We kunnen ons bewust zijn van de invloed van onze ouders op ons zonder schuld. Dit kan als we met onderscheidingsvermogen gereflecteerd hebben. Bovendien helpt het als we een spirituele vorm van zelfliefde hebben gevonden. Dit maakt mogelijk dat we afstand kunnen scheppen tussen ons bewustzijn en onze gevoelens/gedachten.
Wanneer die afstand er is kunnen we ons onderscheidingsvermogen gebruiken. We kunnen begrijpen waarom iemands achtergrond ervoor zou zorgen dat ze zich gedragen zoals ze doen. We doen dit zonder het als een excuus te zien of schadelijk gedrag in ons leven toe te staan. Dit wordt onderscheidingsvermogen genoemd.
Dit veronderstelt dat we informatie over die achtergrond hebben en verifieerbare informatie. En je weet maar nooit dat de familiegeschiedenis werd herschreven niet in het voordeel van de zondebok. Als we de zondebokken en de meest kwetsbaren vinden, kan dit duidelijk maken hoe daarmee is gehandeld. Het kan ook onthullen wat we daarover meedragen in ons DNA.
Als iemand jarenlang in stresstoestanden leeft vanaf zijn vroege jeugd, heeft dat invloed op zijn fysieke toestand. Het beïnvloedt ook zijn mentale toestand.
Bepaalde delen van de hersenen zullen daarbij schade opgelopen hebben. De persoon die zo’n complextrauma ondergaat ontwikkeld copingmechanismen om te kunnen overleven. Dat leidt naar een bepaalde opvoedingsstijl. Als het trauma niet hersteld wordt is er veel kans dat het wordt doorgegeven aan de volgende generatie.
We ontwikkelen allemaal gedurende ons leven van vallen en opstaan, een onderscheidingsvermogen. We kunnen reflecteren en mentaliseren over bepaalde gebeurtenissen of gevoelens.
Dit is nodig voor het kunnen de mogelijkheden van situaties. We leren zin van onzin te scheiden. Daarenboven onderscheiden we grapjes van natuurlijke ernst. We herkennen wat natuurlijk is van wat onnatuurlijk is. Gevaarlijk onderscheiden we van onschuldig. Rechtvaardigheid wordt gescheiden van oneerlijkheid. We herkennen liefde van harteloosheid.
Het is een constructieve vorm van begrip over een situatie.
Een arts moet een patiënt beoordelen en op basis daarvan een diagnose stellen. Zo kunnen wij ook leren voelen met ons hart. We kunnen onderscheiden wat van ons ego komt en wat van de liefde komt. We kunnen met ons empathisch vermogen een context gaan begrijpen.
Om zelfbewustzijn te krijgen, moeten we nadenken over de meest invloedrijke relatie die we ooit hebben gehad. Dat is de relatie met onze ouderfiguur. Ons voortbestaan hangt van hen af.
Als we de coping-mechanismen, het emotionele welzijn, de kernovertuigingen, gewoonten, enz. van onze ouders begrijpen, kunnen we onze eigen conditionering en gedragingen beter begrijpen.
Dit bewustzijn en onderscheidingsvermogen is de sleutel tot genezing en het vereist een niveau van emotionele volwassenheid.
Er is een bereidheid voor nodig om onze ouders te zien als mensen. Ze hebben hun eigen onopgeloste trauma dat waarschijnlijk weer van een andere generatie komt. Kortom, het bredere plaatje zien. Wat niet betekent dat die personen geen verantwoordelijkheid dragen.
Er is echter een voortschrijdend inzicht in hoe een mens en samenleving in elkaar steekt. Ook over opvoeding, gezondheid, voeding, psychologie enz. Ook de samenleving op zich verandert. Tijdens tijden van groot besmettingsgevaar kun je je ouders moeilijk kwalijk nemen. Het is lastig dat je niet mag uitgaan. Hierdoor leg je moeilijk contacten.
Mensen zijn wezens die hun best doen met wat ze hebben.
Soms krijg ik op berichten opmerkingen als “stop met ouders de schuld te geven”, wat me inspireerde om dit bericht te maken over het verschil tussen bewustzijn (een bewust begrip) en schuld (dat je toegang ontneemt tot persoonlijke verantwoordelijkheid die nodig is om te genezen.)
Maar het is ook wel best mogelijk dat een ouder een persoonlijkheidsstoornis heeft. Dit bemoeilijkt de opvoeding erg. Het schaadt de ontwikkeling van het kind erg. Ook de hechtingsproblematiek van een ouder zal van invloed zijn op de hechting van het kind.
Deze informatie kan van belang zijn om jezelf te begrijpen en je focus te verleggen op de herstelling van jezelf.
