Hoe dissociatie in de kinderjaren leidt tot een voortgaand trauma.
Zonder een functionerende ontwikkelde kernidentiteit krijgen we trauma na trauma. Dit is afhankelijk van de gezondheid van de rechterhersenen en het zenuwstelsel. We hebben beperkte mogelijkheden om spanningen te verwerken.
Table of contents
- Hoe dissociatie in de kinderjaren leidt tot een voortgaand trauma.
- Schaamte en schuldgevoel deden mee.
- Opgroeien met trauma in de kindertijd is geloven “Het ligt aan mij. Niemand is er voor mij.”
- Door trauma in de kindertijd zijn nog niet veilig om in ons lichaam te ‘zijn’.
- Precies wat gecompliceerde posttraumatische stressstoornis is.
- We hebben geen toegang tot onze Ware Zelfkracht.
Estimated reading time: 9 minuten
De grootste trauma’s die ons als kinderen hadden getroffen waren niet de teleurstellingen, angsten, gebrek aan veiligheid of ongemak dat we ervoeren.
Het waren de trauma’s in de kindertijd die we ervoeren omdat een veilige, functionele verzorger niet opdook om ons te helpen deze dingen terug in te passen tot rust en veiligheid te brengen.
Als kinderen hebben we simpelweg niet de ontwikkelde centra voor innerlijke hulpbronnen om trauma in de kindertijd voor onszelf te verwerken. Daarom werd het te traumatiserend om ‘onszelf’ te zijn, alleen met deze onopgeloste gevoelens in ons. Het was veel te overweldigend.
Schaamte en schuldgevoel deden mee.
Ook zelfbeschuldiging voor het hebben van pijnlijke emoties en mogelijk voor het veroorzaken van angst of verstoring van onze ouders voor het uiten ervan.
We hebben geleerd dat het verkeerd was om te voelen. Bovendien hebben we ons lichaam en onze emoties uitgeschakeld om te overleven. (Dat is dissociatie.)
We hebben onze gevoelens zelf weggemoffeld met fantasie, afleidingen en zelfs met verslavend gedrag.
Toen we ouder werden, in plaats van ons meer te verbinden in ons met ons rechter brein, wat onze verbinding en poort is naar ons Zelf, Leven, anderen en onze Hogere Macht (Ware Bron), werden we meer afhankelijk van ons linkerbrein, wat niet de meester of genezer is van ons rechterbrein.
In feite volgt het linkerbrein het lichaam.
Het linkerbrein reageert met pijnlijke en gebroken ideeën die we hebben over bepaalde onderwerpen.
Ons linkerbrein zal het met deze overtuigingen eens zijn en ons alle excuses en rechtvaardigingen geven om deze pijnlijke overtuigingen tot wasdom te brengen.
Dit is waar de traumatische, zichzelf vervullende profetieën die in de kindertijd zich vestigen, in het spel komen.
Het is zo belangrijk om te begrijpen dat trauma elk deel van de hersenen beïnvloedt, zowel links als rechts.
Laten we zeggen dat toen we jong waren, niemand er voor ons was zodat we op de goede manier konden weten dat we iemand ons toch ondersteunde en beschermde.
Opgroeien met trauma in de kindertijd is geloven “Het ligt aan mij. Niemand is er voor mij.”
“Het resultaat is dat we ons voortdurend verbinden met mensen met wie we gebrek aan ondersteuning ondervinden doordat ze echte steun weigeren. We proberen om het te krijgen van mensen die niet beschikbaar zijn om het te geven.
Dan zeggen we: ‘Zie ik heb gelijk!’
Natuurlijk is dit allemaal onbewust!
Totdat we wakker worden. Dan gaan we helen en integreren.
Dan komen we uit de zelfgenererende trance. Het gevolg is dat we gaan geloven dat dit gebeurt ‘voor’ ons in plaats van ‘door’ ons. Dat betekent dat dat een kans is om emotioneel te groeien uit het trauma in de kindertijd.
Hetzelfde geldt voor de traumatische overtuigingen over dingen als “Mensen die van mij zouden moeten houden zijn niet geïnteresseerd in mij”.
En zelfs met heel veel cognitieve therapie en bewustzijn hiervan, kunnen we ons nog steeds verbinden met mensen die ‘blijkbaar’ herstellende werkverslaafden zijn of die in therapie zijn geweest voor eerdere overspel.
We geloven dat ze genazen, ook al gedragen ze zich nog steeds met risicovol gedrag. En dan ervaren we ons opnieuw hoe “onbelangrijk we zijn en als afgedankt”.
Voorgeprogrammeerde geloofssystemen.
De motor om met mensen en situaties die een aanhoudend trauma vertegenwoordigen te zijn, komt van de rechterhersenhelft, voorgeprogrammeerde geloofssystemen die we in onze kindertijd hebben ingesteld.
Die patronen vult men vervolgens aan met de uitgebreide ideeën en rechtvaardigingen die ons linkerbrein bedenkt om deze te bevestigen.
Dit zijn onze diepe overtuigingen, ongeacht wat we proberen te denken en te formuleren.
Dit gebeurt allemaal omdat we niet geheeld en geïntegreerd zijn of verankerd zijn aan innerlijke kernwaarheden en waarden in ons lichaam. We zijn dissociatief.
Door trauma in de kindertijd zijn nog niet veilig om in ons lichaam te ‘zijn’.
Totdat we ons kerntrauma via ons zenuwstelsel, cellen in ons lichaam en ons rechterbrein oplossen en in staat zijn om een eigen partner te zijn in ons lichaam, is dit de trieste realiteit. Het is een gevangenis waar we voortdurend in vast kunnen zitten.
Begrijpelijkerwijs maakt dit ons trauma nog groter. Het maakt het nog moeilijker om met onszelf te ‘zijn’. Het maakt het moeilijker om aanwezig te zijn in real time, in ons eigen Wezen, maar niet als we de pijn verschuiven en de groeitaken doen zoals voorgesteld in het menu.
We distantiëren ons nog meer van onszelf, tot het punt waarop we misschien niets kunnen voelen behalve de rushes van ons trauma. Het is dan mogelijk dat deze rushes van ons trauma willekeurig en continu in ons actief worden.
Precies wat gecompliceerde posttraumatische stressstoornis is.
We kunnen geloven dat het te maken heeft met wat ons is overkomen. Maar de waarheid over dit chronische terugkerende en altijd constante onveilige gevoel is dat we NIET thuis zijn in onszelf.
Wanneer we geen eigen partner met onszelf zijn, hebben we geen contact met wie we zijn. Bovendien hebben we dan ook geen contact met wat wel of niet gezond voor ons is.
We hebben geen toegang tot onze Ware Zelfkracht.
We zijn een Wezen zonder een kompas of roer dat zich genadeloos door het Leven gooit.
Dit maakt ons zeer vatbaar voor narcisten. Narcisten zijn wezens die zeer uitbuitend, manipulatief en pathologisch zijn. Ze doen zich voordoen als de persoon die we nodig hebben om ons veilig en geliefd te voelen. Terwijl gebruiken narcisten onze ontkoppeling met onszelf om onze energie, levenskracht en middelen te ontginnen.
Wanneer we ontwaken, realiseren we ons dat het antwoord op dit alles NIET is:
om te proberen te controleren,. Het antwoord is niet om te onderzoeken en het controleren van dingen en mensen buiten ons. We kunnen niet blijven geloven en de zelfvervullende profetieën voeden die onze emotionele centra ongelooflijk overtuigend spelen.
De enige remedie komt van wakker worden naar de waarheid. Dat is naar binnen keren om het noodzakelijke innerlijke werk (egowerk, ademwerk, schaduwwerk, lichaamswerk) te doen om te repareren. Zoek met de zoekfunctie wat je kunt doen met deze keywoorden.
We moeten repareren waar het nodig is. Onze kern kunnen we repareren met de groeitaken als je consistent bent en langzaam, met gemakkelijke acties je sterkte kunt opbouwen.
kindertrauma, dissociatie, intergenerationeel trauma, emotionele hechting, volwassen relaties, premature baby, eigenwaarde, narcisme, traumaherstel
Holistische benadering
Innerlijke kindwerk en lichaamsgerichte therapie
Diepgaande heling kan worden bereikt door middel van innerlijke kindwerk en lichaamsgerichte therapie. Het creëren van een veilige ruimte om emotionele blokkades te verkennen en te ontladen kan een holistische benadering bieden voor genezing van trauma in de kindertijd.
Intersectionele benadering
Cultureel competente therapie en ondersteuningsgroepen
Voor mensen uit diverse achtergronden is het essentieel om toegang te hebben tot cultureel competente therapie en ondersteuningsgroepen. Het erkennen van de intersectionaliteit van trauma en het aanbieden van passende middelen is cruciaal voor effectieve genezing.
Psychologische benadering
EMDR-therapie en cognitieve gedragstherapie (CGT)
Psychologische benaderingen zoals EMDR-therapie en cognitieve gedragstherapie (CGT) kunnen effectief zijn bij het verwerken van trauma en het herstructureren van schadelijke overtuigingen. Het raadplegen van een gekwalificeerde psycholoog kan een belangrijke stap zijn in het genezingsproces.
Orthopedagogische benadering
Geïntegreerde thuisbegeleiding en opvoedingsondersteuning
Voor gezinnen met kinderen die trauma hebben ervaren, kan geïntegreerde thuisbegeleiding en opvoedingsondersteuning van onschatbare waarde zijn. Het creëren van een veilige en ondersteunende omgeving voor zowel kinderen als ouders is essentieel voor langdurige genezing.
Therapeutische benadering
Traumagerichte psychotherapie
Traumagerichte psychotherapie, zoals traumagerichte cognitieve gedragstherapie (TF-CBT) en somatic experiencing, kan helpen bij het integreren van traumatische ervaringen. Het zoeken naar een therapeut met expertise in traumabehandeling is cruciaal voor effectieve genezing.
Sociaal voorschrijven initiatieven
Wandelgroepen en creatieve workshops
Sociaal voorschrijven initiatieven, zoals het deelnemen aan wandelgroepen en creatieve workshops, kunnen een waardevolle aanvulling zijn op traditionele therapeutische benaderingen. Het verbinden met anderen in informele settings kan emotionele steun bieden en bijdragen aan het genezingsproces.
Ondersteunende bronnen in Roeselare
Experts, therapeuten en organisaties
- Roeselare Psychotherapie Praktijk biedt een divers scala aan therapeutische benaderingen, waaronder EMDR en cognitieve gedragstherapie.
- Het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg Roeselare biedt toegang tot gekwalificeerde psychologen en psychiaters voor therapeutische ondersteuning.
- Interactie vzw organiseert ondersteuningsgroepen en cultureel competente therapie voor diverse gemeenschappen in Roeselare.
Door het raadplegen van deze bronnen en het inzetten van diverse benaderingen, kunnen individuen effectieve stappen zetten in hun genezingsreis na trauma in de kindertijd.
Trauma in de kindertijd en het pad naar genezing
Dit uitgebreide artikel bespreekt de impact van trauma in de kindertijd op de ontwikkeling van een functionerende identiteit en de voortdurende effecten daarvan op het leven van volwassenen. Het beschrijft hoe het gebrek aan een veilige en ondersteunende omgeving leidt tot schaamte, zelfbeschuldiging en dissociatie. Het artikel benadrukt de invloed van trauma op de linker- en rechterhersenhelft, en de resulterende patronen in volwassen relaties. Verder wordt besproken hoe het gebrek aan verbondenheid met zichzelf de weg vrijmaakt voor manipulatieve individuen, en hoe dit kan worden aangepakt door innerlijk werk, holistische benaderingen en therapeutische ondersteuning. Het eindigt met een praktische verwijzing naar ondersteunende bronnen en aanvullende leesmaterialen.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie
Lees ook
We weten Roland met inzicht geraak je er niet van af, het verlicht wel tijdelijk. De vraag is hoe je die onopgeloste gevoelens dan wel bereikt zonder overweldigd te worden? grtjes Johan xx
Alleen met de onopgeloste gevoelens in ons, te overweldigend… Spijker op z’n kop volgens mijn beleving! Zelden zo’n krachtig inzicht daarover gehad en gelezen.
Buitengewoon interessant en raak, vooral de eerste alinea’s (qua herkenbaarheid voor mij). Het ontbreken van een stabiele, veilige ‘verzorger’ is het grootste trauma en de grootste veroorzaker van de negatieve spiraal…