Onze vroegste relaties bepalen hoe we onszelf zien en hoe we onze volwassen relaties aangaan. Als we uit een relatief stabiele thuisomgeving kwamen, leerden we lessen over het waarderen van onszelf. We leerden ook andere waarderen. Daarmee leerden we een solide zelfgevoel. Als we geen relatief stabiele thuisomgeving hadden kunnen we onze niet-genezen kernwonden van de ene relatie naar de andere herbeleven. Ons onopgelost trauma kan ertoe leiden dat we op zoek gaan naar een ouder i.p.v. een partner.
Laten we eerlijk zijn, geen enkele jeugd is “perfect”. Velen hadden een gezonde jeugd. Als je bent opgegroeid in een relatief gezond gezin, heb je waarschijnlijk een goed begrip van jezelf. Je begrijpt je behoeften, je gehechtheidsgeschiedenis en je emotionele groei.
Aan de andere kant zijn velen van ons opgegroeid in meedogenloze, nalatige of invaliderende omgevingen. We hebben niet geleerd hoe we onszelf moesten waarderen. Daar hadden we geen gezonde relatie met onszelf en konden we dat niet hebben met anderen.
We zijn ongehoord of ongezien gebleven. We zijn het zwijgen opgelegd en onze stem was niet toegestaan. Of we werden beschaamd omdat niets wat we deden “goed genoeg” was. Ze leren ons niet om een solide zelfgevoel te vormen omdat onze gevoelens geen bevestiging kregen.
Als we geen voeling hebben met onze emoties, of in de “overlevingsmodus” leven, zullen onze relaties een spiegelbeeld hiervan worden.
Wanneer men rode vlaggen in onze kindertijd als ‘normaal’ leert te beschouwen, zullen we ze als ‘vertrouwd’ opzoeken in onze volwassen relaties. Als kind leren we rode vlaggen als ‘normaal’ te beschouwen. Hierdoor zullen we als volwassene ze als ‘vertrouwd’ opzoeken in relaties.
We zien dit in het onbewust kiezen van partners. Deze partners stellen ons in staat om onze niet-genezen hechtingswonden steeds opnieuw te beleven. Hebben we de gewoonte om partners te kiezen? Deze partners doen ons denken aan een verlaten moeder. Het kan ook een partner zijn met het temperament, de persoonlijkheid of de giftige patronen van een verlaten moeder. Hebben we de gewoonte om herhaaldelijk partners te kiezen? Deze partners verraden ons en laten ons achter. Ze lijken op onze vader of een andere verzorger.
Deze patronen spelen zich af in:
Een onvermogen om alleen te zijn kan zich uiten in het altijd bij onze partner willen zijn. Het kan ook betekenen dat we constant samenzijn om te voorkomen dat we ons in de steek gelaten voelen.
Held en “fixer” rollen.
Ongehoord, ongezien of niet in staat onze waarheid te spreken blijven voelen.
Beschuldigen, beschamen, provoceren.
Onverschilligheid, verveling, ontrouw.
Nooit “compleet” of vredig voelen in de relatie.
Zelfsaboterend gedrag.
Wat was je aha-moment waarop je herkende dat je niet-genezen gehechtheidswonden herbeleefde?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie
