langdurige spanning en ingrijpende ervaringen: ** Traumasporen in lichaam, brein en geest van Bessel van der Kolk bespreekt hoe trauma kan doorwerken in lichaam, emoties en het ervaren van veiligheid.
De tijd is gekomen om de stilte te doorbreken.
Ik had mijn ex-man leren kennen bij de Chiro.
Na twee jaar besloten we om te trouwen.
Ik wilde voor de kerk trouwen, want ik ben wel gelovig.
Na ons huwelijk, mocht ik van hem niet meer naar Jonge Kerk Roeselare.
Ik vond dit uiteraard spijtig want tenslotte ben ik daar zes jaar naartoe geweest.
Jaren waarvan je zegt, als ik dit niet meegemaakt had, had het mij niet zo sterk gemaakt.
Al gauw kregen we drie kinderen, de jongste is geboren in augustus 1999.
Stilaan begon ik te ontdekken wie mijn ex-man eigenlijk was.
Op 21 april 2000 bekende hij me plots drie dingen: hij was homo, hij had herhaaldelijk zijn eigen neefje van 13 jaar seksueel misbruikt in de periode van onze verloving tot één jaar na de geboorte van de oudste zoon.
Hij was alleen maar met mij getrouwd om zijn geaardheid weg te stoppen.
Zo kon hij een huisvrouw en kinderen hebben, kon hij zijn gedrag perfect verbergen.
Waarom mensen zoveel problemen hebben met Partnergeweld in Vlaanderen en hoe dit op te lossen?
Waarschijnlijk is het door onder andere de stilte te doorbreken. Het kan ook zijn door een ervaringsdeskundige te worden. Al kunnen sommige peuten dat niet graag hebben.
De wereld zakte letterlijk weg onder mijn voeten.
Financieel afhankelijk geworden.
Waar was mijn droom om een gelukkig gezin te hebben?
Intussen waren er nog serieuze verbouwingen bezig in onze woning. We waren zelfs genoodzaakt om te verhuizen naar een ander huis.
Ik was toen in volledige loopbaanonderbreking om de zorg van de kinderen en het huishouden op mij te nemen.
Mijn jongste dochter was pas acht maanden toen mijn ex alles bekende.
Financieel was ik dus afhankelijk van hem.
In die periode braken er ook meer en meer periodes aan dat hij agressiever, woester, depressiever werd.
Dit waren psychosen van hem die ik meerdere malen heb meegemaakt. Hij werd echt razend en dit gebeurde vooral midden in de nacht.
Toch slaagde ik er wel telkens in om hem op één of andere manier de dokter te laten komen. Op die manier kon aan hem een kalmeringsmiddel toegediend worden.
Het was nog een tijdperk zonder gsm. Ik had wel al een draadloze telefoon. Daarmee kon ik vluchten naar een andere kamer in huis. Zo kon ik ook de voordeur op een kier zetten om de huisdokter binnen te laten.
Het was vooral een periode van huiselijk geweld, verkrachtingen in mijn huwelijk naar mij toe, emotionele chantage, vernederingen enz.…
Gans die affaire met zijn misbruikte neefje werd door zijn familie in de doofpot gestoken.
Zijn neefje is hiervoor toen wel twee jaar behandeld geweest in de psychiatrie.
Aan mijn familie durfde ik dit niet te vertellen.
Tegenover mij heeft hij daar tot op vandaag nog nooit een woord van spijt over geuit of getoond.
In feite had ik de kans gehad om hem aan te geven bij de politie.
Ik heb dit uiteindelijk gedaan in 2013.
Ik heb daarmee zo lang gewacht, omdat ik echt wel bang was van hem en aan de andere kant, omdat hij nog altijd de vader was van mijn kinderen en
ik hun niet de schaamte zou moeten aandoen dat hun vader in de gevangenis zat.
Door zijn woede en agressie is hij een paar keer opgenomen geweest in de psychiatrie. Elke opname duurde telkens een maand.
