In het begin was ik geen moeilijk kind, maar na 7.5 maanden zwangerschap moest ik er uit. Maar mijn ouders hadden niet de vaardigheden om met me en elkaar om te gaan. Ze waren volledig capabele volwassenen die wel één en ander hadden meegemaakt.
Ze hadden geen speciale ziektes of beperkingen. Natuurlijk hadden ze kwetsuren. De oorlog was nog maar 10 jaar voorbij, waarbij mijn vader 2.5 jaar ondergedoken zat. 9 jaar daarvoor was mijn broertje gestorven. 27 jaar daarvoor was mijn moeder haar vader gestorven.
Een jaar voordien verbleef mijn moeder voor 6 maanden aan de kust. Ze wilde gezonde lucht voor mijn jongste zus bezorgen. En mijn vader had in die periode de rol de 2 andere zusjes te entertainen. Ze hadden werk, een huis, waren intelligent en gezond genoeg. Dus twee capabele volwassenen.
Niet mijn varken noch mijn boerderij
Gelukkig kon mijn vader zich verdiepen in de materie van koeien, varkens en kippen. Hierdoor wisten boer en boerin wat ze moesten toedienen. Op die manier promote mijn vader de veevoeders, waardoor hij pas ’s nachts thuis was.
Dus werd ik maar een moeilijk kind. Later probeerde ik mijn ouders uit te leggen hoe ze met elkaar moesten omgaan in hun situatie. Dat lukte natuurlijk niet. En het lukte ook mijn zussen niet. Ze werden dan maar psycholoog en psychiatrisch verpleegster.
Ik werd dus uitgesloten toen ik vertrok. Dit gebeurde nadat ik iets te veel te horen kreeg dat ik abnormaal was. Ook waren 2 van mijn zussen al vertrokken om te gaan studeren. Ze lieten zich nog weinig zien.
Maar tot op vandaag hoor ik van wie geen insider was dat mijn ouders zo fantastisch en zo populair waren.
En was ik de rebel. En mijn jongste zus het braveke. Ze kwam dan ook na jaren medicatie, therapie in de psychiatrie terecht, als patiënt. Bij een bezoek aan haar in de instelling, kreeg ik zelfs geen toegang meer.
Ik had haar mijn mening gegeven over de electroconvulsie therapie die ze van plan was te ondergaan. Daarna hebben we, maar sporadisch van haar gehoord, blijkbaar vergat ze veel of was veel vergeten. Afspraken werden niet nagekomen waardoor het te toxisch werd.
Denken zoals een paard
Op een keer kwam ze me na maanden bezoeken. Ze had nog een stuk kledij mee van mijn vader, zei ze. Toen ik het open deed was het een kleed van mijn moeder. Nu woont ze 4/5 bij mijn tweede zus.
Zij vroeg me wat er me stoorde omdat ik ook met haar gebroken heb. Daarvoor heb ik een volledig boek nodig, en het zou niet baten. Maar ooit zal het er nog wel eens van komen. “Ze” mogen weten hoe de vork in de steel zit volgens mij. De Augiasstal mag wel eens gereinigd worden want het stinkt daar verschrikkelijk.
Uiteindelijk ben ik nog altijd aan het leren om met mezelf om te gaan. Ik ben niet meer verantwoordelijk voor de volwassenen rondom me.
Mijn beide ouders zijn gestorven en we zijn met zijn allen op pensioen. En heb het mezelf vergeven dat ik er niet in geslaagd ben hen te fiksen. En ik wel jullie ook niet fiksen. Aan jullie om te leren jullie problemen op te lossen. Ik deel wel mijn ervaringen en hoop dat jullie dat ook doen.
In de laatste jaren van hun leven verleenden mijn vrouw en ik de meeste zorg aan mijn ouders. En ben ik diegene die de familiegraven nog altijd onderhoud. Blijkbaar moet iemand dat doen van de populaire familie.
Vuile boter, vuile vis
Dus heb ik er geen spijt van hoe het allemaal gelopen is. Alleen was het gemakkelijker geweest als ik de werktuigen had gehad. Ik heb deze werktuigen in de loop van de jaren leren kennen. Ze helpen me om goed in mijn vel te zitten. En had ik de middelen, maar dagelijks toegepast, één voor één tot ik ze volledig onder de knie had. Gelukkig kan ik dat nu doen. Het resultaat was anders geweest voor mij.
Ik heb te veel aan mijn eigen beperkingen vastgehouden. Ik heb niet genoeg werk aan mezelf gedaan. Dit werk was nodig om innerlijke rust en klaarheid te krijgen. Bovendien was het werk dat ik deed onvoldoende en niet samenhangend genoeg.
Ik ben opgegroeid in een gezin met ouders uit het depressietijdperk. Het gevolg van die conditionering was dat we weinig spraken over dromen, voorspoed of persoonlijke empowerment. We probeerden vooral te overleven.
Dit is wat er gebeurt als capabele volwassenen langdurig in overlevingsmodus leven.
De kinderen krijgen een lage eigenwaarde toebedeeld. En wie daar anders over denkt, is een rebel of kan proberen het uit te leggen met psychologie. Het is dan ook geen toeval dat iedereen veel over psychologie bij ons thuis las, behalve mijn vader.
Zijn we niet als kinderen van onze thuis het klassieke geval van de gewonde genezer? We deden zo ons best onbewust om “mensen” te redden en te helpen. Maar met onze lage eigenwaarde trekken we mensen aan met een lage eigenwaarde. We bekijken onze omgeving van uit die bril en zien vooral mensen zoals we onszelf zien beperkt.
Daarom vond ik op een bepaald moment dat ik niet langer over het misbruik wou schrijven. Ik wilde schrijven over mijn ervaringen. Ook wilde ik de mogelijkheden om te herstellen bespreken.
Daarom ook dat ik de privégroep omgedoopt heb tot zelfgenezers onder de volwassen van narcistisch misbruik.
De groep werd vaak het mikpunt van coaches. Deze coaches benaderden de leden op weinig doorzichtige manier. Ze deden dit om een training aan te verkopen. Er was zelfs een lid dat er bij was. Ze slaagde erin om ons financiële steun te laten geven aan haar.
Na enig onderzoek werd ons duidelijk dat die persoon dit bij verschillende andere personen deden voor 1000 stallen euro’s. Ze bouwde nauwkeurig haar relatie op voor ze toesloeg.
Toen werd het me duidelijk. Ik kan geen capabel volwassen mensen redden door hen een paar honderden euro’s toe te stoppen. Je kunt wel luisteren naar iemands verhaal, daar steek je gemakkelijk een paar uur in.
Als je per week naar 10-tallen mensen actief luistert, heb je geen tijd meer om iets te doen. De verhalen zijn heftig.
En dan verwacht je ook dat je het gevoel moet krijgen dat je bijna volledig het verhaal hoort. Ik had het signaal van de “oplichtster” dat ze er niet in slaagde om haar verhaal volledig op te schrijven. Of daar minstens gedurende de vier jaar dat we contact hadden met elkaar meer over duidelijk kon maken.
Dus toen ze dringend om hulp vroeg voor een 50 euro dacht ik dat dat ernstig was. Zo kwam de redder in me naar boven En zo werd het meer en meer. Waarschijnlijk had ik gezegd dat ik al een paar vriendinnen verloren had aan kanker. Toen ze sprak over een ernstige ziekte van haar dochter en haar kanker, was ik overtuigd.
Mijn gewonde genezer wilde dit christelijk gezin met capabele volwassenen redden. Ik was daar eigenlijk nog nooit in geslaagd om iemand te redden. Hij wilde ze nu ook financieel te helpen. Ze speelden het slachtoffer.
Ik had een dynamiek van co-dependentie, waarbij ik geloofde dat ik verantwoordelijk was voor de emoties van capabele volwassenen.
Ik wilde de liefde van mijn moeder. Daarom dacht ik dat ik verantwoordelijk was voor haar emoties. Ik wilde haar liefde. Ik deed zoveel mogelijk om haar blij te maken. Bovendien verlichtte ik het werk en omringde haar met begrip en troost. Vooral nadat mijn grootmoeder stierf was dat mijn grootste zorg. Daardoor kon ik mijn eigen gevoelens over dat groot verlies niet verwerken.
Ik was vaak hyperwaakzaam! Heb ik tegenover iemand slecht gedaan? Leek ik onbeleefd? Mag ik dat zeggen? Met rationaliseren probeerde ik inzicht bij te brengen. Terwijl ik mezelf zoveel mogelijk kalm hield met dissociëren. Ik ging op in de boeken van het magisch realisme van Johan Daisne. Ook van Hugo Lamp, Süskind, Kafka, Gräss, Marquez, Isabel Allende. Aan studeren voor school en slapen kwam ik niet meer.
Later vroeg ik me steeds af of het oké was om bepaalde keuzes te maken. Deze keuzes kwamen niet overeen met wat mijn partner wilde. Kon ik nee zeggen tegen dat wat mijn partner wilde?
Mag ik nee zeggen alleen omdat ik niet de innerlijke zekerheid had tegen capabele volwassenen?
Kon ik bewijzen vragen voor dat wat mijn partner wilde? Moest iemand mijn vertrouwen verdienen? Of moest ik uitgaan van hun goede bedoelingen en de zekerheid dat ze hun afspraken zouden nakomen. Kon ik geaccepteerd worden als ik zelf niet eerst gaf?
Ik deed dus veel met grote tegenzin. Ik was weinig afgestemd op mezelf. Er was weinig geloof in mijn eigen innerlijk weten. Ik had ook veel angst om die persoon te verliezen. Bovendien voelde ik me verplicht anderen te helpen. Ik voelde me schuldig als iemand me smeekte of schreide.
Natuurlijk was veel van dit gedrag eigenlijk behoorlijk egoïstisch. Namelijk ervoor zorgen dat iedereen in orde was, zodat ik me goed kon voelen.
Ik moest er dus niet zelf voor zorgen dat ik me goed voelde.
Ik zou me wel goed voelen als ik genoeg signalen kreeg dat een andere zich goed voelde door mij. Het is controle, maar ik geloofde dat het onbaatzuchtig was.
Als iemand me verantwoordelijk zou houden, zou ik woedend worden. Als iemand me een waarheid zou vertellen die een ander verhaal bood, zou ik woedend worden. Het verhaal zou anders zijn dan de excuses die ik voor mezelf had. Ik zou zoveel mogelijk opkomen voor anderen, ik zou zoveel mogelijk een ander helpen als hij daarom vroeg.
Redden zou ik doen, zelfs al was de persoon in kwestie daar niet aan toe. Het deed zelfs pijn als iemand mijn uitgestoken hand niet wilde aanvaarden.
Ja, ik ben weggestormd. Mijn oudste zus vertelde dat ik geen relatie moest beginnen met iemand uit het buitenland. Ze zei dat ik hen leerde kennen via internet. En ja, ik luisterde niet toen mijn oudste zoon hetzelfde zei. Ook liet ik me ringeloren door mijn exen. Ze liepen allen weg met 2/3.
Je kunt niet meer dan je best doen voor capabele volwassenen.
Als Annemie me nu vertelt dat ik minder hard mijn best hoef te doen. Het valt me dan moeilijk om mensen te helpen. Het is lastig voor me om dit te accepteren. Maar ze ziet wel een belangrijke waarheid van wie ik ben. Wanneer ik mezelf te negatief opstel over een situatie, zegt ze me de waarheid.
Ook vindt ze dat ik niet altijd nog verder moet proberen om iemand te helpen of iemand te overtuigen. Zo is het met bijzonder jeugdzorg, daar gaat zo veel mis dat je tegen een muur aanloopt. Daar is gezamenlijke actie nodig.
Je bent goed genoeg zelfs al denk je van niet!
Het punt is dat mensen niet gered willen worden. Of dat je voor hen ongevraagd adviezen heeft. Ze willen gezien worden. Gehoord. Gekoesterd voor hun unieke geschenken. Ze willen iemand hebben die hen als volledig capabele volwassenen beschouwt, zelfs als dat niet het geval is.
Ze willen een persoon die in hen gelooft en het ongelooflijke potentieel dat in ieder van ons ligt. Zelfs als ze zich ertegen verzetten, of het nog volledig moeten claimen.
Hoe dieper we op ons eigen helende reis gaan als capabele volwassenen, hoe dieper we onszelf ontmoet.
Ik heb nog steeds veel twijfel aan mezelf, angst- en schuldgevoelens. Maar ik weet dat ik moeilijke dingen kan doen. Ik blijf opdagen. Bovendien maak ik fouten en blijf terugkomen. Ik leer mezelf te vertrouwen. Daarbij ben ik aan het leren. Ik ben de enige die verantwoordelijk is voor mezelf.
Soms geven we zoveel om een andere. We hebben het gevoel dat we weten wat het beste is voor anderen. Maar vaak weten we dat niet. Soms moeten we in dat ongemak blijven zitten. We moeten anderen hun eigen keuzes laten maken zonder naar binnen te gaan en te repareren of te willen redden.
Letten op wat onze non-verbale communicatie zegt als capabele volwassenen!
Wanneer we de problemen van andere mensen aanpakken, kan het dat we non-verbaal communiceren dat ze machteloos zijn. Daardoor beperken en verlammen we hun groei. Het geeft echt kracht als we een bewuste keuze maken om los te laten. We geven mensen de kans om het zelf uit te zoeken.
Het is zo gemakkelijk om in de rol van een “fixer” te vallen. Wat op de lange termijn voor niemand gunstig is. Als ze om advies vragen over hun relatie en hun doelstellingen, kun je ze wel verwijzen. Je kunt ze adviseren over wat ze moeten doen om goed in hun vel te zitten. Verwijs ze naar de artikels of boeken die we aanraden.
Je bent alleen verantwoordelijk voor je eigen innerlijke kind.
Je kunt het werk niet voor een ander doen, je kunt hem of haar motiveren. Maar je bent er alleen verantwoordelijk voor dat je een volwaardige volwassene wordt en blijft. Ja, als iemand niet weet dat dit deel in ons “innerlijke kind” bestaat, kun je er misschien iets over sturen. Verstuur wat informatie.
Dat die informatie “hoe je het werk moet doen” verspreid wordt, vind ik wel belangrijk. Maar het overtuigen van iemand daarvan is alweer een stap te ver.
Ik ben niet langer verantwoordelijk voor de perceptie van anderen over mij, de gevoelens van anderen, de meningen van anderen. Het is mijn taak om eerst voor mij te zorgen en aan mij te denken.
Ik geloof dat we deels volledig capabele volwassenen, deels gewonde kinderen zijn. Een deel van de oplossing is van beide delen houden.
Ik gebruikte het woord bevrijdend over waar ik mee in het reine moest komen bij het loslaten. Ik voelde me schuldig dat het bevrijdend aanvoelde om mijn twee zusters los te laten. Maar ik voelde me wel lichter, alsof er een last van me afviel.
Waarom doen we dit onszelf aan? Het doet pijn als een hel. Het duurt lang voordat ik het volledig kan aanvaarden. Toch is dit nog steeds houden van iemand op een veel diepere manier.
Het is superinteressant dat we alle antwoorden in onszelf hebben en dat we de kennis ook wetenschappelijk kunnen onderbouwen.
Het is gewoon een kwestie van ze te vinden. Ervaringen van anderen over het genezingsproces van complex trauma helpt.
Het is zo gemakkelijk om in de rol van “reparateur” te vallen voor een ander. Echter, dit is op de lange termijn voor niemand gunstig!
Ik dacht altijd dat ik wist wat het beste voor iedereen was. Toen ik dit reddersyndroom begon te stoppen, was het opmerkelijk hoe bevrijdend het was. Het is nog steeds ongemakkelijk om te zien hoe mensen van wie ik hou, worstelen. Zo hard, vooral als het kinderen zijn. Maar ik geloof nu echt dat de crème altijd naar boven komt als ik uit de weg ga.
Het is al moeilijk genoeg om onszelf te veranderen. Zelfs met een groot verlangen om te veranderen is het veel werk.
Soms merk ik dat ik me zo druk maak over wat anderen van me denken.
Ik moet dat volledig loslaten. Daarbij weet ik dat ik een goed mens ben. Ik heb veel fouten gemaakt. Maar niemand stond in mijn schoenen. Niemand was in die situatie in mijn jeugd. En ik ben meestal wel een goede vriend. Waarom draag ik die zwaarte in mijn hart voor mensen die eigenlijk niets om me geven? Ik wil nog veel te veel pleasen. Ik voel me niet goed genoeg zoals ik ben. Maar ik ben niet meer, en ook niet minder, dan een ander.
Het is waarschijnlijk een teken van binnenuit je lichaam dat je degene bent voor wie je de zwaarte draagt. Wat we bij anderen zien of voelen, weerspiegelt op de een of andere manier hoe we ons in onszelf voelen. De zwaarte van mijn grootmoeder te verliezen op mijn zes jaar. En we hadden al zo weinig familie.
Ik moet de mentaliteit van het gebrek aan hoe ik ben opgevoed door capabele volwassenen doorbreken.
Ik promoot de zelfgenezing van trauma’s bij anderen. Toch kostte het me een tijdje om te beseffen dat ik mijn lezers ook niet kon repareren. Ik moest diep in mijn kleine blauwe codependentie-monster duiken. Zo kon ik samenwerken met haar zonder dat ik door dat monster werd geleid.
Het monster verscheen in verschillende gedaanten zoals het toelaten van discussies rond de aanpak van de epidemie in de privégroep. Ik was bang voor de reactie op de weigering tot goedkeuring van een aanvraag tot lidmaatschap. Bij mijn onderzoek had ik eerder het gevoel dat dit een persoon met een stoornis was. Maar ook de schrik voor de reactie wanneer ik coaches of therapeuten van het platform zou weren.
Uiteindelijk vond ik de oplossing door VKoN opnieuw op te starten onder nieuwe voorwaarden.
Volledig vrij van publiciteit en alleen voor zelfgenezers die als ze ondersteuning bieden dit gratis doen.
Ik moest in al deze plaatsen te werk gaan. Dit omvatte mijn partner, mijn kinderen, pluskinderen en pleegkinderen. Ook mijn vrienden en de verenigingen waar ik bij ben. Daar kon mijn codependentie als een kracht verschijnen.
Ik moest me heel bewust zijn van mijn bedoeling. Het was diep, wild en uitdagend. Het was echter zo de moeite waard. Het genezen van mijn codependentie is namelijk zo verrijkend voor mijn empathie.
We lopen met elkaar eventueel naar ons huis.
Als je eindelijk afstand neemt van je rol van vredestichter in je familie, zullen ze het contact met je verbreken. Je moet met de gevolgen leven. Maar je hebt je nooit aangemeld als manager van een groep volwassen volwassenen. Onze-Lieve-Heer heeft vreemde kostgangers.
Als ze dingen niet zelf kunnen uitzoeken, is het niet mijn verantwoordelijkheid. Ik hoef het niet voor hen te doen. Het maakt niet uit hoe effectief ik de rol eerder had uitgevoerd.
Ik laat ook de behoefte los om mensen wakker te maken of mensen te genezen die dat niet willen.
Het aanbieden van zelfvergeving is de grootste initiatie in deze helende reis geweest.
Niet mijn varken, niet mijn boerderij.
Ik leer te pauzeren. Bovendien herken ik mijn acties van redding en bescherming. Ik doe mijn best om dat te vervangen door warmte en empowerment. Ik kan de klok niet terugdraaien en nog minder mijn oma langer laten leven dan ze deed.
Tot die leeftijd ben je een spons dankzij de spiegelneuronen van alle gedachten en gevoelens uit je omgeving. Hoe ik daarmee omging was om te overleven. Dat kan ik wel veranderen. Ik hoef niet meer op dezelfde manier te reageren op gelijkaardige situaties. Ook kan ik de pijn en schade herstellen, zodat ik mijn eigen zenuwstelsels niet meer overbelast. Me niet meer laten meeslepen door begeerte, massa, triangulatie, rationalisatie, angst, verplichting of schaamte.
Wanneer je ouders vastzitten in de overlevingsmodus, zullen ze nooit hogere ambities, doelen, opleiding en dromen noemen.
De grootste bekommernis wordt dan ervoor te zorgen dat de kinderen niet te veel kosten en proberen. Ze hebben namelijk alles op een rijtje hoe ziekelijk ook hun geest is.
Je blijft vinden dat je hen uit respect dat ze niet verdienen of verdiend hebben moet helpen en begeleiden. Maar door dit te doen houdt het je eigen groei en hun groei tegen.
Conclusie: Belangrijkste Inzichten en Lessen
In deze tekst worden cruciale lessen en inzichten gedeeld over de complexiteit van relaties met capabele volwassenen. Deze relaties zijn vooral ingewikkeld binnen de context van een gezin dat is gevormd door trauma en overlevingsmechanismen. Hieronder een samenvatting van de belangrijkste punten:
Verantwoordelijkheid voor Eigen Emoties:
We moeten erkennen dat we niet verantwoordelijk zijn voor de emoties van anderen. Ook zijn we niet verantwoordelijk voor hun welzijn. Ondanks onze neiging om vanuit onze eigen kindertijd te geloven dat we dat zijn, is het niet zo. Ware liefde is het respecteren van de autonomie van iemand anders.
De Impact van Trauma:
De tekst benadrukt hoe persoonlijke trauma’s een directe impact hebben op de eigenwaarde van kinderen. Ook de overlevingsmodus van ouders beïnvloedt hun ontwikkeling. Dit kunnen ouders de kans ontnemen om hogere ambities en dromen te koesteren.
Het Reddersyndroom:
De auteur reflecteert op het “reddersyndroom.” Men denkt dat men in staat is anderen te genezen of te redden. Het is bevrijdend om deze rol los te laten. Echte ondersteuning komt voort uit empowerment en ruimte geven.
Begrip en Connexion:
Mensen willen gezien, gehoord en gewaardeerd worden voor wie ze zijn. Ze willen geen ongevraagd advies of pogingen tot redding. Het opbouwen van diepergaande verbindingen vereist acceptatie en tijd.
Zelfvergeving en Groei:
De reis naar zelfacceptatie en -vergeving is cruciaal voor herstel en groei. We creëren ruimte voor persoonlijke ontwikkeling door verleden pijn los te laten. We nemen verantwoordelijkheid voor onze eigen emoties.
De Rol van Non-Verbale Communicatie:
We moeten ons bewust zijn van hoe onze communicatie de groei van anderen kan beïnvloeden. Dit geldt zowel voor verbale als non-verbale communicatie. Het loslaten van controle is bevrijdend. Het biedt ruimte om zelf keuzes te maken. Dit geldt voor zowel onszelf als voor anderen.
De Kracht van Community:
Het samenbrengen van individuen. Mensen zoeken wederzijds begrip en ondersteuning. Dit kan leiden tot een krachtige gemeenschap van zelfgenezers. Dit creëert een veilige omgeving waar iedereen zijn verhaal kan delen en kan leren van elkaars ervaringen.
Door deze inzichten te omarmen, kunnen we ons eigen leven verbeteren. We kunnen ook betekenisvolle verbindingen aangaan met anderen. Deze verbindingen zijn gericht op groei en empowerment.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie