Een patroon dat ik heel duidelijk zie terugkeren bij mijn lezers is dat iedereen honger naar liefde heeft. Dit komt doordat ze zich enkel voeden met broodkruimels van liefde.
Als je resoneert met deze titel, hebben we veel om over te praten. Zelfs als je slechts een voorbijgaande nieuwsgierigheid hebt, hebben we veel om over te praten.
Iedereen is welkom. Of je het met me eens bent of niet, ik wil je standpunt horen. Als individuen zijn we net zo belangrijk als ieder ander op deze aarde.
Voordat we beginnen, wil ik het een en ander duidelijk maken. Ik heb zeker niets uitgevonden van de concepten waar ik het over heb. Veel van wat ik hier zeg, zal een aanpassing zijn. Het zal ook een uitbreiding zijn van andermans concepten over complex trauma. Dit omvat het genezen van schaamte en het opbouwen van gezonde relaties.
Op deze blog gebruiken we verschillende psychologische modellen. We gebruiken ze als middel om onszelf beter te begrijpen. Ze helpen ons andere mensen beter te begrijpen. In het algemeen proberen we de gezondheid van onze relaties te verbeteren. We proberen ook ons leven in het algemeen te verbeteren.
Dus wat betekent, is dat we meer krijgen van wat we wel willen in ons leven en onze relaties. We krijgen minder van wat we niet willen. Hier verwijs ik naar het model van complexe posttraumatische stressstoornis.
Nu ga ik niet te diep in op wat cptss is of toxische relaties zijn.
Als je het niet weet, vind je meer in de categorieën en tags. Zo kun je wat meer leren voordat je terugkomt. Je hoeft geen cptss te hebben om je te verhouden tot wat ik in dit artikel ga zeggen. Je hoeft ook geen toxische relatie te hebben.
Zoveel van wat ik zeg, zal van toepassing zijn op iedereen die worstelt met gevoelens van giftige schaamte. Dit geldt ook voor iedereen die een zeer onveilige hechtingsstijl heeft.
De reden dat ik de term regelmatig cptss gebruik, is vanwege de directe toepassing op wat ik ga bespreken. Het is vooral relevant voor mensen met cptss. (ten gevolge van narcistisch misbruik of langdurige toxische relaties.
Als je jezelf herkent in dit artikel, betekent dit niet noodzakelijkerwijs dat je cptss hebt. De situatie die ik ga beschrijven zal namelijk van toepassing zijn op mensen in een breed scala aan contexten.
Dus waar ik het vandaag over wil hebben, kan inspirerend voor je zijn. Ik hoop dat je neemt wat goed voor je is. Vermijd om te doen wat op dit moment niet met je resoneert.
Welk pad je ook hebt gevolgd, ik ben echt blij dat je er bent.
Deze site staat vol met ongelooflijke bronnen en ideeën. Ze kunnen u helpen uw complex trauma te stoppen. U kunt een gelukkig leven opbouwen. Ik ben geen filosoof, wel ontwikkelaar van deze site en ik heb niet alle antwoorden.
Ik maak fouten, heb slechte dagen en raak verwikkeld in angst en twijfel aan mezelf. Net als de rest van de mensheid. Het is mijn toewijding om u het allerbeste te bieden van wat ik leef en leer. Tegelijkertijd houd ik het reëel en eerlijk.
Verwacht dus geen perfectie.
Daar ben ik te openhartig voor. Verwacht wel tot nadenken stemmende ideeën en tijdloze wijsheid. Ook vind je wat gekke capriolen en een niet aflatende toewijding. Ik help je zoeken naar antwoorden en werktuigen bij complex trauma.
In mijn gezin van oorsprong dachten we dat een van onze zussen een geadopteerd kind was. Ze verschilde zo erg in uiterlijk van de andere kinderen en familieleden. Zo’n reactie zal op haar waarschijnlijk een grote impact gehad hebben.
Het had in elk geval een grote impact op mezelf. Toen ik 18 jaar was, moest ik tijdelijk voor mijn eten betalen als ik naar huis kwam. Maar over het algemeen leken mijn zussen vreemde wezens voor mij. Twee van hen gedroegen zich als seuten. In werkelijkheid waren ze allesbehalve braaf. Ik was de jongste, en er was een groot leeftijdsverschil.