Hij zat ook zwaar aan de antidepressiva en nam andere psychotica tegen agressie, angst en seksuele driften.
De periodes dat hij opgenomen werd, brachten me wel wat rust.
Maar ik bleef met dat onbehaaglijk gevoel zitten dat hij een kind seksueel misbruikt heeft.
Ik had meer en meer het gevoel bedrogen te zijn, voelde me vuil, smerig en vooral beschaamd, omdat ik dit alles niet gezien had
In die periode dwong hij me ook om naar homoporno te kijken. Ik moest meer ‘man’ dan vrouw zijn om hem zijn seksuele behoeften te laten botvieren.
Ik geraakte geleidelijk aan op.
Ik had ook niet de steun van zijn en mijn familie
Eerst sluitte mijn broer mij uit. Dan later keerde ook mijn zuster zich tegen mij. Daarna volgde mijn moeder en geheel die familie, buiten enkele uitzonderingen.
Integendeel, de huwelijksbelofte “in goede en kwade dagen” werd goed tegen mij gebruikt.
Want voor de buitenwereld was hij een zwaar depressieve zieke man. Zo iemand mag en kan je toch niet in de steek laten.
Mijn ex-man vond het toen ook volledig overdreven dat ik studeerde, meedeed aan cursussen en aan examens.
Carrière maken was niet nodig.
Hij had veel liever dat ik thuis zou blijven en zorgen voor hem en voor de kinderen.
Dit heb ik dus wel geweigerd.
Kansen geven, ben ik wel blijven doen tot mijn geduld meer dan op was.
Begin januari 2005 was een vreselijke maand voor mijn kinderen en mezelf.
Na een zware gebeurtenis van huiselijk geweld tegenover mij,
waarvan de kinderen getuige waren, heb ik hem letterlijk bij zijn kraag gevat en hem buiten gezet.
Achteraf stond ik versteld welke kracht ik toen had.
Ik wilde de echtscheiding inzetten.
Dit was geen huwelijk meer voor mij.
Ik heb toen gezworen dat hij nooit, maar dan ook nooit nog zou raken aan de hoofden van de kinderen.
Zelf ben ik dan een jaar in begeleiding geweest bij Largo.
In die periode heb ik wel 2 maanden geen stem meer gehad. Ik moest opnieuw leren spreken via logopedie. Erge haaruitval veroorzaakte kale plekken.
Dit alles werd geweten aan de stress van de afgelopen jaren. (c-ptss)
Ik werd daarvoor behandeld met cortizone injecties.
Na die ervaring met mijn ex-man, vertrouwde ik bijna niemand meer.
Het was toen echt moeilijk om iemand mijn gevoelens toe te laten.
Het was alsof er toen iets kapot was in mij, zodat ik mijn eigen lichaam en geest moest beschermen.
Ik zou niemand meer toelaten die me zou kunnen kwetsen en
ik zou het wel allemaal zelf doen.
Dit leidde toch maar alleen tot misbruik.
Behalve mijn werk en uiteraard mijn kinderen bestond er niets anders meer.
Sinds 2009 heb ik wel opnieuw een heel gelukkige relatie met mijn man.
Mijn man kende ik al van vroeger in Jonge Kerk.
Daardoor was de stap al gemakkelijker om opnieuw een man te vertrouwen. Voor een eigen reflectie op oude patronen en dagelijkse keuzes: ** How to do the work van Nicole LePera (Nederlandse editie) sluit aan bij het zoeken naar een nieuwe, steunende manier van leven.
Samen zijn we intussen bovendien al 6 jaar pleegouders van een pracht van een meisje van toen drie jaar.
Ontbinding van mijn kerkelijk huwelijk.
Ik had ook de kracht. Ik begon een rechtszaak voor de Kerkelijke Rechtbank. Hiermee wilde ik mijn eerste huwelijk laten ontbinden.
Dit huwelijk is door de Kerkelijke rechtbank zowel in eerste als in tweede instantie nietig verklaard.
Als gelovig iemand betekende dit veel in mijn verwerkingsproces. Het voelt aan als een echte bevrijding. Ook mijn man deelt hierin.
Voor meer mildheid tijdens het terugkijken op je geschiedenis: ** Zelfcompassie van Kristin Neff verdiept het omgaan met schaamte, zelfkritiek en het verlangen naar steun. De boeklinks zijn affiliatelinks: bij een aankoop ontvangen wij mogelijk een kleine vergoeding, zonder extra kosten voor jou.
Welke kleine stap past vandaag bij jou?
Misschien gaf dit artikel woorden aan iets wat je al langer voelde. Misschien roept het vragen op, of wil je één inzicht verder onderzoeken.
Sta even stil bij deze vraag:
Wat wil ik meenemen uit dit artikel, en welke kleine stap past bij mijn mogelijkheden van vandaag?
Je kunt één gedachte opschrijven, een groeitaak uit het artikel proberen, steun vragen of bewust tijd nemen om alles te laten bezinken. Je hoeft niets te forceren. Ook rust nemen kan een passende stap zijn.
Van overleven naar leven. Van verdoving naar verbinding. Op jouw tempo.
Vind jouw volgende stap
Wil je verder lezen, maar weet je niet waar te beginnen? Onze startpagina helpt je een gids te kiezen rond narcisme begrijpen, herstel, trauma, zelfreflectie, grenzen, communicatie, kritisch denken of solidariteit.
Start hier: vind de gids die bij jouw vraag past.
Herkenning en uitwisseling
Soms helpt het om te lezen hoe anderen met vergelijkbare vragen omgaan. In onze Facebookgroep vind je ruimte voor herkenning en uitwisseling.
Je kiest zelf of je meeleest of deelneemt aan een gesprek, en wat je over jezelf wilt delen. Je hoeft je verhaal niet te vertellen om erbij te mogen horen.
Was dit artikel waardevol voor jou? Bewaar het gerust om later opnieuw te lezen, of deel het met iemand voor wie het steun of inzicht kan bieden.
Zelfzorg en solidariteit vormen onze basis
Op narcisme.blog verbinden we persoonlijke groei met zorg voor elkaar. We bieden psycho-educatieve informatie, reflectievragen en praktische oefeningen om jezelf, relaties en maatschappelijke patronen beter te begrijpen.
We willen bijdragen aan meer bewustwording, gezonde grenzen, verbinding en menselijk handelen. Daarbij kijken we zowel naar wat iemand zelf kan oefenen als naar de steun en omstandigheden die daarvoor nodig zijn.
Menselijke waardigheid, respect en geweldloze communicatie staan centraal. We wijzen haat, geweld, discriminatie en racisme af.
We bespreken schadelijk gedrag en maatschappelijke mechanismen zonder mensen tot een etiket te reduceren. Onze informatie ondersteunt inzicht en reflectie en vervangt geen persoonlijke diagnostiek of behandeling.
Zie je een fout of heb je een inhoudelijke vraag?
We streven naar zorgvuldige, begrijpelijke en actuele informatie. Toch kan er een fout, onduidelijkheid of ontbrekende nuance in een artikel staan.
Meld een fout of stel je vraag via het contactformulier. Vermeld de link naar het artikel, de passage waarover het gaat en een korte toelichting. Voeg gerust een relevante bron toe als die je melding verduidelijkt.
Eén duidelijke melding via dit formulier helpt ons je vraag overzichtelijk te behandelen. We beoordelen meldingen zorgvuldig en corrigeren of vullen informatie aan waar nodig. Verzoeken om inhoud te verwijderen bekijken we individueel.
Dank je dat je meedenkt en helpt onze informatie te verbeteren.
Liefs,
Annemie en Johan Persyn-Declercq (auteurs)
update : 09102026
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.
Als je ons wilt steunen kunt U dat gratis door uw aankopen bij bol.com