Het heeft kracht om te weten dat onze behoeften niet volledig zijn vervuld.
Er zit kracht in het leren over disfunctionele gezinssystemen. Het heeft kracht om te weten waarom we de coping-mechanismen hebben die we hebben. Er zit kracht in het leren over ons gebrek aan grenzen.
Wat we niet weten, kunnen we niet veranderen. Het groter ons onderscheidingsvermogen hoe meer gemotiveerd om onze patronen te veranderen.
Macht komt voort uit het vermogen om ons leven objectief te bekijken vanuit een macroperspectief. Dit geldt zelfs als we ons emotioneel getriggerd voelen.
Andere keren zal ik uitleggen waarom mensen waarschijnlijk een gedrag vertonen. Maar dat is natuurlijk geen excuus om dat gedrag te doen. Dit is een besef van WAAROM iemand zich bezighoudt met de patronen waarin ze zijn opgegroeid.
Dat doen we allemaal, onbewust. En veel van die patronen worden als normaal gezien, hoewel ze eigenlijk behoorlijk disfunctioneel en schadelijk zijn.
Het is volgens mij een illusie te denken dat we altijd en overal de vrije keuze hebben. We hebben niet in alle domeinen keuzevrijheid. Onze levenservaring, omgeving, opvoeding, de tijdgeest en ons onderwijs en levensstijl zijn daar variabelen in. In veel omstandigheden laden we ons leiden door de massa, en door de media die we voorgeschoteld krijgen.
We kunnen begrijpen waarom iemand iets doet en hem niet in ons leven toelaten.
Bewustzijn is geen excuus, het is een begrip. Het geeft ons feedback. Dan is de keuze aan ons. Dit wordt onderscheidingsvermogen genoemd en het is alleen door het begrijpen van disfunctioneel gedrag dat we hier toegang toe hebben.
Het is veel moeilijker om begrip op te brengen voor falende sociale en juridische instanties. We verwachten dat ze door hun ervaring juist meer onderscheidingsvermogen zouden hebben.
Op deze manier beëindigen we generatietraumacycli.
We hebben allemaal het vermogen om te groeien, te genezen en te evolueren. We kunnen allemaal bewustzijn ontwikkelen zonder schuld.Schuld komt uit een ruimte van reactiviteit en angst.
Bewustzijn komt vanuit een ruimte van mededogen en genade.
De waarheid vertellen is geen verwijt. Maar de waarheid kan ook kwetsen. Mensen beschuldigen die zichzelf proberen te genezen door hun ouders verantwoordelijk te stellen, toont voortdurende emotionele onvolwassenheid. Velen van ons hebben deze onvolwassenheid in onze kinderjaren moeten doorstaan.
Natuurlijk is veel woede ook veel verdriet.
En veel verdriet is dikwijls omdat je de persoon graag ziet. Meestal is de liefde van een kind voor zijn ouder natuurlijk, iets wat behoort bij de overlevingsdrang. En het is absoluut belangrijk om de pijn te verschuiven die in je lichaam kan vastzitten. Het kan daar blijven woekeren en je wellicht onbewust veel energie kosten.
Als het emotioneel triggert is het meestal heel moeilijk om al je cognitieve vermogens te gebruiken. Het is best mogelijk dat er in je brein een onbalans is ontstaan. Deze onbalans moet hersteld worden voordat je gemakkelijker je onderscheidingsvermogen kunt gebruiken.
Natuurlijk is het begrijpelijk dat je je verdedigt tegen smaad en laster. Maar het vergt onderscheidingsvermogen om de mate van efficiëntie daarvan in te zien. Uiteindelijk is alleen jouw tijd en jouw energie het meest kostbaar. De focus die je legt op smaad en laster kan onbedoeld bijdragen aan het narcistische gedrag. Dit gebeurt bij een narcist die hierop rekent.
We moeten ons onderscheidingsvermogen gebruiken om onze overtuiging te veranderen dat de “fout” van alles van iemand anders moet komen.
Uiteindelijk zijn dat dikwijls familiesystemen, waarin op verschillende momenten verschillende rollen werden aangenomen door de familieleden.
Het ego probeert te oordelen, de schuld te geven en af te leiden, niet het hogere zelf. Eigenlijk is het belangrijk de grote beïnvloedingslijnen te weten. Het gaat niet zozeer om de mate van schuld van elk individu. Dit geldt voor het geval dat er geen gerechtelijk vervolgbare feiten werden gepleegd.
Wanneer we echt onderscheidingsvermogen en verantwoordelijkheid belichamen, zien we het niet langer door de lens van verwijten of projecteren. We verschuiven onze ervaring door zelfbewustzijn, onvoorwaardelijke positieve waardering, groei en expansie te belichamen.
Door generatietrauma te helen, kijk je anders naar je ouders. Er is meer compassie en begrip. Je moet nog steeds de genezing doen, maar door die reis genees je je afstamming.
Wat ik ben gaan begrijpen en zien met onderscheidingsvermogen, is dat mijn ouders deden wat ze konden. Ze handelden met de kennis die ze hadden.
Ik kan ervoor kiezen om met de vinger te blijven wijzen en hen de schuld te geven. Of ik kan ervoor kiezen om de verantwoordelijkheid voor mijn toekomst op mij te nemen. Nu kijk ik naar ze met mededogen in plaats van minachting.
Het is zo krachtig om die ruimte te vinden. Het is een ruimte tussen voelen en erkennen van je eigen pijn. Dit gebeurt zonder de schuld te geven. Het stelt je in staat om naar een ruimte te gaan waarin je persoonlijke verantwoordelijkheid en verantwoordelijkheid voor jezelf neemt. En dit is waar empowerment ligt.
Als je die relatie niet geneest door middel van acceptatie, wacht je dan nog altijd op goedkeuring of koestering. Waarschijnlijk zal dat niet snel genoeg komen.
Het is zo belangrijk om niet de schuld te geven. Het is net zo belangrijk om je emoties toe te laten. Ook dit vergt onderscheidingsvermogen, volwassenheid en regulering van je emoties.
Alles wat je voelt is geldig en moet eruit.
Het vergt onderscheidingsvermogen over hoe, wanneer, op welke manier en tegen wie je dat gaat uiten. Je kunt dat in kunstvorm doen. Je kunt het ook in biografische literatuur verwoorden. Een andere mogelijkheid is het schrijven van open brieven of gewoon in je eigen dagboek. Je kunt het ook vertellen aan een goede luisteraar, therapeut of coach.
Houd er rekening mee dat als bitterheid, schuld, enz. naar voren komt, het niet je permanente toestand kan zijn als je volledig wilt genezen.
Het doorbreken van de giftige patronen van generaties is hard werk dat jaren kan duren om echt volledig te genezen. Wie onze verzorgers ook zijn, beïnvloedt ons zelfbeeld. De ideeën die we ontvangen, ontwikkelen de negatieve voorwaarden van waarde. Je doet het transformatiewerk voor jezelf dus om een bloeiend leven te hebben.
Tot slot: Als je kinderen hebt, doe dan je best. Wees liefdevol en meelevend. Probeer wat structuur aan te brengen. Ik suggereer ook: Als je een fout maakt of ongelijk hebt, geef het dan toe. Bied je excuses aan aan je kinderen. Ook jij hoeft geen perfecte ouder te zijn, en mag en zal fouten maken.
Zit je nog in de woedefase? Heb je een objectieve kijk door wat je in je opvoeding bent beïnvloed?
Verdiep je in jezelf: Onderscheidingsvermogen en Persoonlijke Groei
- Heb jij ooit nagedacht over de invloed van jouw ouders op jouw leven en welzijn? Probeer dit te doen zonder dat je hen de schuld geeft.
- Hoe kun je onderscheidingsvermogen gebruiken om gedrag en patronen te begrijpen die verband houden met complex trauma? Hoe kun je dit doen zonder het als excuus te zien voor schadelijk gedrag?
- Op welke manieren kunnen vroege levenservaringen, met name langdurige stress, de fysieke en mentale gezondheid beïnvloeden?
- Welke copingmechanismen ontwikkelen mensen die complex trauma ervaren om te overleven en hoe beïnvloedt dit hun opvoedingsstijl?
- Hoe belangrijk is het om inzicht te hebben in de achtergrond van onze ouders? Hoe beïnvloeden hun coping-mechanismen, emotioneel welzijn en kernovertuigingen ons eigen begrip van conditionering en gedrag?
- Wat betekent het in jouw ogen om emotionele volwassenheid te bereiken? Hoe verhoudt dit zich tot het begrijpen van de onopgeloste trauma’s van onze ouders?
- In hoeverre geloof je dat bewustzijn essentieel is voor persoonlijke genezing en groei? Hoe kunnen we dit bereiken? In hoeverre is onderscheidingsvermogen essentieel voor persoonlijke genezing en groei? Hoe kunnen we dit bereiken?
- Wat is jouw perspectief op het idee dat onze behoeften niet volledig zijn vervuld? Hoe kan deze wetenschap bijdragen aan persoonlijke groei?
- Welke rol speelt het vermogen om gedrag te begrijpen in het al dan niet toelaten van mensen in ons leven?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie