Veel mensen met wie ik spreek, zijn angstig omdat ze vastzitten in hun hoofd. Ik wil hier een term introduceren die ik nog niet eerder heb gehoord. We noemen het de cognitieve bypassing. Ik zie veel therapeuten en coaches anderen instrueren om hun gedachten te herstructureren.
Het wordt gezien als een manier om pijnlijke emoties te vermijden en zelfs oude trauma’s en angsten te genezen.
We leven in een nep-samenleving. We vermijden om in ons lichaam te zijn, maar niet als ons lichaam goed aanvoelt. Ongemakkelijke emoties worden dwangmatig weggeredeneerd of afgeleid van onze geest.
Er is geen tekort aan zelfhulpgoeroes en coaches. Ze helpen je je trauma’s te ‘verwerken’. Dit doen ze door nieuwe denkprocessen om hen heen te creëren. Het wordt de positieve psychologiebeweging genoemd als een goed voorbeeld.
Denk beter na, en je zult je beter voelen zeggen ze. Er zal geen pijn meer zijn, het is jouw keuze. Hoewel dit op korte termijn kan helpen, kan het op de lange termijn contraproductief zijn.
Heb je ooit geprobeerd anders te denken dan hoe je lichaam aanvoelt?
Je kunt een tijdje anders denken. Over het algemeen is het alsof Sisyphus eindeloos een steen een helling op duwt.
Er is niets mis met het gebruik van cognitieve strategieën als onderdeel van je emotionele welzijn.
Ik krimp ineen. Dat gebeurt wanneer ik zie dat levenscoaches en cognitief gedragstherapeuten hun cliënten vertellen dat je elke negatieve emotie moet herstructureren. Ze zeggen dat je deze ook cognitief moet uitleggen. Het dwangmatig toevoegen van cognitieve uitleg zorgt ervoor dat uw trauma nooit volledig geneest. De ongemakkelijke waarheid is dat er een component van pijnlijke emoties is. Je moet deze gewoon voelen. Hoe moeilijk dat ook is om te horen.
Ik weet dat dit vreemd zal klinken. Het helen van trauma’s gaat meer over het omarmen van het gevoel in het lichaam. Het is minder verbonden met het vasthouden aan de gedachten van de geest. Mensen worden in hun hoofd gedreven als een manier om emoties, vooral verdriet, te vermijden.
Verdriet wordt in onze samenleving voortdurend aan de kant geschoven.
Zoveel van onze psychopathologie komt voort uit onopgelost verdriet. Dit verdriet is te wijten aan de verliezen die we hebben geleden, vooral in de kindertijd.
Het is niet zozeer verdriet over de dood van dierbaren. Hoewel dat zeker een belangrijke oorzaak is, gaat het om verdriet over een ouderlijke scheiding. Het betreft ook kindermishandeling, verwaarlozing of andere grote verliezen.
Er zijn genoeg therapeuten die je met die verliezen zullen helpen. Maar hoeveel laten je erin zitten zonder dwangmatig uitleg te geven? Wat als je de pijnlijke emoties niet dwangmatig uitlegt? Is dat cruciaal om ruimte te geven voor het metaboliseren van die emotie? Misschien kan het onderliggende trauma dan oplossen en uiteindelijk genezen.
Spiritueel omzeilen was een term die in de jaren tachtig werd bedacht door Boedist-leraar en psychotherapeut John Welwood. Hij legt het uit als een neiging om spirituele ideeën en praktijken te gebruiken. Mensen gebruiken deze ideeën en praktijken om onopgeloste emotionele problemen, psychologische wonden, en onvoltooide ontwikkelingstaken te omzeilen of te vermijden.
Cognitieve omzeiling is de praktijk van het vermijden van gevoelens door af te wijken van cognitieve ideeën of overtuigingen.
Cognitieve bypassing werkt in de veronderstelling dat je elk trauma en elke emotie cognitief kunt oplossen en herstructureren. Nogmaals, ik heb geen probleem met cognitieve herstructurering. Maar ik heb zeker een probleem als je elke keer dat je een emotie voelt, deze moet bewerken. Je hebt ook een probleem als je deze cognitief moet manipuleren.
Veel mensen hebben geen trauma opgelopen. Zij denken dat ze anderen kunnen helpen genezen door hun cognitie te veranderen. En ik geloof dat dit meer en meer gebeurt met het enorme aantal levenscoaches dat elk jaar verschijnt. Vooral degenen die niet bekend zijn met emotionele trauma’s kunnen meer kwaad dan goed doen. Mensen uit hun trauma en ongemakkelijke emoties coachen is een gevaarlijk spel.
Sommige emoties moet je met rust laten en voelen.
Natuurlijk is het belangrijk om de bron van je verdriet en trauma te begrijpen. Er moet enige tijd zijn om gewoon te zitten, te raken en te voelen. Doe dit zonder er automatisch en dwangmatig “iets” aan toe te voegen. Ik ben tegen het onophoudelijk proberen een kunstmatige, rationele structuur te ontwikkelen rond trauma of verdriet. Dit blokkeert het genezingsproces.
Om een gemeenschappelijke metafoor toe te voegen, ontstaat er een wond met lagen. Deze lagen moeten uiteindelijk worden weggepeld voordat een echte oplossing kan optreden.
Natuurlijk, dingen wegverklaren kan de pijn op korte termijn verlichten, maar het kan gemakkelijk een geconditioneerde gewoonte worden.
Zodra het cognitief omzeilen begint, levert het een tijdelijke dosis dopamine op. Het menselijk brein zal dat proces volgen. Dit gebeurt net zoals het zou doen met een verslaving.
En zoals voor alle verslavingen geldt, zal cognitieve bypassing op korte termijn verlichting bieden, maar geen langdurige verzadiging.
Samen met de andere component van verslaving is dit gedrag op de lange termijn destructief.
Daarom zeg ik: je moet het voelen om het te genezen.
Als je elke keer dat je iets voelt meteen denkt dat je het moet ‘verklaren’, verlies je de betekenis. Als je meteen aan ‘werken’ denkt, verlies je eigenlijk de betekenis van het gevoel.
In simplistische bewoordingen is de linkerhersenhelft lineair, taalkundig en op gedachten gebaseerd. De rechterhersenhelft is meer amorf en op betekenis gebaseerd.
Wanneer je een emotionele betekenis van de rechterhersenhelft naar de analyse van de linkerhersenhelft verhuist, verlies je de diepere betekenis. Het gevoel gaat verloren. Misschien nog belangrijker, je verliest ook het contact met de potentiële boodschap van dat gevoel.
Gevoelens zijn niet direct in woorden te vertalen.
De vreugde van de bevalling volgt op de pijn. Als je een vrouw vraagt om dit uit te leggen, verbleekt de taalkundige beschrijving. Dit verbleekt natuurlijk altijd. Het is niets vergeleken met de werkelijke emotie.
Probeer aan iemand die jouw taal niet spreekt uit te leggen hoe hartzeer voelt. Dan zul je mijn punt beginnen te begrijpen.
Emoties kun je niet verklaren op een niveau dat overeenkomt met hun werkelijke intensiteit of betekenis.
De voorloper kan door de toon van je stem een idee krijgen van wat je tegen ze zegt. De beweging in je gezicht en je lichaamstaal geven ook aanwijzingen. Echter, de woorden voegen weinig waarde toe.
Gevoelens en emoties zijn boodschappers. Vaak moet je de boodschap eerst echt voelen. Pas dan kun je ze interpreteren. Het is niet zeker of die emoties al cognitief geïnterpreteerd moeten worden.
Wanneer we de emoties interpreteren voordat de emoties echt gevoeld worden, omzeilen we cognitief ons leven. We verwaarlozen ons ware zelf.