Eigenlijk voelde ik me een vreemde in mijn huis van oorsprong. Mijn ouders hadden enkel broodkruimels van liefde voor me. Ze hadden het in elk geval veel meer voor anderen in de familie. In de laatste 5 jaar van het leven van mijn moeder hielpen we haar. Dat veranderde een beetje. Toch was er altijd een zus die de aandacht stal. We waren goed genoeg om voor haar te zorgen, maar de interesse naar ons leven (Annemie en mezelf) was miniem.
Volgens de leeftijd was er een soort hiërarchie en die is steeds gebleven. We wisten heel goed hoe ons te gedragen tegenover vreemden, klanten enz.
Het ontbrak ons echter aan een intern kompas om te weten wat liefde was.
We hadden dit kompas niet. We moesten ons tevreden stellen met broodkruimels van liefde. Daarom waren we eigenlijk niet naïef of gebroken in onze keuzes van onze relaties. We wisten van niet beter. Mijn ouders waren meestal overwerkt, en fysiek en/of psychisch ziek door de stress. Er waren maagklachten en zowel gebruik van amfetamines als antidepressiva, als de kalmerings- -en slaapmiddelen. Daarnaast was er ook regelmatig wijn. Zelfs iets te veel gezien het middelengebruik, dat leidde dan tot hartstilstanden en spoedopnames.
In die periodes had ik geen andere keuze dan mezelf staande te houden. Ik maakte eten en motiveerde mezelf voor schoolwerk. Het was heel moeilijk om me te ontspannen. Ik zocht soelaas in magisch-realistische boeken. Maar bijvoorbeeld aan zwemmen kwam ik nooit toe, wel veel fietsen en veel lopen. Het voelde alsof we eigenlijk geen gezin hadden. Ik voelde me volledig vervreemd van hen was, en niet terecht bij hen kon.
Mijn vele lezen en gefilosofeer zorgde er zelfs voor dat mijn vader zich daaraan stoorde. Toen ik radicale opvattingen kreeg werd ik zelfs aangemoedigd om te verdwijnen, omdat ik niet meer aan hun verwachtingen voldeed.
Schande voor de familie met enkel broodkruimels van liefde
Eenzelfde reactie deed zich voor tegenover mijn kinderen als mijn ex-vrouw zich als lesbisch had geuit. Waarschijnlijk was het een schande voor de familie dat ik kinderen had en niet getrouwd was. Het was later een nieuwe schande na een periode van scheiding dat ik poogde om de relatie te herstellen.
Mijn ouders vonden dat ze geen band hadden met mijn kinderen, dat was emotioneel te moeilijk voor hen. Dat zijn dan nog de enige kleinkinderen met de familie achternaam. Eerlijk zijn en elkaar aanvaarden zoals we zijn was er niet echt bij. We moesten de schijn ophangen van een “christelijk conservatief gezin”. Dat zou ons gelukkig maken.
Hoewel ik als jongste daarop de spits afbeet, kreeg later bij twee van mijn zussen ook een scheiding. Ze maakten periodes door die nog extravaganter waren. Voor ons was het thuis altijd ongemakkelijk. We vonden het moeilijk om open te zijn over wat we in onze vrije tijd deden. Onze relaties en onze opvattingen bespraken we ook niet gemakkelijk.
Buitenhuis
Ik besteedde zoveel mogelijk tijd buitenshuis. Ik hield me bezig met publiciteit te bussen voor de zaak. Ook speelde ik bij vrienden of werkte ik in de tuin. Ik vond het vooral veel aangenamer bij mijn buren. Er waren dagen dat ik enkel thuis kwam om te slapen. De vogels, de groenten, de druiven, de kwartels en konijnen van bij de buren waren veel interessanter. De serres waren in het algemeen ook heel spannend. Dit kwam doordat ik daar kon spelen met de buurjongen, buurmeisje en haar vriendinnetje.
Over diepere zaken werd er later nauwelijks gepraat, na een conflict van enkele dagen was het weer business as usual. Emoties tussen onze ouders waren weinig zichtbaar in huiselijke kring, behalve de negatieve. Gezien we een zaak hadden was het aangeraden om zich in de zaak te gedragen. We waren al snel tevreden met een lief woordje, en materieel hadden we niets tekort. Er werd heel wat gewerkt (de één wat meer dan de andere) waardoor de noodzakelijke qualitytime ontbrak.
