Een persoonlijk rouwbericht van Annemie, oorspronkelijk gepubliceerd op 28 juli 2023. De genoemde familiegebeurtenissen en uitvaartdatum horen bij die periode. ‘De overkant’ verwoordt een persoonlijk beeld bij afscheid, geen vaststaande uitspraak over wat na de dood gebeurt. Het verhaal is geen voorschrift om familiecontact te herstellen of iemand te vergeven.
Dag mama,
Nu eventjes geen woorden meer. Stilte nu…
“Klankresten van een onvoltooid verhaal, Steen-lettergrepen, sporen in woestijnzand, Lichtwoorden, ooit ontvangen, maar van wie – Zij zal niet slapen, ….”
Weet dat ik je altijd graag gezien heb en zal blijven zien…. Rust nu maar, daar aan de overkant. Samen met papa.
Met deze woorden wil ik het overlijden van mijn mama aankondigen. Terwijl Johan en ik op reis waren in de Ardennen, kreeg ik woensdag 26/07/23 een telefoontje. Het was van het WZC centrum ‘De Oever’ dat mijn moeder plots heen gegaan is tijdens haar verzorging.
Wellicht zijn jullie wel op de hoogte dat de band tussen mijn moeder en mezelf moeilijk was. Voor mij kon afstand nodig zijn om jezelf te beschermen. Welke vorm van contact of afstand passend is, verschilt per situatie. Toch had ik tijdens corona de moed weer gevonden om mijn moeder te bezoeken in het rusthuis.
Ze was dus vlak voor de uitbraak van corona verhuisd en voor mij werd die plaats een veiligere omgeving. Tijdens corona werden bezoeken heel beperkt in tijd. Voor mij dus een voordeel bij het nadeel wat corona uiteraard allemaal met zich meebracht.
Kleine stapjes zetten, maandelijks tot 7 x 70 maal…. De contacten bleven stroef verlopen en ik bleef het gevoel hebben dat het 1 tegen allen (gans mijn familie) bleef. Het was zeldzaam dat we konden genieten van het moment samen.
Toch bleef ik doorgaan. Ik wilde niet opgeven. Voor mezelf had ik die beslissing genomen. Ik wilde dit volbrengen en herstellen. Gesprekken met Patrick Perquy hadden voor mij betekenis bij die keuze. Dat maakt verzoening tijdens iemands leven niet tot een verplichting voor een ander. En ja, plots vorig jaar op een zaterdag ergens in maart, in het rusthuis werd het anders. (Intussen ging ik wekelijks heel kort op bezoek op zaterdagvoormiddag.)
Ze stelde zich eindelijk anders op, als een moeder waar ik oprecht naar verlangd had en ik kon mezelf zijn. Een kind wil immers graag gezien worden door haar moeder. Ze was eens geïnteresseerd in mij. Zo kon ik tijdens een van de eerste zomervieringen vorig jaar wijn schenken. Mijn moeder was bij ons thuis – na zoveel jaar- terug op bezoek gekomen.
Het was goed geweest en ze vertelde me dat we elkaar terug gevonden hadden en elkaar nu zouden blijven vasthouden.
Ze bleef maandelijks komen bij ons thuis tot begin dit jaar in februari. Na een zware griep ging haar gezondheid wel degelijk achteruit. Het lukte niet meer om haar te komen halen, omdat ze niet meer kon stappen.
Jammer genoeg voelde ik vanaf april dat de afstand weer groter werd. Enerzijds claimde de familie haar weer helemaal voor zichzelf. Ik merkte ook veranderingen terwijl zij dementie had. Ik kan daaruit geen medische verklaring voor onze verhouding afleiden. Voor mij voelde die periode als opnieuw afstand in het contact.
Het duurde eventjes voor ik opnieuw de moed had om te gaan. Gesprekken met Johan hebben me geholpen. Uiteindelijk heeft de cyclus rond vergeving in De Lier me ook geholpen. Het stelde me in staat om die kleine stapjes verder te blijven zetten. Samen met ons gezin is het dan gelukt om opnieuw op bezoek te gaan.
In stilte had ik al gedeeltelijk afscheid kunnen nemen, omdat ik wel voelde dat ze achteruit aan het gaan was.
Ik heb mijn kinderen laten zien dat ik mijn strijd om innerlijke vrede met mijn moeder had. Ze zagen dat we beiden moeite deden om elkaar te ontmoeten. Ze maakten deel uit van de dag toen mama kwam. Dit moment had voor ons betekenis. Het voorspelt niet hoe een andere ouder-kindrelatie zal verlopen.
Woensdag vertelden mijn broer en mijn zus me herhaaldelijk in het funerarium dat ik me niet moest moeien met de begrafenis. Ze zeiden dat ik er niet bij hoorde. Dat alles al geregeld en afgesproken was. En dat ik blij mocht zijn dat ik nog naar de begrafenis en de maaltijd mocht komen. Dat was volgens hen uiteindelijk de wil van mama.
Maar is dit zo? Uiteindelijk zijn we tijdens één van haar bezoeken bij ons thuis hier naar de kerk in Sleihage geweest. Ze schreef zelf in het intentieboek dat ze dankbaar was dat ze hier kon zijn met haar familie.
Ik was niet naar het funerarium gekomen om te discussiëren, maar om te verbinden. En dan ben ik weggegaan. Deze brief is een onderdeel van het rouwproces in ons eigen gezin. We delen dit samen met de kinderen en dierbaren uit de gemeenschap. Dit gebeurt bij het breken van brood en schenken van wijn.
En zo blijven er de klankresten van een onvoltooid verhaal.
Wat was haar overkomen dat ze haar lichtwoorden zo weinig kon uiten voor mij…. Wat was mij overkomen dat ik dit maar weinig kon?
Zullen die sporen in het woestijnzand sterk genoeg zijn om niet opnieuw weg te waaien?
Of hou ik me vast aan de steenlettergrepen van vergeving en verzoening.
Vandaar dat ik deze woorden graag deel met de gemeenschap van De Lier. Hier kan ik wel thuiskomen. Deze woorden kunnen niet gebracht worden tijdens de uitvaart van mijn mama. Dat komt omdat ik geen inbreng heb. De uitvaartinformatie in mijn oorspronkelijke bericht betrof woensdag 2 augustus 2023 om 10 uur in de kerk van Oostnieuwkerke.
Hartelijk, Annemie
Wie al toegang heeft tot het persoonlijke luisterarchief, kan de met een wachtwoord beschermde pagina Patrick terugvinden. De verwijzing verandert die toegangsbeperking niet. Een eigen herinneringsmoment hoeft geen verplicht verhaal, antwoord of les op te leveren.
Wie zelf rouwt, hoeft dezelfde keuzes niet te maken. Als praktische hulp welkom is, kan steun vragen op een manier die je kunt dragen een volgende stap zijn. Deze vaste pagina geeft geen rouwschema en verplicht niet tot vergeving, delen of contact.
Welke kleine stap past vandaag bij jou?
Neem mee wat je helpt. Je kunt één inzicht laten bezinken, iets opschrijven of steun vragen. Kies wat bij jouw mogelijkheden past; ook rust nemen mag.
Wil je verder lezen? Kies via Start hier een gids die bij jouw vraag past.
Goed om te weten: onze informatie ondersteunt inzicht en zelfreflectie en vervangt geen persoonlijke diagnose, behandeling of professioneel advies.
Een vraag of fout melden? Neem contact op met ons. Vermeld bij een fout de link en de betrokken passage. Dit contactkanaal is geen crisisdienst.
Lees in onze publicatieprincipes hoe we werken meer over onze achtergrond, bronnen, correcties en commerciële verwijzingen.
Een boek om je verder te verdiepen?
Soms kan een boek nieuwe inzichten bieden of helpen om ervaringen beter te begrijpen. Lezen kan een waardevolle aanvulling zijn op zelfreflectie, gesprekken en professionele ondersteuning waar nodig.
Reclame – affiliatelink naar bol.com
Via onderstaande afbeelding ontdek je het boekenaanbod van bol.com.
Wanneer je via onze verwijzing een aankoop doet die voor een commissie in aanmerking komt, ontvangen wij mogelijk een kleine vergoeding, zonder extra kosten voor jou.
Kies alleen wat aansluit bij jouw behoeften en mogelijkheden. Je hoeft niets te kopen om verder te groeien.
Dank je voor je vertrouwen en betrokkenheid.
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.
Liefs,
Annemie en Johan
narcisme.blog
Ontdek meer van
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.