Wat is innerlijke werk en hoe doe je het!
Inhoudsopgave
- Welkom!
- Wat is het innerlijk kind?
- Verschillende betekenissen
- Mijn benadering
- Het innerlijk kind en trauma
- Omzeilen van je verstand
- Het ontkennen van emoties
- Het innerlijk kind visualiseren
- Kwetsbaarheid en creativiteit
- Bescherm en koester je innerlijk kind
- 🌱 Je bent niet alleen aan het herstellen – je bent opnieuw aan het leren ontwikkelen
- 🧩 Sommige kinderen leren vooral zichzelf aanpassen
- 🧠 Misschien was je vroeger een uitstekende emotionele meteoroloog
- 🌿 Een belangrijke groeitaak: leren verdragen dat iemand jou verkeerd begrijpt
- 🌱 Bouw als volwassene een nieuw opvoedingsklimaat in jezelf
- 🪴 Doe voor jezelf wat een goede opvoeder zou doen
- 🔎 Vraag niet alleen: wat is er mis met mij?
- 🧭 Herstel betekent ook opnieuw leren kiezen
- 🌾 Niet alles hoeft via je moeder hersteld te worden
- 🧱 Jij mag vaardigheden ontwikkelen die vroeger niet welkom waren
- 🌤️ Een kleine orthopedagogische oefening: van automatische reactie naar nieuwe vaardigheid
- 🌺 De uiteindelijke vraag wordt anders
Welkom!
Hoi allemaal, welkom terug op mijn blog of welkom als je hier voor het eerst bent. Vandaag wil ik het hebben over de term ‘innerlijk kind’.
Wat is het innerlijk kind?
Als je eerder mijn blogs hebt gelezen, heb je deze term vast al eens voorbij zien komen. Toch heb ik er nog nooit een volledige blog aan gewijd. In deze blog leg ik uit wat ik bedoel met ‘innerlijk kind’. Ik leg ook uit hoe ik er zelf mee werk. Daarnaast vertel ik hoe ik het gebruik in mijn helings- en schaduwwerk.
Verschillende betekenissen
De term ‘innerlijk kind’ kent veel verschillende definities, afhankelijk van de methode of het vakgebied. Zo hebben bijvoorbeeld Internal Family Systems en transactionele analyse elk hun eigen interpretatie. Ik kwam voor het eerst in aanraking met de term toen ik de boeken van John Bradshaw las. Een van die boeken was “Homecoming”. In dit boek gebruikt hij visualisatietechnieken om je “inner child” te integreren.
Mijn benadering
Mijn benadering van het innerlijk kind is niet exact hetzelfde als die van deze modaliteiten. Vaak wordt het inner child gezien als een deel van ons. Dit deel is emotioneel of intellectueel gestagneerd door trauma of vroege verwondingen. Dit deel is niet in hetzelfde tempo ontwikkeld als de rest van ons.
Het innerlijk kind en trauma
Wanneer mensen in de psychologie praten over het innerlijk kind, verwijzen ze vaak naar delen van onszelf die jonger zijn. Deze delen zijn ook kwetsbaarder. Deze delen kunnen vastzitten rond een trauma. Hoewel al deze benaderingen waardevol zijn. Ik ontdekte voor mezelf nog een andere manier om het innerlijk kind te gebruiken. Dit is vooral nuttig in schaduwwerk.
Omzeilen van je verstand
Ik zie het innerlijk kind als een jongere versie van mezelf die in mij leeft. Dit gebruik ik om de delen van mijn brein te omzeilen die proberen mijn gevoelens te rationaliseren. Soms voel ik bijvoorbeeld boosheid, maar mijn verstand probeert dit weg te redeneren. Hierdoor ontstaat een interne strijd, wat vaak leidt tot het onderdrukken van emoties.
Het ontkennen van emoties
Een andere manier waarop we onze emoties kunnen ontkennen, is door te weigeren te erkennen wanneer we gekwetst zijn. Vooral voor mensen die neigen naar een vermijdende hechtingsstijl, kan dit onbewust gebeuren. Je brein zegt dan: “Dit doet geen pijn,” terwijl er een innerlijk deel is dat wel degelijk gekwetst is.