Wanneer we iets te nauwkeurig met onze geest proberen te onderzoeken, verliezen we het gevoel ervan in ons lichaam.
En het gevoel in ons lichaam is waar het leven leeft.
Hier is een analogie: je netvlies heeft staafjes en kegeltjes. Staafjes detecteren grijs- en wittinten en kegeltjes detecteren kleur. Het deel van je netvlies dat is gewijd aan het centrale zicht is de fovea en bevat alleen kegeltjes.
Als je direct naar een verre ster kijkt, verdwijnt deze. Dat komt omdat de fovea het witte licht niet kan opvangen. Het ziet alleen kleur. Maar als je alleen naar links of rechts van de ster kijkt, komt hij weer in beeld. Dankzij het deel van je netvlies met grijze en witte meetstaafjes, kun je nu waarnemen wat er aanvankelijk niet leek te zijn.
Wanneer je rechtstreeks naar een emotie probeert te “kijken” met meedogenloze analyse, verlies je het vermogen. Je kunt dan zijn echte boodschap niet zien.
Dat is wat ik bedoel met cognitieve bypassing. Het is de neiging om het gevoel te verklaren. In plaats daarvan zou men er alleen maar bij moeten stilstaan en het laten metaboliseren en integreren. Nogmaals, ik verwerp onze cognitie niet volledig.
We hebben nodig wat dr. Dan Siegel een ‘samenhangend verhaal’ van ons trauma noemt, een cognitief begrip van het verhaal van onze verwonding. Maar alleen het begrijpen van het verhaal is niet genoeg om het te genezen. Men zegt dat “Inzicht de popcorn van psychotherapie is.”
En voor mij betekent dat dat alleen het ‘waarom’ begrijpen slechts een onderdeel is van het genezingsproces.
br/p>
Dat is niet leven in je lichaam; dat is het gevoel omzeilen en vast komen te zitten in het denken.
Je kunt niet uit een gevoelsprobleem denken. Als je denken gebruikt om aan gevoelens te ontsnappen, train je jezelf om het leven te vermijden. Je gaat in je hoofd terwijl je in je lichaam zou moeten blijven.
Het leven leeft in het gevoel van je lichaam en niet in het denken van je geest.
Maar je geest of egobewustzijn zal zijn best doen om je anders te vertellen.
Je grootste supporter na jezelf.
Mensen vullen zichzelf met “vreugdevolle” ervaringen om toch weer terug te komen naar het voelen van alle moeilijke dingen. Als men het gevoel vermijdt, kost het meer tijd om tot het levende gevoel te komen. Hierdoor ontstaat bijna een parallel universum. Het is een alternatieve realiteit net zoals bij spirituele omzeiling.
Heb je een gelijkaardige ervaring, laat het ons weten in de commentaren. Ga je ook je abonneren volledig gratis op onze blog?
Tweet actie:
Voel en genees, niet omzeilen en vastlopen. Lees meer over cognitieve bypassing en waarom het belangrijk is om ruimte te geven aan pijnlijke emoties. #EmotioneleWelzijn #CognitieveBypassing #Traumaheling Lees hier meer https://wp.me/p8JRiM-HnH
Het belang van emotionele genezing: een nieuwe kijk op cognitieve bypassing
Voel en genees, niet omzeilen en vastlopen. Lees meer over cognitieve bypassing en waarom het belangrijk is om ruimte te geven aan pijnlijke emoties. #EmotioneleWelzijn #CognitieveBypassing #Traumaheling
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie
👉Lees hier meer: De realiteit van cognitieve dissonantie door de narcist: wat betekent het voor het gezin?
👉Spiritual bypassing and premature transcendence
👉Narcisten gebruiken cognitieve empathie + audio
👉Hoe cognitieve dissonantie verminderen? Deel 2 +video
👉Van waar komt de verwarring als je omgaat met narcisten?