Jouw lieve innerlijke kleine, jonge voornaam. Transformatie actie

Reading Time: 4 minutes

Lieve ….. (jouw voornaam),

Het enige wat je innerlijke kind tekort kwam was onvoorwaardelijke liefde.

Al de rest zijn details. Als je als ouder nu en dan zomaar, zonder enige bedoeling, zonder enige tegenprestatie, zonder enige aanleiding, je kind een knuffel kunt geven, of ’s morgens als je kind opstaat zeggen “ik zie je graag, hoe boos ik ook soms ben, dan komt alles goed”.

Bij jou komt dat ook goed.

Je hebt gewoon iemand nodig die ’s morgens dat tegen je zegt. Je lieve voornaam “ik zie je graag, wat je ook doet, en kan dan wel boos zijn soms op wat je doet, maar lieve voornaam ik zie je toch zo graag. Ik wil liefst altijd bij jou zijn, maar dat kan niet, want dat zou, jou verstikken, je moet nog zoveel zelf ontdekken enz.

de lange strijd van het autistische kind

 

Helaas er is niemand die dat zal zeggen waarschijnlijk.

Maar ik weet wel iemand die dat kan zeggen, als ik het haar verplicht om te doen. Misschien gaat ze luisteren. Of moet ik zeggen, ja, je bent het me verplicht na al die tijd dat we elkaar kennen. Na al die video’s hier op onze website, na al die statussen op Facebook, na al die video’s op YouTube en Vimeo.

Als je dat nu niet doet, kunnen we nog eeuwig over hetzelfde praten.

Jij gaat dat nu zeggen tegen jezelf, jij gaat dat zelfs 50 keer opschrijven en me de bewijzen van tonen en sturen naar mijn e-mail jo030256@gmail, totdat je je er comfortabel bij voelt.

Je hoeft geen grijs te kennen. Je hoeft alleen maar wit licht te sturen naar je innerlijke kind die zo verlangt naar onvoorwaardelijke liefde.

Je kunt tegen dat deel dat bang is, niet het deel dat boos wordt dat afhankelijke baby’tje praten; en ik weet er zal een ander deel zeggen, lieve voornaam … je gaat dat toch niet doen, omdat die Vlaming Johan dat zegt. Je kent hem niet eens, hij is geen psycholoog, geen therapeut, geen coach.

hoe ga je er mee om en zelfliefde ontwikkelen

Je zult van dat deel nog 1000 den reden horen om dat niet te doen.

Allemaal excuses die je al die tijd houden waar je bent gebleven. Bovendien dat deel zegt dan je kunt het niet.  Dat deel zegt dan vertrouw dat niet. Dat deel zegt je doet al gek genoeg. Dat deel zegt dat is te simpel. Ten laatste dat deel zegt dat is te gek.

De gedachte alleen al dat je durft in te gaan tegen die stem die altijd maar denkt, en denkt, ik word daar zo moe van. Een andere keer misschien, ik ben zo moe van steeds op hetzelfde te denken. Daar gaat je kans.

Maar echt er is maar één iets heel simpel dat je moet doen, compleet van uit je onvoorwaardelijke liefde.

Focus op je onvoorwaardelijke liefde zonder de stem van je moeder, zonder de gedachten van je vader, alleen uit jou onvoorwaardelijke moederliefde tegen dat kleine lieve volmaakte, prachtige baby’tje te praten, tot haar  kleine baby voornaam naar je lacht. Kun je eens proberen zonder oordeel te zijn?

Maar eerst ga je op je blote voeten, net als toen je een baby’tje was.

Je gaat gewoon naar de plaats in je lichaam waar het nu het meest pijn doet.  Je stelt je voor dat dat de plaats is waar de kleine voornaam verscholen zit. Vervolgens ga je praten tegen dat baby’tje dat je ooit was. Daarna streelt je dat lieve kindje. Je ademt rustig en je accepteert de pijn en daardoor zal er meer ruimte komen.

Dan laat je dat vol stromen met jouw onvoorwaardelijke liefde.

Je laat die pijnlijke plaats vol stromen met onvoorwaardelijke liefde terwijl je rustig ademt en door rustig te ademen komt er snel zoals bij de meeste mensen ruimte.

En je zend maar een lieve glimlach vanuit je innerlijke hart, zelfs al moet je daarvoor je ogen sluiten.   Je doet dat rustig tot dat er zich nog meer ruimte opent. Zie je jouw lieve kleine zelf naar jou terug glimlachen?

Dan zou ik willen dat je dat regelmatig doet.

Telkens als je jouw overweldigd voelt.  Maar je kunt het ook preventief doen om pijn te voorkomen. Ook als je weet dat er negativiteit op jou zal afkomen. Telkens in de morgen, in je bed, net als je wakker wordt, wanneer niemand weet dat je wakker bent. Niemand gaat je storen.

Je moet dat doen lieve voornaam. Je moet dat doen voor dat kleine baby’tje dat je zo lang in jou verwaarloosd hebt omdat je niet verder komt dan de schuld geven aan een ander.

Waaraan ze ook schuld hebben, maar je weet dat jij alleen dat nu kan oplossen.

Als dat belachelijk is, en als je geen tijd heb, dan doe je net tegenover dat deel als je moeder.

Dan ben je in veroordeel modus. Dat ga je toch niet doen? Ik wil dat je in onvoorwaardelijke liefde modus gaat.  Nu, ga je eindelijk eens vol overgave tegen die pijnplaats praten op de meest lieve manier dat je je kunt inbeelden.

Totdat je innerlijke kind de voeding, de warmte, de melk, de geborgenheid, de zachtheid, de tederheid, de complete aandacht krijgt dat het zo nodig heeft.

Narcisten hebben een handicap voor een liefdevolle relatie. Jij toch niet? Hoe gaat een ander je beter behandelen dat dat jij jezelf behandelt. Dus, doe het nu maar dat verwaarloosde kind in jou de aandacht geven dat het altijd heeft verdiend. Misschien had je dat liever niet gedaan, maar doe het nu maar.

Er is meer dan hoop. Heb dan toch eens wat empathie met jezelf? Ga je nu eens luisteren naar je kleine jonge kind in plaats van naar je ego! Zal je hart het winnen van je ego?

Weet het ons te zeggen in de commentaar sectie met eventuele suggesties.

 

Liefs xo

 

Annemie Persyn Declercq.

foto van 21-daagse gratis programma

Deel uw gedachten met ons want samen kunnen we opzettelijk de wereld verrijken door waarde bij elkaar toe te voegen.