Wie merkt dat nabijheid, kwetsbaarheid of afwijzing opvallend sterke reacties oproept, kan ook naar hechting kijken. Verbonden van Amir Levine en Rachel Heller maakt inzichtelijk hoe verschillende hechtingspatronen zich in volwassen relaties kunnen tonen — en waarom veiligheid soms opnieuw geleerd moet worden.
Het innerlijk kind visualiseren
Door mezelf voor te stellen als een klein kind dat in mij leeft. Ik kan mezelf toestaan om te voelen wat ik voel. Mijn rationele brein probeert het weg te redeneren. Het inner child voelt emoties die het volwassen brein probeert te onderdrukken, zoals pijn, verdriet of boosheid.
Kwetsbaarheid en creativiteit
Het innerlijk kind is het deel van ons dat kwetsbaar is en bescherming nodig heeft. Het is ook de bron van onze creativiteit. De delen van ons die enthousiast, nieuwsgierig en speels zijn, komen voort uit een gezond innerlijk kind. Dit is het teken van een geïntegreerd persoon die in contact staat met het volledige spectrum van emoties.
Bescherm en koester je innerlijk kind
Het innerlijk kind is ook erg kwetsbaar en beïnvloedbaar. Het neemt vaak dingen aan als waar, zelfs als het volwassen brein weet dat dit niet het geval is. Daarom is het belangrijk om je innerlijk kind te beschermen. Je moet het ook koesteren, net zoals je een echt kind zou beschermen.
Wil je dit contact met je jongere, kwetsbare zelf verder onderzoeken? In Het helen van je innerlijke kind van Susanne Hühn vind je oefeningen en inzichten om opnieuw verbinding te maken met gevoelens en behoeften die je misschien lange tijd hebt weggeduwd.
🌱 Je bent niet alleen aan het herstellen – je bent opnieuw aan het leren ontwikkelen
Er is nog iets wat we vaak vergeten wanneer we praten over opgroeien bij een giftige of sterk controlerende moeder.
We kijken vooral naar de pijn.
Naar de manipulatie.
Naar schuldgevoel.
Naar kritiek.
Naar controle.
Maar vanuit een orthopedagogische blik wil ik nog een andere vraag stellen:
Wat heb jij als kind niet voldoende kunnen oefenen omdat zoveel energie naar overleven, aanpassen of vrede bewaren ging?
Dat is een andere vraag.
En soms is het precies die vraag die herstel in beweging brengt.
Want misschien moet je niet alleen verwerken wat jou werd aangedaan.
Misschien mag je als volwassene alsnog vaardigheden ontwikkelen waarvoor vroeger simpelweg te weinig veilige ruimte bestond.
🧩 Sommige kinderen leren vooral zichzelf aanpassen
Een kind ontwikkelt zich niet in een vacuüm.
Het leert zichzelf kennen in relatie tot anderen.
Normaal gezien ontdekt een kind geleidelijk:
dit vind ik leuk.
dit wil ik niet.
hier ben ik boos om.
dit kan ik al.
hier heb ik hulp bij nodig.
dit ben ik.
Maar wat gebeurt er wanneer de emotionele ruimte thuis grotendeels bepaald wordt door één ouder?
Dan kan een kind iets heel anders gaan leren.
Niet:
“Wat voel ik?”
maar:
“Hoe voelt mama zich?”
Niet:
“Wat heb ik nodig?”
maar:
“Wat moet ik doen zodat er geen ruzie ontstaat?”
Niet:
“Wie wil ik worden?”
maar:
“Wie moet ik zijn om aanvaard te blijven?”
Zie je het verschil?
Dat kind is niet slecht ontwikkeld.
Integendeel.
Het heeft vaak ongelooflijk verfijnde vaardigheden ontwikkeld.
Het kan gezichten lezen.
Stemveranderingen herkennen.
Spanning in een kamer voelen.
Conflicten voorspellen.
