Categorieën
Begrippen Narcisme Copingstrategie Recent traumaverwerking

Dissociatie als reactie op hechting en verstoting

Wanneer we opgroeien in huizen die chronisch chaotisch, onvoorspelbaar of emotioneel verwaarlozend zijn, distantiëren we ons om te overleven. Dissociatie is wanneer we fysiek boos zijn, maar mentaal weg zijn. En we worstelen met het hebben van herinneringen.

Onze kernbehoefte is om aan een ouderfiguur te koppelen. Dissociatie stelt ons in staat om te overleven als we ons niet kunnen hechten aan een ouderfiguur. We hebben ook een intern verdedigingssysteem dat zich ontwikkelt om ons veilig te houden. Zie het afweersysteem als een intern alarm dat gevaar signaleert.

Wanneer een ouderfiguur beschamend is, misbruik maakt, woedecycli heeft of emotioneel nalatig is, is er een conflict tussen ons hechtingssysteem en ons verdedigingssysteem.

Ons zenuwstelsel gaat vechten, vluchten, bevriezen of plezieren.

Tegelijkertijd moet ons hechtingssysteem de verbinding met onze ouderfiguur voor survival behouden. Onze geest en lichaam gaan dus om met dit conflict door te dissociëren.

Het is een briljant beschermingsmechanisme dat ons in staat stelt om emotioneel verbonden te blijven met onze ouder, terwijl we ons ook op een oppervlakkig niveau beroeren van wat we ervaren.

Dit zorgt voor een interne scheiding.

We gaan door het dagelijkse leven, communiceren met mensen en zijn aanwezig, maar sommigen van ons zijn niet helemaal aanwezig. Een ander deel is getraumatiseerd door slechte ervaringen in de jeugd.  Emotioneel onvolwassen en diep wantrouwend.

We blijven dissociëren in de volwassenheid.

Dit ziet eruit als chronisch dagdromen, uitspreiden, verdoofd zijn, of het gevoel hebben dat je boven jezelf staat, niet echt in je lichaam.

Het komt vaak voor dat mensen die zich tijdens de kindertijd hebben gedissocieerd, herinneringen missen.  In mijn geval heb ik bijna geen jeugdherinneringen, alleen verstrooide gevoelens van wat er is gebeurd. Dit is niet omdat ik een ernstig trauma had.  Het komt omdat ik op lange termijn emotionele ontkoppeling van een ouder had.

Op momenten dat we de originele kernwond van een ouder voelen in mijn geval, waar ik het gevoel heb dat ik emotioneel in de steek word gelaten, komt ons afweersysteem binnen om te beschermen.

Wanneer dissociatie gebeurt, hebben we de neiging om kinderlijk gedrag aan te nemen, deuren dicht te slaan, te stampen, te schreeuwen, te schelden, te doen alsof iemand er niet is.   Dit wordt regressie genoemd.

Het is helend om dit te begrijpen dat dit niet echt je bent, het is gewoon een deel van je.

Geverifieerd

Het is belangrijk om te begrijpen dat we er als kinderen *altijd* voor zullen kiezen om verbonden te blijven met een ouderfiguur. Zelfs als die ouder emotioneel misbruikt, onvoorspelbaar, instabiel of emotioneel verwaarlozend is.

Onze hechtingsdrift is net zo sterk als onze verdedigingsdrift.

En om met dit conflict om te gaan, zal het lichaam dissociëren. Dit is de reden waarom veel mensen als volwassenen in gewelddadige relaties blijven. Hun vroegste gehechtheden waren (ook) beledigend en ze hebben aanpassingen ontwikkeld om niet alleen deze omgevingen te overleven, maar ook om verbonden te blijven met hun misbruiker.

Wanneer we onze copingmechanismen en de verschillende delen van ons begrijpen, kunnen we leren om deze delen te geven: validatie, mededogen, en begrip. Zelfs als ons gedrag “giftig” of “disfunctioneel” is, daaronder is altijd een poging tot zelfbehoud of het behouden van een verbinding. Het is gebruikelijk om dit gedrag te bestempelen als “persoonlijkheidsstoornissen”, hoewel dit in de kern een gedissocieerde reactie op een verleden van verlating, pijn en schaamte.

Het uitvoeren van innerlijk-kindwerk heeft me enorm geholpen om de dissociatie en fragmentatie te helen.

Ik geloof wel dat wanneer we trauma’s doorstaan, een aspect van ons op dat moment fragmenteert. Dat zou betekenen dat we allemaal veel verschillende gefragmenteerde delen van ons hebben van momenten in de kindertijd waarop we ons ongezien, beschaamd, enz. voelden. Innerlijk-kindwerk heeft me geholpen om die gefragmenteerde delen te verbinden met mijn volwassen zelf.

“Het ligt niet echt aan je, het is gewoon een deel van je.” Dat besef is levensveranderend voor mensen die zichzelf in elkaar slaan voor zelfbehoudsgedrag dat ze zo hard proberen te veranderen.

Je hoeft je niet te herinneren om te helen. Je lichaam zal zich herinneren wanneer het veilig voelt om dat te doen.

We zijn benieuwd naar je reactie hieronder! Reactie annuleren