We leven ook in een cultuur die ouders niet ondersteunt. Onze cultuur vermindert de rol van ouderschap. Wat jammer is. De opvoeding vormt de basis voor hoe we onszelf bekijken. Het beïnvloedt ook hoe we accepteren dat we als volwassenen behandeld worden.
Onze opvoeding bepaalt ook het copingmechanisme dat we hanteren.
Als we als kind emotioneel verwaarloosd werden, kan dat ertoe leiden dat we betere ouders willen worden. Maar tegelijkertijd blijven we ons innerlijke kind verwaarlozen. Hierdoor reparenten we onszelf niet, wat ons op onze persoonlijke grens brengt.
Velen van ons groeien op met afgeleide, gesloten, overwerkte en uitgeputte ouders. Zij kunnen ons niet de steun geven die we nodig hebben. En we hebben een leegte. We proberen deze leegte te vullen met alles wat we kunnen: voedsel, alcohol en vele relaties.
Kinderen die een gebrek aan liefde hadden, een liefdetekort zijn kwetsbaar voor liefdesbombardementen. Wanneer ze iemand ontmoeten die grote beloften doet, kan het voelen alsof ze eigenlijk de liefde krijgen. In de relatie wil die persoon vlug vooruitgaan en komt zeer sterk over. Het voelt als liefde. Ze denken dat het zo zou zijn om lief te hebben en geliefd te zijn.
Wanneer ze na een tijdje slecht worden behandeld, blijven ze proberen. Ze willen de relatie laten werken.
Bovendien geven ze alles wat ze kunnen en hebben. Ze verraden hun identiteit en persoonlijke voorkeuren volledig. Ze aanvaarden broodkruimels van liefde. Daarbij geloven ze dat ze enkel broodkruimels van liefde waard waren omdat ze geconditioneerd werden. Het is een natuurlijke respons op emotionele verwaarlozing in de kindertijd. Eigenlijk is het niet iets om beschaamd over te zijn. Ook niet de copingmechanismen die je uitvoert om te kunnen overleven.
Het is nu vooral belangrijk dat je begrip, meeleven en empathie toont voor je jongere zelf.
Door reparenting en innerlijk kindwerk is het mogelijk om te genezen en te groeien. Je leert onderscheid maken tussen gezonde en ongezonde relaties. Je geeft je innerlijke kind niet langer broodkruimels van liefde, maar brood. Uiteindelijk kun je relaties opbouwen. Je stopt met te veel geven en te weinig krijgen. Iedereen die ons broodkruimels van liefde gaf werd het middelpunt van onze wereld.
Niet omdat we dom of naïef zijn – maar omdat we mensen zijn. En geliefd zijn is onze kernbehoefte. Sommige ouders waren fysiek, mentaal en emotioneel niet bereikbaar. Dit kwam door werk, drama van nabestaanden en hun eigen persoonlijke worstelingen met mentale gezondheid.
Maar soms ook door oudervervreemding. Ik groeide op tot hyper onafhankelijk en afhankelijk van mezelf, en pleasen van anderen. Maar mensen binnen laten om me te helpen is moeilijk. Vertrouwen dat ze er voor me zijn is ook een uitdaging. Hier werk ik vandaag nog steeds aan.
Ik heb geleerd om er voor anderen te zijn, en niet voor mezelf. Bovendien heb ik veel te veel willen presteren, en veel te weinig geslapen en gerust. Ik heb het nog altijd moeilijk om dat aan mezelf te geven. Het is niet nodig om jezelf te saboteren met je kwaad te voelen op jezelf dat je die broodkruimels accepteerde.
Je kunt evengoed jezelf danken dat je het hebt uitgehouden met broodkruimels van liefde.
Het is immers belangrijk dat je beseft dat je innerlijke kind schreeuwde om die aandacht. Het nam dus onbewust wat het nodig had om te overleven.
Het opbouwen van vertrouwen in jezelf helpt je om de moed te hebben om naar binnen te kijken. Jezelf saboteren daarentegen zal je naar buiten drijven. Dit gedrag doet je naar middelen grijpen om de pijn en de herinnering aan de pijn te vermijden.
Het is belangrijk dat kinderen horen dat ze belangrijk zijn.
Het komt helaas nooit bij henzelf op. Het moet van iemand anders komen. Dat kan zowel een manipulator zijn, als iemand die liefdevol is. Als kind realiseer je je niet dat je hebt geleerd om te zwijgen. Je beseft ook niet dat dit zwijgen een copingmechanisme is. Je maakt jezelf onzichtbaar om niet in de klappen te delen. Het wordt een gewoonte nog voor dat je de vaardigheid hebt ontwikkeld om daarover te reflecteren.
Het is best mogelijk dat ze je juist daarom veel hebben geprezen. Je zat altijd tussen de boeken. Ze moesten dan “geen last” (emotionele beschikbaarheid geven) van je verwachten. Als je in deze context werd opgevoed ga je heel weinig besef hebben van wat gezonde grenzen zijn.
Het vergt veel zelfliefde om te stoppen met het repareren van anderen. Er is veel moed nodig om niet te veel te geven aan anderen. Het vraagt om veel zelfvertrouwen om geen schuldgevoel te hebben bij het vragen om meer. Ook is het belangrijk om op te staan voor wat ik geloof dat ik verdien. Dit is geen pleidooi om ongevoelig te zijn voor de noden van anderen. Het is ook geen pleidooi om geen rekening te houden met de behoeften van anderen. Het is bedoeld om dit in de juiste verhouding te doen tussen solidariteit en zelfliefde.
Kinderverzuim is als een onzichtbaar misbruik dat zoveel meer concentratie en aandacht nodig heeft om te verwerken!
De meeste mensen begrijpen niet dat je niet door een gewelddadig huis hoeft te gaan. Toch kun je vast komen te zitten in giftige relaties in je volwassenheid! Het kan ook komen van een grote emotionele honger! Een trauma bij de geboorte dat niet gezien wordt zal een grote invloed hebben op de ontwikkeling van de baby. Omstandigheden als ziekte kan tot complexe situaties leiden waardoor er kinderverzuim is.
Ouders moeten echt hun eigen emotionele wonden helen. Zo kunnen we onze kinderen een veilige liefde geven. We helpen hen ook om gezonde normen te stellen in liefde in volwassenheid. Een ouder moet drie kinderen opvoeden met heel weinig financiële ondersteuning. Er is tegenkanting van een gehele familie omdat zelfs scheiding van een psychopaat in conservatieve milieus niet mag. Dit leidt tot een verbanning uit die familie.
Ze zetten de kinderen tegen de verzorgende ouder op in een poging om hen van haar te vervreemden. Dit heeft op de kinderen een grote emotionele impact. Daarnaast beïnvloedt het gedrag van de psychopaat de kinderen als ze bij hem zijn. Dit omvat dronkenschap, perversiteiten, verwaarlozing van schoolwerk, een gebrek aan beweging en ongezonde voeding.
De psychopaat en zijn familie kan ook zijn overdreven belang aan het uiterlijk opdringen wat tot bolemie, eetstoornissen, automutilatie enz. bij het kind kan leiden.
Vechten voor liefde
Als je bent opgegroeid met de overtuiging. Je ouders hebben je laten denken dat je eerst moet geven om te krijgen. Ze hebben je ook doen geloven dat je moet vechten voor liefde. Het kan zijn dat je daarom in een nieuwe relatie veel te snel wilt gaan, zonder elkaar goed te kennen. Je begint druk te zetten en je bemoeit je in een nieuwe relatie. Jullie zijn nog niet gegroeid en kennen elkaar amper.
Ik ben er zeker van dat kinderen met niet beschikbare ouders erover durven praten als volwassene. Het zal hun ouders versteld doen staan. Het besef daarover kan een soort woede doen ontstaan, die je eigenlijk in je hart ook niet wilt.
Het is mogelijk dat je een stil kind was.
Hoe eigenaardig ook, het kan zijn dat het bij je ouders niet opkwam dat je specifieke behoeften had. Een kind wil niet alleen af en toe slim bevonden worden op één of ander gebied. Natuurlijk heeft niet ieder kind evenveel talenten. Maar als je dat nooit bij een kind benoemt, zorgt dat ervoor dat het kind niet gezien wordt. Elk kind is uniek. Je kunt dan als kind veel tussen de boeken zitten of aan de piano. Bovendien wil je horen als kind dat je goed bent.
Je wilt horen van je verzorgers dat ze het ook leuk vinden om bij je te zijn. Als je dat niet hoort leidt dat soms tot een sterke onafhankelijkheid. Hoewel ik sterk onafhankelijk was, nam ik snel genoegen met broodkruimels van genegenheid. Ik viel VEEL TE snel voor alle verkeerde, emotioneel onbeschikbare personen.
Iemand die onbeschikbaar was, leek voor mij op het eerste zicht onafhankelijk en sterk.
Net zoals de buitenkant van mijn moeder was. Ik moest erg ziek worden van het hartverscheurende patroon. Daardoor leerde ik om naar binnen mezelf te keren. Ik overspoel mezelf met de liefde en het medeleven die ik graag had gehad toen ik opgroeide.
Nu heb ik gezondere grenzen, rouw (verwerk) over mijn verleden en leerde veel meer te accepteren dan broodkruimels. Zoek niet alleen liefde buiten jezelf en geef het aan anderen. Het is net zo belangrijk om liefde binnen jezelf te zoeken en het aan jezelf te geven.
Je was snel tevreden met de broodkruimels die je van je partner kreeg. Dat realiseer je je pas achteraf. Je beseft het pas later. Je hebt mogelijk veel energie nodig. Dit is nodig om los te komen van de juridische en financiële perikelen die dat met zich mee heeft gebracht.
Het leren voor zichzelf zorgen emotioneel en ondertussen je financiële en professionele situatie heropbouwen kan een moeilijk evenwicht worden.
Uiteraard is het pas als je echt te weinig broodkruimels krijgt. Of wanneer je te maken krijgt met geweld. Na een tijdje zit je dan diep genoeg om zo’n relatie te verlaten.
Het is best mogelijk dat je als kind verwaarloosd bent, ondanks alle beste bedoelingen. Niemand is perfect. Ook ouders kunnen geconfronteerd worden met heel pijnlijke situaties en kwetsbaar zijn.
Ook als volwassene kun je nog een overdreven honger naar liefde en genegenheid verlangen. Je kunt verwachten dat je slachtoffer wordt. Hierdoor ervaar je liefdesbombardementen met broodkruimels van liefde na een bepaalde periode en scams.
Je kunt het gevoel hebben dat je andere mensen moet vermaken omdat ze zouden bij je willen zijn. Zet je zelf niet zo onder druk.
Leer je kinderen, vrienden en familieleden dat niet alle conflicten meteen opgelost moeten worden. Geef voorbeelden van hoe jij of zij behandeld zouden moeten worden. Focus op de situaties die je samen tegenkwam. Vraag hen hoe zij denken dat ze behandeld hadden moeten worden.
Gebroken volwassenen en leeftijdsgenoten houden ervan om hun pijn door te geven aan kinderen.
Ik zie leraren zelfs kinderen kleineren, vreemden in winkels houden ervan om zelfs fysiek kleintjes te pesten. We kunnen antwoorden vinden over vroegere kwetsuren bij onszelf en bij onze kinderen. Sta jezelf en anderen ook toe om zichzelf te verwijderen uit gewelddadige ontmoetingen. en leef gezonde goede tijden als je samen bent.
Liefde en steun voor iedereen die nieuwe manieren leert om graag gezien te worden. Geef liefde, ook al heb je het niet echt ondervonden.
We zijn immers nooit klaar met onszelf, maar hoe we met ons innerlijk kind zijn onderweg is belangrijk. We hebben echt allemaal recht op die onvoorwaardelijke liefde, zelfs al hebben we dat van niemand in onze familie ontvangen.
Het is niet omdat in bepaalde Tv-series onvoorwaardelijke liefde steeds aanwezig is dat dit een kenmerk is van een familie. Er zijn vooral veel families die de schijn van onvoorwaardelijke liefde hooghouden. In werkelijkheid is er passieve agressie. Pesterijen en zondebokmechanisme zijn ook aan het werk. Men streeft er de status quo na. Ik geloof echter dat je je kunt aanpassen aan een familie zonder liefde, en je eigen gemeenschap opbouwen.
Nee, nooit zegt het woord van geloof: je moet lijden.
Het zegt: “Als je lijdt, bestaat er voor jou een woord. Er is een gebaar van begeleiding tot aan de dood. Iemand anders dan jijzelf is er de bedienaar van.” Dit zijn woorden van Paul Ricoeur.
Je kunt geloven en hopen dat er “iemand” “iets” “een woord” zal zijn. Misschien is er “een stem” of “een gedachte” die anders zal zijn. Hierdoor ben je niet alleen en sta je er niet alleen voor. Ook niet-gelovigen en anders gelovigen dan bijbels, humanistisch, evangelisch, islamitisch, boeddhistisch enz. kunnen er voor je zijn om gemeenschap mee te vormen.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie