Estimated reading time: 18 minuten

Als je resoneert met de titel complex trauma kind, hebben we veel om over te praten. Als je zelfs maar een voorbijgaande nieuwsgierigheid hebt naar deze titel, hebben we veel om over te praten. Maar iedereen is welkom. Of je het met me eens of oneens bent, wil ik je standpunt horen. Als individuen zijn we net zo belangrijk als ieder ander op deze aarde.

Voordat we beginnen, wil ik het een en ander duidelijk maken. Ik heb zeker niets uitgevonden van de concepten waar ik het over heb. Zoveel van wat ik hier zeg, zal een aanpassing zijn. Het zal een uitbreiding zijn van andermans concept over complex trauma. Het zal ook gaan over het genezen van schaamte en het opbouwen van gezonde relaties.

Op deze blog gebruiken we verschillende psychologische modellen. Deze gebruiken we als middel om onszelf beter te begrijpen. We gebruiken ze ook om andere mensen beter te begrijpen. In het algemeen proberen we de gezondheid van onze relaties en ons leven te verbeteren.

Dus wat betekent, is dat we meer krijgen van wat we wel willen in ons leven en onze relaties. We krijgen minder van wat we niet willen. Hier verwijs ik naar het model van complexe posttraumatische stressstoornis.

Nu ga ik niet te diep in op wat cptss is of toxische relaties zijn.

Als je het niet weet, vind je meer in de categorieën en tags. Zo kun je wat meer leren voordat je terugkomt. Maar ik wil er ook voor zorgen. Je hoeft geen cptss of toxische relatie te hebben. Je kunt je toch verhouden tot wat ik in dit artikel ga zeggen.

Zoveel van wat ik zeg, zal van toepassing zijn op iedereen die worstelt met gevoelens van giftige schaamte. Dit geldt ook voor iedereen die een zeer onveilige hechtingsstijl heeft gehad.

De reden dat ik de term regelmatig cptss gebruik, is omdat ik geloof dat het onderwerp direct van toepassing is. Het is directst van toepassing op mensen met cptss. Ik gebruik de term regelmatig omdat ik geloof dat het specifiek relevant is. Ik denk dit omdat het specifiek relevant is. (ten gevolge van narcistisch misbruik of langdurige toxische relaties)

Maar als je jezelf herkent in dit artikel, betekent dit niet noodzakelijkerwijs dat je cptss hebt. De situatie die ik ga beschrijven, zal van toepassing zijn op mensen in een breed scala aan contexten. Dus waar ik het vandaag over wil hebben, kan inspirerend voor je zijn. Ik hoop dat je neemt wat goed voor je is. Vermijd om te doen wat op dit moment niet met je resoneert.

Welk pad je ook hebt gevolgd, ik ben echt blij dat je er bent.

Deze site staat vol met ongelooflijke bronnen en ideeën. Deze kunnen u helpen uw complex trauma te stoppen. Ze kunnen u ook helpen een gelukkig leven op te bouwen. Ik ben geen filosoof, wel ontwikkelaar van deze site en ik heb niet alle antwoorden.

Ik maak fouten, heb slechte dagen en raak verwikkeld in angst en twijfel aan mezelf. Net als de rest van de mensheid. Maar het is mijn toewijding om u het allerbeste te bieden van wat ik leef en leer. Tegelijkertijd houd ik het reëel en eerlijk.

Verwacht dus geen perfectie (daar ben ik te openhartig voor). Verwacht wel tot nadenken stemmende ideeën, tijdloze wijsheid en wat gekke capriolen. Er is een niet aflatende toewijding om je te helpen zoeken naar antwoorden. Er zijn werktuigen om om te gaan met complex trauma.

Weinig interesse bij familie voor een complex trauma kind.

Ik heb het geluk van kinderen te hebben die er soms naar vragen en hun vriendinnen. Een plusdochters en pluszoon hielden regelmatig contact het afgelopen jaar. Ze doen ook mee aan activiteiten.

Een groep vier tieners lacht en praat vreugdevol met elkaar buiten, met een zonovergoten achtergrond.  Groep jongeren ervaart verbondenheid en emotionele steun in vriendschappen
info emoties reguleren in de puberteit

Gelukkig heb ik fantastische plusdochters die er al die jaren zijn geweest als een echte zus.

