Ik voelde me vroeger soms gek. Bovendien kon ik me moeilijk ontspannen. Ik kon niet zomaar genieten van het moment. Spontaan zijn was gewoon niet iets wat ik deed. Ik was elders, niet in het nu, soms zodanig dat ik zag dat er een luchtbel rond mij was. Ik was ook nergens hoopvol over. Dat waren symptomen van chronische dissociatie.
Pas toen mijn partner dit ter sprake bracht, werd ik me er volledig bewust van. Ze kon echt “grappig doen” en ik deed dan niet mee. Ze vertelde me dat ik soms gewoon uitgecheckt leek. En gevoelloos.
Ik begon te begrijpen dat ik een patroon van chronische dissociatie had.
Een beschermende reactie. Decennia van sympathische activering eisten hun tol van mijn lichaam. Ik was in de afsluiting.
Ik realiseerde me dat ditzelfde patroon in mijn familie zat. Er was weinig vreugde, weinig feest. Precies wat alleen maar omschreven kan worden als een wat donkere wolk. De ontregeling was een patroon. Spelen en ontspannen was ons allemaal vreemd.
Ik heb maandenlang mijn lichaam geholpen om te reguleren van jaren van voortdurende spanning. Door middel van goede slaap, voeding en beweging kreeg ik beetje bij beetje resultaten. Ik dissocieerde steeds minder. Op een dag kon ik hoopvol zijn. Vroeger dacht ik dat het met de wereld slecht zal aflopen. Ik was ontspannen, ik was op mijn gemak en glimlachte. Mijn lichaam was in ventrale vagale toestand.
Op deze website vind je alle groeitaken. Je kunt ze beetje bij beetje doen. Doe ze consequent om verlost te worden van je chronische dissociatie.
Veel mensen vertellen me hoe moeilijk het is om hoopvoller te worden. Hoe ze het gevoel hebben dat ze het gewoon niet kunnen. Alleen al de wetenschap dat je niet alleen bent, voelde echt helend. Ik heb al enkele jaren een gemeenschap gevonden waar ik kan praten met mensen die hetzelfde ervaren.
Ik merk vandaag ook dat het onderwijzen van rust mainstream wordt. En dat vind ik geweldig: het is duidelijk dat we rust en aarding nodig hebben. En ik weet ook dat sommige mensen zo vastzitten in sympathische activering dat ze dat niet kunnen. Hun zenuwstelsel is in gevaarmodus. Dat vermoeide, maar bedrade gevoel weerhoudt hen ervan om te vertragen.
Natuurlijk is er niets mis met serieus zijn. Natuurlijk zijn sommigen van ons serieuzer dan anderen. Het probleem is wanneer je het gevoel hebt dat je buiten jezelf bent. Dit is chronische dissociatie. Je ziet andere mensen van het leven genieten. Wanneer ernst en crisis het enige emotionele systeem zijn waar je toegang toe hebt. Wanneer het leven een dagelijks gevecht lijkt, dan is dat ook zo voor je lichaam.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie