Dag mama,
Nu eventjes geen woorden meer. Stilte nu…
“Klankresten van een onvoltooid verhaal, Steen-lettergrepen, sporen in woestijnzand, Lichtwoorden, ooit ontvangen, maar van wie – Zij zal niet slapen, ….”
Weet dat ik je altijd graag gezien heb en zal blijven zien…. Rust nu maar, daar aan de overkant. Samen met papa.
Met deze woorden wil ik het overlijden van mijn mama aankondigen. Terwijl Johan en ik op reis waren in de Ardennen, kreeg ik woensdag 26/07/23 een telefoontje. Het was van het WZC centrum ‘De Oever’ dat mijn moeder plots heen gegaan is tijdens haar verzorging.
Wellicht zijn jullie wel op de hoogte dat de band tussen mijn moeder en mezelf moeilijk was. Soms moet je tijdelijk afstand doen van je familie om jezelf te beschermen. Dit helpt om niet vast te geraken in oude patronen. Toch had ik tijdens corona de moed weer gevonden om mijn moeder te bezoeken in het rusthuis.
Ze was dus vlak voor de uitbraak van corona verhuisd en voor mij werd die plaats een veiligere omgeving. Tijdens corona werden bezoeken heel beperkt in tijd. Voor mij dus een voordeel bij het nadeel wat corona uiteraard allemaal met zich meebracht.
Kleine stapjes zetten, maandelijks tot 7 x 70 maal…. De contacten bleven stroef verlopen en ik bleef het gevoel hebben dat het 1 tegen allen (gans mijn familie) bleef. Het was zeldzaam dat we konden genieten van het moment samen.
Toch bleef ik doorgaan. Ik wilde niet opgeven. Voor mezelf had ik die beslissing genomen. Ik wilde dit volbrengen en herstellen. Patrick Perquy had me daar ook nog op gewezen dat dit belangrijk was. Het moest nog gebeuren tijdens het leven. En ja, plots vorig jaar op een zaterdag ergens in maart, in het rusthuis werd het anders. (Intussen ging ik wekelijks heel kort op bezoek op zaterdagvoormiddag.)
Ze stelde zich eindelijk anders op, als een moeder waar ik oprecht naar verlangd had en ik kon mezelf zijn. Een kind wil immers graag gezien worden door haar moeder. Ze was eens geïnteresseerd in mij. Zo kon ik tijdens een van de eerste zomervieringen vorig jaar wijn schenken. Mijn moeder was bij ons thuis – na zoveel jaar- terug op bezoek gekomen.
Het was goed geweest en ze vertelde me dat we elkaar terug gevonden hadden en elkaar nu zouden blijven vasthouden.
Ze bleef maandelijks komen bij ons thuis tot begin dit jaar in februari. Na een zware griep ging haar gezondheid wel degelijk achteruit. Het lukte niet meer om haar te komen halen, omdat ze niet meer kon stappen.
Jammer genoeg voelde ik vanaf april dat de afstand weer groter werd. Enerzijds claimde de familie haar weer helemaal voor zichzelf. Anderzijds was er een regressie in haar dementie waarbij ze volledig weer terug ging naar haar verleden. Dit was echter terug een grote stap achterwaarts in gans ons vergevingsproces.
Het duurde eventjes voor ik opnieuw de moed had om te gaan. Gesprekken met Johan hebben me geholpen. Uiteindelijk heeft de cyclus rond vergeving in De Lier me ook geholpen. Het stelde me in staat om die kleine stapjes verder te blijven zetten. Samen met ons gezin is het dan gelukt om opnieuw op bezoek te gaan.
In stilte had ik al gedeeltelijk afscheid kunnen nemen, omdat ik wel voelde dat ze achteruit aan het gaan was.
Ik heb mijn kinderen laten zien dat ik mijn strijd om innerlijke vrede met mijn moeder had. Ze zagen dat we beiden moeite deden om elkaar te ontmoeten. Ze maakten deel uit van de dag toen mama kwam. Op de foto hierboven zie je hoe blij dat Helena is. Het is misschien een aanwijzing dat ooit misschien haar band met haar mama ooit nog eens liefdevol kan zijn.
Woensdag vertelden mijn broer en mijn zus me herhaaldelijk in het funerarium dat ik me niet moest moeien met de begrafenis. Ze zeiden dat ik er niet bij hoorde. Dat alles al geregeld en afgesproken was. En dat ik blij mocht zijn dat ik nog naar de begrafenis en de maaltijd mocht komen. Dat was volgens hen uiteindelijk de wil van mama.
Maar is dit zo? Uiteindelijk zijn we tijdens één van haar bezoeken bij ons thuis hier naar de kerk in Sleihage geweest. Ze schreef zelf in het intentieboek dat ze dankbaar was dat ze hier kon zijn met haar familie.
Ik was niet naar het funerarium gekomen om te discussiëren, maar om te verbinden. En dan ben ik weggegaan. Deze brief is een onderdeel van het rouwproces in ons eigen gezin. We delen dit samen met de kinderen en dierbaren uit de gemeenschap. Dit gebeurt bij het breken van brood en schenken van wijn.
En zo blijven er de klankresten van een onvoltooid verhaal.
Wat was haar overkomen dat ze haar lichtwoorden zo weinig kon uiten voor mij…. Wat was mij overkomen dat ik dit maar weinig kon?
Zullen die sporen in het woestijnzand sterk genoeg zijn om niet opnieuw weg te waaien?
Of hou ik me vast aan de steenlettergrepen van vergeving en verzoening.
Vandaar dat ik deze woorden graag deel met de gemeenschap van De Lier. Hier kan ik wel thuiskomen. Deze woorden kunnen niet gebracht worden tijdens de uitvaart van mijn mama. Dat komt omdat ik geen inbreng heb. De begrafenis vindt plaats op woensdag 2/8/23 om 10 uur in de Kerk van Oostnieuwkerke.
Hartelijk, Annemie
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie