Hoe maakt kindertrauma ons gevoelig voor de narcist later? deel 5

Hoe dissociatie in de kinderjaren leidt tot een voortgaand trauma.

Als we geen functionerende ontwikkelde kernidentiteit hadden (afhankelijk van de gezondheid van de rechterhersenen en het zenuwstelsel), droegen we trauma na trauma omdat we beperkte mogelijkheden hadden om spanningen in te passen.

De grootste trauma’s die ons als kinderen hadden getroffen waren niet de teleurstellingen, angsten, gebrek aan veiligheid of ongemak dat we ervoeren.

Het waren de trauma’s die we ervoeren omdat een veilige, functionele verzorger niet opdook om ons te helpen deze dingen terug in te passen tot rust en veiligheid.

Als kinderen hadden we simpelweg niet de ontwikkelde centra voor innerlijke hulpbronnen om dit voor onszelf te doen, en daarom werd het te traumatiserend om ‘onszelf’ te zijn, alleen met deze onopgeloste gevoelens in ons. Het was veel te overweldigend.

Schaamte en schuldgevoel deden mee, evenals zelfbeschuldiging voor het hebben van pijnlijke emoties en mogelijk voor het veroorzaken van angst of verstoring van onze ouders voor het uiten ervan.

We hebben geleerd dat het verkeerd was om te voelen.

We hebben ons lichaam en onze emoties uitgeschakeld om te overleven.

We hebben uitgecheckt en uitgezogen.

We hebben onze gevoelens zelf weggemoffeld met fantasie, afleidingen en zelfs met verslavend gedrag.

Toen we ouder werden, in plaats van ons meer te ontwikkelen in ons rechter brein, wat onze verbinding en poort is naar ons Zelf, Leven, anderen en onze Hogere Macht (Ware Bron), werden we meer afhankelijk van ons linkerbrein, wat niet de meester of genezer is van ons rechterbrein.

In feite volgt het linkerbrein het lichaam.

Het wordt geregeerd door de pijnlijke en gebroken ideeën die we hebben over bepaalde onderwerpen.

Ons linker brein zal het met deze overtuigingen eens zijn en ons alle excuses en rechtvaardigingen geven om deze pijnlijke overtuigingen tot wasdom te brengen.

Dit is waar de traumatische, zichzelf vervullende profetieën die in de kindertijd werden gevestigd, in het spel kwamen.

Het is zo belangrijk om te begrijpen dat trauma elk deel van de hersenen beïnvloedt, zowel links als rechts.

Laten we zeggen dat toen we jong waren, niemand er voor ons was zodat we op de goede manier konden weten dat we werden ondersteund en beschermd.

 

We zijn opgegroeid met geloven ‘Het ligt aan mij. Niemand is er voor mij.

“Het resultaat is dat we ons voortdurend verbinden met mensen met wie we gebrek aan ondersteuning mede-genereren  doordat ze echte steun weigeren en we vruchteloos proberen om het te krijgen van mensen die niet beschikbaar zijn om het te geven.

Dan zeggen we: ‘Zie ik heb gelijk!’

Natuurlijk is dit allemaal onbewust!

Totdat we wakker worden. Dan gaan we helen en integreren.

Dan komen we uit de zelfgenererende trance.

Dan geloven we dat dit gebeurt ‘naar’ ons in plaats van ‘door’ ons.

Hetzelfde geldt voor de traumatische overtuigingen over dingen als ‘Mensen die van mij zouden moeten houden zijn niet geïnteresseerd in mij’.

En zelfs met heel veel cognitieve therapie en bewustzijn hiervan, kunnen we ons nog steeds verbinden met mensen die ‘blijkbaar’ herstellende werkverslaafden zijn of die in therapie zijn geweest voor eerdere overspel.

We geloven dat ze worden genezen, ook al gedragen ze zich nog steeds met risicovol gedrag.

En dan ervaren we ons opnieuw hoe ‘onbelangrijk we zijn en als afgedankt ‘.

 

Voorgeprogrammeerde geloofssystemen.

De brandstof om te ‘zijn’ met mensen en situaties die een aanhoudend trauma vertegenwoordigen, komt van de rechterhersenhelft, voorgeprogrammeerde geloofssystemen die we in onze kindertijd hebben ingesteld.

Die patronen werden vervolgens aangevuld met de uitgebreide ideeën en rechtvaardigingen die ons linkerbrein bedenkt om deze te bevestigen.

Dit zijn onze diepe overtuigingen, ongeacht wat we proberen te denken en te formuleren.

Dit gebeurt allemaal omdat we niet geheeld en geïntegreerd zijn of verankerd zijn aan innerlijke kernwaarheden en waarden in ons lichaam.

We zijn dissociatief.

We zijn nog niet veilig om in ons lichaam te ‘zijn’.

Totdat we ons kerntrauma via ons zenuwstelsel, cellen in ons lichaam en ons rechterbrein oplossen en in staat zijn om een ​​eigen partner te zijn in ons lichaam, is dit de trieste realiteit en de gevangenis waar we voortdurend in vast kunnen zitten.

Begrijpelijkerwijs maakt dit ons trauma nog groter.

Het maakt het nog moeilijker om met onszelf te ‘zijn’.

Het maakt het moeilijker om aanwezig  te zijn in real time, in ons eigen Wezen.

We distantiëren ons nog meer van onszelf,  tot het punt waarop we misschien niets kunnen voelen behalve de rushes van ons trauma, die mogelijk nu willekeurig en continu in ons worden geactiveerd.

Precies wat gecompliceerde posttraumatische stressstoornis is.

We kunnen geloven dat het te maken heeft met wat ons is overkomen, maar de waarheid over dit chronische terugkerende en altijd constante onveilige gevoel is dat we NIET thuis zijn in onszelf.

Wanneer we geen eigen partner zijn, hebben we geen contact met Wie we zijn of wat wel of niet gezond voor ons is.

We hebben geen toegang tot onze Ware Zelfkracht.

We zijn een Wezen zonder een kompas of roer dat genadeloos door het Leven wordt gegooid.

Dit maakt ons zeer vatbaar voor narcisten, wezens die zeer uitbuitend, manipulatief en pathologisch zijn en die zich voordoen als de persoon die we nodig hebben om ons veilig en geliefd te voelen terwijl we onze ontkoppeling met onszelf gebruiken om onze energie, levenskracht en middelen te ontginnen.

Wanneer we ontwaken, realiseren we ons dat het antwoord op dit alles NIET is:

om te proberen te controleren,

onderzoeken en het controleren van dingen en mensen buiten ons

of om te blijven geloven en de zelfvervullende profetieën te voeden die onze emotionele centra ongelooflijk overtuigend spelen.

De enige remedie komt van wakker worden naar de waarheid en naar binnen keren om het noodzakelijke innerlijke werk te doen om te repareren.

We moeten repareren waar het nodig is nl. gerepareerd worden bij onze kern dat kun je met Narp.

Liefs xx

 

Annemie Persyn Declercq

Wat heeft het trauma in de kindertijd met narcisme te maken?

Wat is het trauma in de kindertijd dat je gevoelig maakt voor narcisme? deel 2

Hoe maakt Kindertrauma ons gevoelig voor de narcist? deel 3

Hoe maakt kindertrauma ons gevoelig voor de narcist later? deel 4

 

3 Feedbacks on “Hoe maakt kindertrauma ons gevoelig voor de narcist later? deel 5”

  1. Buitengewoon interessant en raak, vooral de eerste alinea’s (qua herkenbaarheid voor mij). Het ontbreken van een stabiele, veilige ‘verzorger’ is het grootste trauma en de grootste veroorzaker van de negatieve spiraal…

  2. Alleen met de onopgeloste gevoelens in ons, te overweldigend… Spijker op z’n kop volgens mijn beleving! Zelden zo’n krachtig inzicht daarover gehad en gelezen.

  3. We weten Roland met inzicht geraak je er niet van af, het verlicht wel tijdelijk. De vraag is hoe je die onopgeloste gevoelens dan wel bereikt zonder overweldigd te worden? grtjes Johan xx

Deel uw gedachten met ons om waarde toe te voegen.