Gelukkig hebben we enkele vrienden gehad die ons wel bijgestaan hebben. Ze boden zowel praktische hulp als ondersteuning. Dit kwam voort uit het feit dat ze zelf een pleegkindje hadden. Ook waren ze enorm geïnteresseerd in de evolutie van Helena die ze wekelijks zagen.

Hier en daar hebben enkele online vrienden ook speciale aandacht gegeven aan onze zorgen voor ons pleegkindje. Ze deden dit door bijvoorbeeld speelgoed op te sturen.

Een familie is niet steeds een ondersteunend netwerk.

Van sommige familieleden hebben we last ondervonden door privacy schendingen, door onvoorspelbaarheid in hun gedrag. Soms lieten ze zich voor maanden niet meer horen.

Andere familieleden hebben met ons gebroken sinds de nietigverklaring van het katholiek huwelijk van mijn vrouw.

Dit plots verdwijnen duidt op ongezonde persoonlijkheden. Geen duurzaamheid en ook geen trouw, geen wederzijdsheid en ook geen respect. Afspraken werden soms gebroken waardoor verwachtingen niet ingelost.

Vanzelfsprekend dat zulk gedrag een trigger was voor de onveilige hechting bij ons pleegkind. Dit onvoorspelbare gedrag van de toenmalige zorgfiguren in haar eerste levensmaanden veroorzaakte net haar complex trauma.

Anderen waren zo dubbelzinnig in hun communicatie dat het onbetrouwbaar was wat hun bedoeling feitelijk was.

We hebben dan maar besloten verder te doen met diegenen die regelmatige interesse hebben getoond uit bescherming voor ons pleegkindje. Geen hoeveelheid, maar wel kwaliteit.

info Pleegouder worden in Vlaanderen

Elementen van een dorp.

Anno 2017 is het onderscheid tussen dorp en stad in onder meer België en Nederland minder duidelijk. Dit is minder duidelijk dan rond de helft van de 20e eeuw. Diverse ontwikkelingen hebben gemaakt dat dorpen en steden minder scherp van elkaar te onderscheiden zijn.

Zo kunnen ook in Belgische en Nederlandse dorpen bewoners nu vrij anoniem blijven. Er is minder verwevenheid met het dorp zelf en/of het omliggende platteland.

Dit laatste gebeurt onder meer door import. Bewoners hebben geen oorspronkelijke band met het dorp. Zij zijn hier later gaan wonen (vaak vanuit een stad).

Opvoeden gaat niet alleen maar vanuit je dorp.

Om een kind op te voeden is het niet meer vanzelfsprekend. Het is lastig om een kinderopvang te vinden in je eigen gemeente.

Meestal is er wel een grootwarenhuis waar je alles vindt wat je nodig hebt voor het kind. Maar voor de kinderkamer ga je waarschijnlijk naar een stad gaan zoeken.

Apotheker, dokter is er meestal wel in een dorp. Niet altijd is er een tandarts te vinden. Een logopediste, een haarkapper, een speelpleintje is dan wel te vinden.

Een hospitaal, een klinisch labo en verschillende medische specialisaties vindt u dan ook meestal in de stad.

Maar is er een trauma sensitieve context rondom ouders die zorgen voor een complex trauma kind?

uit Van kwetsuur naar litteken.  

uittreksel van pagina 79 tot 83

Van kwetsuur naar litteken. Hulpverlening aan kinderen met complex trauma.  Hier te koop.

De mama van Lucas.

Je zou soms willen dat er een boekje bestaat. Onder het hoofdstuk ‘hij is zijn handdoek weer vergeten’, kun je opzoeken: ‘Wat doe ik daar nu mee?’

Het is soms heel vermoeiend en belastend om altijd op je gevoel af te gaan.

Bij andere kinderen ga ik ook af op mijn gevoel, maar dat is minder vermoeiend. Dat is niet zo’n evenwichtsoefening. Daar mag je als ouder ook weleens onderuitgaan. De reden waarom is omdat er een basis is.

Als daar eens iets mis zit, dan is dat niet zo erg. Bij Lucas is dat wel erg. Dat vindt de mama van Lucas ook erg. Of zij is bang dat dat erg is.

Je hebt een online gemeenschap nodig om te slagen. Daarom ga je netwerken.

Kinderen met complex trauma vragen veel meer van hun context.

Adoptiekinderen en pleegkinderen zijn kinderen met een complex trauma. ‘t Is niet omdat je dat niet aan de buitenkant ziet dat dat zo niet is. Stel je voor dat je op heel jonge leeftijd je mama verliest, of je mama bijna niet ziet. Dat heeft een geweldige invloed op dat kind. Hetzelfde met een afwezige vader.

Precies omdat er geen ‘handboeken’ bestaan, vergt een kind met complex trauma zoveel meer van zijn context. Pleeg- of adoptieouders/zorgers kunnen alleen maar terugvallen op een zeer energie-intensief zoekproces. Dit proces onafgebroken vraagt hun aandacht.

Rijden in een nieuw land zonder gps.

Het is als rijden in een nieuw land zonder gps om je door het wegennetwerk te gidsen. Dit betekent dat je elk moment met je volle aandacht bij het verkeer moet blijven. Elk moment van onoplettendheid zet je weer een stap terug.

Een ondersteunend sensitief opvoedende context is nodig.

Precies daarom verdienen zorgfiguren die instaan voor een complex trauma kind, in welke hoedanigheid ook. Dit kan als biologische ouder zijn, pleeg- of adoptieouder of in elke andere opvoedende context. Zij hebben een trauma-sensitieve ondersteunend netwerk nodig. een trauma-sensitieve ondersteunend netwerk.

Dit netwerk moet zowel binnen hun natuurlijke omgeving, familie en vrienden zijn. Het moet ook bij de professionele betrokkenen, school, pleeggezinnendienst, nazorg enz. aanwezig zijn en soms ook van externe hulpverleners zoals gezondheidszorg, politie enz.

Wanneer zorg wordt gedragen voor het reflectieve vermogen van de ouders van deze kwetsbare kinderen, zorgt dit ook voor de ouders zelf. Daarmee wordt ook zorg gedragen voor die kinderen zelf.

Meer dan in ‘gewone opvoedingsomstandigheden’ dienen ouders die zorg dragen voor een complex trauma kind. Zij moeten kunnen terugvallen op een helpend netwerk van familie en vrienden. (Seghers 2013)

Wat kan een meedragend sociaal netwerk betekenen?

Een meedragend sociaal netwerk kan bron zijn aan de ene kant van begrip. Het kan ook zorgen voor empathische ondersteuning en het hernieuwen van energie. Aan de andere kant biedt het praktische hulp.

Ouders ervaren een grote nood aan begrip. Ze willen ernstig genomen worden in hun verhaal en hun noden. Ouders verwoorden dat ze dat begrip soms wel, maar vaak ook niet ontmoeten.

De Leerkracht van Lia.

Zo blijft een leerkracht herhaaldelijk opmerken dat Lia’s ouders toch wel erg strikt zijn over planning en verandering. Ze zijn ook weinig soepel in deze situaties. Dit gebeurt ook nadat deze ouders meermaals uitlegden hoe Lia thuis volledig ontspoort bij ongeplande en onvoorspelbare activiteiten.

info opvoeden met bewustzijn

Begrip voor ouders in kleine gebaren.

Ouders ervaren soms authentiek begrip in kleine gebaren. Bijvoorbeeld, meegenomen worden om te gaan sporten of naar een tentoonstelling te gaan. Ook al geeft dat gegarandeerd meer angst bij het kind dat zo weinig afstand en separatie verdraagt.

Aan de andere kant ervaren ouders hoe praktische hulp veel kan betekenen. Dat gaat dan over een dooppeter. Het kan ook een tante of een grootouder zijn die het kind met regelmaat een nachtje te logeren vraagt. Hierdoor kunnen ouders een avond en een ochtend rust vinden. Ze kunnen ook recupereren van de druk van continu alertheid.

De school van Laura.

Of zoals de school van Laura mee blijft zoeken naar hoe elk nieuw opduikend probleem gehanteerd kan worden. Nadat de zorgjuf een gedragskaart installeerde voor incidentjes op de bus is haar gedrag er relatief onder controle. De zorgjuf had hierover herhaaldelijk een gesprekje gevoerd met Laura,

Nu ze haar weg zoekt te midden van vele verliefdheden in de klas. Dit brengt veel onrust in de klasgroep. De gesprekjes bij de zorgjuf gaan over verliefd zijn en seksualiteit. Ze gaan ook over relaties en over wat privé is en wat je in een groep kunt tonen.

Gesandwicht tussen kind en samenleving.

Soms voelen pleeg- of adoptieouders zich gesandwicht tussen de zorg voor hun gekwetste kind aan de ene kant. Aan de andere kant zijn er de verwachtingen van een samenleving over kinderen en hun opvoeding.

Er zijn zoveel afwegingen te maken, waarbij ik me telkens opnieuw afvraag: ga ik hierop in? Maak ik hier een punt van?

Als de leerkracht van de opvang tegen mij zegt: hij was weer heel onbeleefd tegen mij. Dan zeg ik meestal: ik zal dat straks thuis opnemen. Je kunt daar meteen toch niets mee doen. Maar je moet er wel iets mee natuurlijk” zegt de mama van Lucas.

Escalatie voorkomen.

Daar bovenop hebben de ouders in hun zoeken naar een evenwicht met dit kind geleerd. Ze weten hoe ze sommige dingen aan moeten pakken. Ze doen dit op een manier die escalaties voorkomt.

Ze hebben geleerd hun veldslag te kiezen en op te voeden zonder te veel ineens te willen bereiken.

De juf van de voetbal en de dansles.

Het is vaak de goed structurerende en begripvolle trainer van het voetbal. Of de juf van de dansschool maakt het mogelijk dat een complex trauma kind een hobby kan volhouden.

Deze begeleiders zorgen ervoor dat zo’n kind een plek vindt om al sportend controle te krijgen over zichzelf. Op die manier kan het kind via sport een sociaal laboratorium vinden.

In dat laboratorium kan het kind blijven oefenen wat het vaak zo moeilijk vindt. Stevige en blijvende relaties opbouwen doorheen moeilijkheden en conflicten is dikwijls prioritair.

Trauma – sensitieve hulpverlening.

Maar de politie moet toch het onderscheid kunnen maken. Het verschil tussen een gezin waar een gekwetst kind aan het genezen is, moet duidelijk zijn. Een gezin waar een kind beschadigd wordt, moet ook duidelijk zijn. zegt de mama van Marianne.

Er is een grote behoefte aan steun van zorgfiguren. Zij staan in voor een kind met complex trauma. Zij hebben vaker contact met professionele betrokkenen. Deze zorgfiguren staan vaker in contact met mensen rondom hun kind.

Zoals school, pleeggezinnendienst, VAG, nazorg ….en externe hulpverleners zoals gezondheidszorg, politie …

De nood aan trauma-sensitieve hulpverlening is groot omwille van de vele redenen die tot hiertoe aan bod kwamen.

Narcistische moeder gedragspatroon

Is er voldoende herkenning bij hulpverleners?

Zo is het bijvoorbeeld belangrijk dat de problematiek van complex trauma herkend wordt door hulpverleners. Is dit niet het geval dan worden de kinderen achtereenvolgens behandeld voor een veelheid aan wisselende klachten en problemen. Dat is niet de bedoeling.

Dit zou kunnen dat er zo’n vergissing wordt gemaakt omdat hun wisselende functioneren. Immers de veelheid aan problemen is zo kenmerkend voor hoe ze functioneren.

Ouders voelen deze nood nog meer uitgesproken. Hun kind met complex trauma brengt zijn verwarring over identiteit en ‘ergens thuis zijn’ op intense manier tot uiting. Dit geldt zeker voor jongeren in volle puberteit. Ze doen dit op gedereguleerde of dramatische manier, door bijvoorbeeld weg te lopen (fugues) of in ander acting-out gedrag.

Ze verwoorden hoe ze net dan – op de kwetsbaarste en beangstigende momenten – onbegrip ervaren. Ze begrijpen niet het gedrag van hun getraumatiseerde kinderen.

Ze voelen zich alleen gelaten, beoordeeld of zelfs tegengewerkt.

De moeder van Marianne.

Zo vertelt de moeder dat toen Marianne wegliep van huis, er iemand van het parket werd aangesteld. Deze persoon moest een gezinsonderzoek doen. Het parket wou onderzoeken of Marianne zich in een problematische gezinssituatie bevond.

Toen de ouders tijdens dat gesprek iets wilden toelichten over haar achtergrond, vond de expert die achtergrond ‘niet belangrijk’. Het gaat over nu.

Deze ouders vonden het vooral teleurstellend. Iemand beslist over wel of niet uit huis plaatsen zonder de context te begrijpen. Als je haar achtergrond niet belangrijk vindt, heb je toch geen inzicht in hoe zoiets tot stand komt?

Als je in zo’n situatie in aanraking komt met de politie, verwacht je eigenlijk wel hulp.

Ze helpen om je kind terug te vinden, ze gaan met combi’s rondrijden, en dat is natuurlijk erg troostend.

En je kunt misschien niet van de politiepsycholoog verwachten dat ze ook trauma kent en begrijpt. Dus, daardoor ga je op zoek naar literatuur waarin je het ook kunt vinden. Ja, dat mis je zeker dat je als ouder ondersteuning kunt vinden.’

Moeite met niet veroordelende houding.

Wanneer artsen worden geconfronteerd met ouders en een geadopteerde tiener die een intens conflict hebben, kunnen ze moeite hebben. Het is moeilijk voor artsen om een niet veroordelende houding aan te nemen.

Ze kunnen de mogelijk voorbijgaande aard van de crisis over het hoofd zien.

Beklemtoond door de pijnlijke affecties en de diepe ambivalentie van familieleden, kunnen ze actief tussenbeide komen om iemand te ‘redden’. Hun reddingspoging heeft ook tot doel een einde te maken aan de angst waarvan ze getuige zijn.

Een psychiater, maatschappelijk werker of rechter kan dus de taak vereenvoudigen. Ze kunnen proberen om de goede ouders van de slechte adolescent te redden of omgekeerd.

In beide gevallen kan interventie een meewerken aan verstoring van het gezin zijn. Het eindresultaat is vaak een verzwakking van de adoptie zelf. Maar het is een feit dat ondanks bepaalde gebeurtenissen het kind een legaal familielid is. Immers dit gezin is de beste hoop voor een onrustig kind.  Nickman & Lewis (1994, pagina 753)

Ervaringen als deze maken het voor ouders moeilijker om hulp te vragen bij hun opvoedingssituatie.

Een psychotherapeute.

Ik was al heel blij dat we voor onze dochter een psychotherapeute gevonden hebben toen ze heel klein was. We gingen daar wekelijks naartoe. Maar ik kan niet ook nog eens zelf elke week met iemand gaan spreken.

Het is ontzettend tijdsintensief. Eigenlijk moet je er altijd zijn. En je komt voortdurend in heel stressvolle, kwetsende en moeilijke situaties terecht.

Dan, besef je dat dat voor je kind nog veel meer van toepassing is. Dus je gaat als ouder altijd eerst op zoek naar hoe je je kind kunt blijven helpen. Pas later voel je hoe je zelf uitgeput bent geraakt.

Gelukkig heb ik mijn vrouw en mijn zus waar ik veel mee kan praten. Toch het is niet duidelijk om er zelf hulp voor te vinden volgens de mama van Marianne. Hebt u vragen of suggesties dan zien wij er naar uit om die te beantwoorden. Helaas is er bij pleegzorg vlaanderen een beperking in tussenkomst voor psychische begeleiding. Na 1 jaar stopt het, en is dit ook weer voor het kind een verlieservaring.

Onze Inspiratiebron.

Wij werden geïnspireerd door verschillende ervaringsdeskundigen, orthopedagogen, psychologen en neurowetenschappers en door de 100.000 mensen overal in de wereld die hun leven met narcisten hebben overleefd en tot een rijk leven hebben gemaakt.

In het bijzonder zijn de groeitaken die we in die jaren hebben samengesteld een voortdurende bron van verdere groei.

We hopen met ons allen dat je het nooit opgeeft.

Organisaties die kinderen ondersteunen in regio Roeselare

Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.

Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.

✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier

Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.

Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.

👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.

Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.

👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.

🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.

Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :

Meer info over Annemie Declercq

Liefs Annemie

Gebruik het contactformulier!

We zijn benieuwd naar je reactie hieronder!Reactie annuleren