Zich razendsnel aanpassen.
Dat zijn geen tekenen van zwakte.
Het waren ooit intelligente aanpassingen aan een moeilijke omgeving.
Maar vaardigheden die jou als kind hielpen overleven, kunnen je als volwassene soms gevangen houden.
Herken je hoe je als kind vooral leerde aanvoelen, aanpassen en rekening houden met de emoties van anderen? Ongezien opgegroeid van Lindsay C. Gibson helpt begrijpen wat opgroeien met emotioneel onvolwassen ouders kan doen met je zelfbeeld, behoeften en latere relaties.
🧠 Misschien was je vroeger een uitstekende emotionele meteoroloog
Ken je dat?
Je komt ergens binnen en nog vóór iemand iets gezegd heeft, weet jij:
Er klopt iets niet.
Je merkt een blik op.
Een stilte.
Een zucht.
Een andere intonatie.
En onmiddellijk begint je interne radar te werken.
Heb ik iets verkeerd gedaan?
Is iemand kwaad?
Moet ik iets oplossen?
Moet ik mezelf aanpassen?
Vanuit orthopedagogisch perspectief kunnen we daar anders naar kijken.
Niet onmiddellijk als een defect.
Niet als: Waarom ben ik toch zo overgevoelig?
Maar als een vaardigheid die ooit functioneel was.
Misschien moest jij vroeger heel goed kunnen voorspellen hoe iemand zich voelde.
Alleen is er vandaag een nieuwe ontwikkelingsopdracht:
leren onderscheiden wat van jou is en wat van de ander is.
Iemand kan teleurgesteld zijn…
zonder dat jij iets moet herstellen.
Iemand kan geïrriteerd zijn…
zonder dat jij de oorzaak bent.
Iemand kan zwijgen…
zonder dat jij onmiddellijk moet raden waarom.
Dat klinkt eenvoudig.
Maar wanneer je jarenlang anders hebt geleerd, is dit behoorlijk groot werk.
🌿 Een belangrijke groeitaak: leren verdragen dat iemand jou verkeerd begrijpt
Misschien is dit herkenbaar.
Je legt iets uit.
Nog eens.
En nog eens.
Je zoekt betere woorden.
Meer context.
Meer voorbeelden.
Want ergens leeft de overtuiging:
“Als ik mezelf maar goed genoeg uitleg, zal de ander uiteindelijk begrijpen dat ik geen slecht mens ben.”
Maar volwassen autonomie betekent soms iets heel anders.
Het betekent kunnen zeggen:
“Ik weet waarom ik deze keuze maak. Jij hoeft die niet volledig te begrijpen.”
Een grens wordt pas echt interessant wanneer iemand anders er niet enthousiast over is. In Grenzen van Henry Cloud en John Townsend wordt verder uitgewerkt hoe je verantwoordelijkheid kunt nemen voor je eigen keuzes zonder automatisch verantwoordelijkheid over te nemen voor de gevoelens, verwachtingen of teleurstelling van anderen.
Dat kan ontzettend ongemakkelijk voelen.
Vooral wanneer je bent opgegroeid in een gezin waarin goedkeuring en verbondenheid sterk met elkaar verweven waren.
Daarom vind ik dit zo’n belangrijke orthopedagogische verschuiving:
je hoeft niet langer voortdurend pedagogisch examen af te leggen bij je ouder.
Je bent geen kind meer dat wacht tot iemand zegt:
Goed gedaan.
Je mag zelf leren beoordelen:
Past deze keuze bij mijn waarden?
Is dit respectvol?
Is dit goed voor mijn ontwikkeling?
Kan ik verantwoordelijkheid dragen voor de gevolgen?
Dan heb je misschien geen toestemming meer nodig.
🌱 Bouw als volwassene een nieuw opvoedingsklimaat in jezelf
Orthopedagogiek gaat niet alleen over gedrag.
Het gaat ook over de omgeving waarin een mens zich kan ontwikkelen.
En precies daar ligt voor mij een prachtige herstelvraag:
Welk opvoedingsklimaat wil jij vandaag voor jezelf creëren?
Misschien groeide je op in een klimaat van kritiek.
Dan kun je vandaag oefenen met mildheid.
Misschien groeide je op met onvoorspelbaarheid.
Dan kun je regelmaat creëren.
Misschien werd elke fout uitvergroot.
Dan kun je jezelf leren:
“Een fout is informatie, geen karakteranalyse.”
Misschien moest alles perfect.
Dan mag je experimenteren met goed genoeg.
Misschien moest je vooral luisteren.
Dan mag je opnieuw een stem ontwikkelen.
En misschien werd zelfstandig worden geïnterpreteerd als afwijzing.
Dan mag je vandaag leren:
autonomie vernietigt liefde niet.
Gezonde verbondenheid kan juist twee afzonderlijke mensen verdragen.
🪴 Doe voor jezelf wat een goede opvoeder zou doen
Stel dat er een kind voor je staat.
Het probeert iets nieuws.
Het mislukt.
Wat zou een goede opvoeder zeggen?
Waarschijnlijk niet:
“Zie je wel dat jij nergens toe in staat bent.”
Je zou eerder zeggen:
“Kom. We kijken wat er gebeurde.”
“Wat heb je nodig?”
“Probeer het nog eens.”
“Misschien maken we de stap kleiner.”
Waarom spreken we tegen onszelf dan soms op een manier waarop we nooit tegen een kind zouden spreken?
Dat is een interessante oefening.
Niet omdat we onszelf moeten infantiliseren.
Maar omdat ontwikkeling ook op volwassen leeftijd ondersteuning nodig heeft.
Soms betekent herstel daarom:
jezelf begeleiden in plaats van jezelf commanderen.
Dat verschil is enorm.
Jezelf begeleiden betekent niet dat je alles moet goedpraten. Het betekent dat je kunt groeien zonder jezelf voortdurend af te breken. Wie dat verder wil oefenen, vindt in Zelfcompassie van Kristin Neff een onderbouwde benadering om zelfkritiek te herkennen en met meer mildheid én verantwoordelijkheid naar jezelf te kijken.
🔎 Vraag niet alleen: wat is er mis met mij?
Een mens die lang in een moeilijke gezinsdynamiek heeft geleefd, kan zichzelf voortdurend onderzoeken.
Waarom reageer ik zo?
Waarom ben ik bang?
Waarom kan ik geen nee zeggen?
Waarom voel ik mij schuldig?
Waarom trek ik zulke mensen aan?
Maar probeer de vraag eens iets te veranderen.
Niet:
“Wat is er mis met mij?”
maar:
“Wat heb ik ooit geleerd waardoor deze reactie logisch werd?”
Dat is geen excuus voor alles wat we doen.
Volwassen worden betekent ook verantwoordelijkheid nemen.
Maar verantwoordelijkheid zonder begrip wordt gemakkelijk zelfveroordeling.
Begrip zonder verantwoordelijkheid wordt dan weer stilstand.
We hebben beide nodig.
Ik kan begrijpen waarom ik altijd probeer te pleasen…
én leren om het niet meer automatisch te doen.
Ik kan begrijpen waarom kritiek mij zo hard raakt…
én oefenen om niet elke kritiek als waarheid te behandelen.
Ik kan begrijpen waarom ik conflicten vermijd…
én stap voor stap leren om verschil van mening te verdragen.
Dat is ontwikkeling.
🧭 Herstel betekent ook opnieuw leren kiezen
Een kind heeft weinig keuze.
Het kan niet eenvoudig zeggen:
“Deze gezinsdynamiek past niet meer bij mijn behoeften, dus ik verhuis.”
Het is afhankelijk.
Een volwassene heeft meestal veel meer mogelijkheden.
Maar gek genoeg kan je lichaam nog jarenlang reageren alsof je die mogelijkheden niet hebt.
Daarom is een kleine vraag soms krachtiger dan een grote analyse:
“Welke keuze heb ik vandaag die ik vroeger niet had?”
Misschien kun je vandaag ophangen.
Misschien kun je later antwoorden.
Misschien mag je een uitnodiging weigeren.
Misschien mag je informatie voor jezelf houden.
Misschien mag je zeggen:
“Ik denk daar anders over.”
Misschien mag je gewoon naar huis gaan.
Dat zijn ogenschijnlijk kleine handelingen.
Maar ontwikkelingsmatig zeggen ze iets groots:
Ik ben niet langer machteloos.
🌾 Niet alles hoeft via je moeder hersteld te worden
Dit vind ik persoonlijk een belangrijke gedachte.
Mensen kunnen jarenlang proberen hun oorspronkelijke relatie te herstellen omdat ze hopen eindelijk te krijgen wat vroeger ontbrak.
Erkenning.
Trots.
Nieuwsgierigheid.
Bescherming.
Warmte.
Maar ontwikkeling is breder dan één relatie.
Je kunt ook nieuwe relationele ervaringen opbouwen.
Met vrienden.
Met een partner.
Met collega’s.
Met je kinderen.
Met kleinkinderen.
Met een hulpverlener.
Met mensen bij wie je niet voortdurend hoeft te bewijzen dat je bestaansrecht hebt.
Iedere veilige relatie kan iets nieuws aan je leren.
Niet omdat iemand je verleden wist.
Maar omdat je zenuwstelsel, je verwachtingen en je gedrag nieuwe ervaringen krijgen:
Ik kan mezelf zijn en iemand blijft.
Ik kan nee zeggen en er ontstaat geen oorlog.
Ik kan een fout maken en de relatie blijft bestaan.
Ik kan succes hebben zonder dat iemand mij kleiner hoeft te maken.
Dat zijn krachtige ontwikkelingsmomenten.
Ook wanneer je 30, 50, 60 of 70 bent.
🧱 Jij mag vaardigheden ontwikkelen die vroeger niet welkom waren
Misschien is dit wel een mooie lijst om even rustig door te nemen.
Welke vaardigheid mocht bij jou vroeger onvoldoende groeien?
Was het…
zelfstandig beslissen?
boos mogen zijn?
trots zijn?
rusten?
om hulp vragen?
iets niet weten?
een andere mening hebben?
succesvol zijn?
nee zeggen?
privacy hebben?
spontaan zijn?
fouten maken?
plezier maken zonder je schuldig te voelen?
Kies er eens één.
Niet twaalf.
Eén.
En stel jezelf vervolgens deze vraag:
“Hoe zou ik deze vaardigheid deze week heel klein kunnen oefenen?”
Niet revolutionair.
Niet dramatisch.
Klein.
Want ontwikkeling groeit meestal niet door één groot inzicht.
Ze groeit door herhaalde ervaringen.
🌤️ Een kleine orthopedagogische oefening: van automatische reactie naar nieuwe vaardigheid
Neem een situatie die regelmatig terugkomt.
Bijvoorbeeld:
Mijn moeder reageert teleurgesteld wanneer ik niet onmiddellijk beschikbaar ben.
Schrijf dan vier dingen op.
1. Wat doe ik automatisch?
Ik begin mezelf uitgebreid te verantwoorden.
2. Wat probeer ik daarmee te voorkomen?
Dat zij boos of teleurgesteld wordt.
3. Welke oude les zit daar misschien onder?
Ik ben verantwoordelijk voor haar gevoelens.
4. Welke nieuwe vaardigheid wil ik oefenen?
Vriendelijk blijven zonder mezelf eindeloos te verdedigen.
Je nieuwe reactie hoeft vervolgens niet spectaculair te zijn.
Misschien wordt ze gewoon:
“Vandaag lukt het niet. Ik bel je later deze week.”
Punt.
Geen pleidooi.
Geen proces-verbaal.
Geen verdediging van zes paragrafen.
En ja…
dat kan eerst vreemd voelen.
Maar vreemd betekent niet noodzakelijk verkeerd.
Soms betekent vreemd gewoon:
nieuw.
🌺 De uiteindelijke vraag wordt anders
In het begin van herstel vragen veel mensen:
“Hoe krijg ik haar zover dat ze mij anders behandelt?”
Later kan een andere vraag ontstaan:
“Hoe wil ik mijn eigen leven vormgeven, ongeacht wat zij daarvan vindt?”
Voor mij zit daar een enorme verschuiving in.
Je moeder blijft misschien wie ze is.
Misschien verandert ze.
Misschien gedeeltelijk.
Misschien helemaal niet.
Maar jouw ontwikkeling hoeft niet stil te blijven staan terwijl jij daarop wacht.
Herstel krijgt een nieuwe dimensie wanneer je niet langer alleen probeert te begrijpen waarom de ander doet wat hij of zij doet, maar ontdekt hoe jij zelf ruimte kunt innemen. Emotioneel onafhankelijk van Lindsay C. Gibson helpt om oude rollen te herkennen, duidelijker voor jezelf op te komen en je leven minder te laten bepalen door emotioneel onvolwassen mensen.
Je kunt nieuwe vaardigheden oefenen.
Nieuwe relaties opbouwen.
Andere keuzes maken.
Je eigen waarden ontdekken.
Leren spelen.
Rust nemen.
Grenzen ervaren zonder jezelf te veroordelen.
En langzaam gebeurt er iets bijzonders.
Je bent niet meer uitsluitend bezig met loskomen van haar.
Je bent bezig met groeien naar jezelf.
Dat is iets anders.
En misschien is dát uiteindelijk een van de diepste vormen van vrijheid.
💬 Een vraag voor jou
Wanneer je niet kijkt naar wat je moeder fout deed, maar naar wat jij vandaag nog mag ontwikkelen:
welke vaardigheid zou jij jezelf dan alsnog willen leren?
Misschien begint herstel precies daar.
Niet bij nog meer analyseren.
Maar bij één nieuwe ervaring.
Eén kleine keuze.
Eén stukje ontwikkeling dat eindelijk van jou mag zijn.
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.
Jouw verhaal telt.
Conclusie
Dit was de inleiding over het innerlijk kind. In de gerelateerde blogposten ga ik dieper in op hoe je toegang kunt krijgen tot dit deel van jezelf. Ik ga ook in op hoe je ermee kunt werken.
Het Innerlijk Kind: 5 vragen
- Heb je ooit ervaring gehad met het concept van het innerlijk kind? Zo ja, hoe heeft dit concept je geholpen in je persoonlijke groei en helingsproces?
- Welke modaliteiten of psychologische benaderingen ken je die het concept van het inner child gebruiken? En welke daarvan sluit het beste aan bij jouw eigen ervaringen?
- Op welke manieren probeer jij soms je emoties weg te redeneren? En hoe denk je dat het toelaten van deze emoties je welzijn zou kunnen beïnvloeden?
- In hoeverre herken je de eigenschappen van het innerlijk kind bij jezelf? Op welke manieren zou je kunnen werken aan het koesteren en beschermen van dit kwetsbare deel van jezelf?
- Ben je nieuwsgierig geworden naar het verkrijgen van toegang tot je inner child en ermee te werken? Wat hoop je te bereiken door dit proces aan te gaan?
Samenvatting van deze tekst
- De term ‘innerlijk kind’ wordt besproken met verschillende definities en toepassingen uit diverse psychologische modaliteiten.
- De auteur deelt persoonlijke ervaringen en inzichten. Deze hebben betrekking op de toepassing van het concept van het innerlijk kind in helingswerk en schaduwwerk.
- De auteur benadrukt dat het inner child verwijst naar delen van onszelf die emotioneel gestagneerd zijn of vastzitten rond trauma.
- Het idee van het inner child wordt gebruikt om de delen van de hersenen te omzeilen. Deze delen proberen gevoelens weg te redeneren. Hierdoor krijgt men toestemming om emoties te voelen.
- Het innerlijk kind wordt beschouwd als emotioneel, kwetsbaar, beïnvloedbaar, en behoeftig aan bescherming, vergelijkbaar met een echt kind.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq