Het slachtoffer de schuld geven tiert welig in de samenleving, bij therapeuten en soms ook bij overlevenden van misbruik.

Meestal heeft het slachtoffer zichzelf ook de schuld van alles.

Ergens is het allemaal wel begonnen met verbaal geweld. Het is mogelijk dat je dat vergeten bent, maar is dat jou fout?

Ik blijf deze scapegoating aanvechten.

Meestal zegt men dat het slachtoffer gepamperd wordt en dat het veel gemakkelijker is om een einde te maken aan misbruik door een narcist(e)(en).

Dat is niet waar. Daarom herhaal ik dat het niet jouw fout is.

Het ziekelijke gedrag van een andere persoon zien en beseffen wat het misbruik en de impact is op het slachtoffer is niet gemakkelijk.

Het slachtoffer heeft geen controle over de dader.

Dat inzien is een heel grote uitdaging voor het slachtoffer.

Het maakt het er nog moeilijker en lastiger door als de samenleving, het publiek, familieleden, vrienden en de dader vertellen dat het jouw keuze was/is en onder jouw controle.

Het publiek kan verkeerd geïnformeerd worden. Veel narcisten opereren in het publiek domein en zoeken de aandacht van de media. Aldus kan een narcistische cultuur heersen in een organisatie en omgeving.

Sommigen vermommen zich als genezers en therapeuten. Evenwel van psychologen en psychiaters kun je anders verwachten. Die zouden beter moeten weten.

Overlevenden van misbruik zijn gewoon om de schuld te krijgen dat ze niet goed genoeg zijn.

Mijn vrouw was niet goed genoeg als moeder omdat ze haar kinderen ter wereld had gebracht met de keizersnede, vertelde haar misbruiker.

Honderden malen werd zij met woorden geïndoctrineerd dat ze niet goed genoeg was.

Tijdens al de mishandelingen werd ze ervan overtuigd dat ze niet goed genoeg was.

Niet goed als moeder, niet goed als ambetaar, niet goed als huishoudster, niet goed met geld, niet goed met sex, niet goed met religie, niet goed met vergeving enz.

En uiteraard voel je je niet goed door de mishandelingen en dat kan je verder overtuigen dat je niet goed genoeg bent.

 

De waarheid is echter dat de dader de schuld is van de mishandeling.

De dader is de persoon die geen goed doet.

Hij/zij brengt opzettelijk schade toe aan een ander.

In tegenstelling tot de narcistische dader, heb jij geen fout aan zijn/haar daden.

Je misbruiker voelt zich superieur aan jou. Jij hoeft niemand te misbruiken om je goed genoeg te voelen. Je bent goed genoeg, zelfs al ben je niet perfect.

Het is moeilijk om als slachtoffer vrede te vinden als je jezelf niet kunt overtuigen dat het jou fout/schuld niet is. 

Het is tevens als therapeut, genezer of vriend van het slachtoffer moelijk om iemand te overtuigen van het idee dat het niet hun schuld is.

Dikwijls is het slachtoffer van mening dat ze eerlijk naar hun fouten willen kijken zoals elk goed mens. Maar dit is niet de reden waarom ze therapie nodig hebben.

Niet het slachtoffer dient eerlijk naar zijn fouten te kijken om te genezen tijdens een therapie sessie, dat kan niet het doel zijn.

Bereid zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor uw eigen genezingsproces is niet de verantwoordelijkheid op zich nemen van de fouten van een dader of tijdens een slachtoffer rol.

Het is niet omdat iedereen fouten, vergissingen maakt dat je een gelijke deelnemer bent aan je eigen misbruik. Maar het is best wel mogelijk dat het zo voelt en dat je er zo overdenkt.

Je kunt niet de schuld hebben aan de dreigementen, slagen, diefstallen, opsluitingen, leugens, afpersing, ontvoeringen, gewelddaden, vernederingen, dwingelandij enz. van de dader.

Volgens de Law of attraction trekken we ervaringen aan om van te leren. Maar is dat er schuld aan hebben?

Ben je dan verantwoordelijk voor de daden van een misbruiker?

Omdat je hebt geleerd te luisteren, te begrijpen, je te verplaatsen in de gevoelens van een ander, heb je dan te schuld aan de daden van een misbruiker?

Een therapeut kan ons attent maken op kwesties van vroeger, dat je hebt herhaalt en dat een patroon zou kunnen geworden zijn. Maar is het daardoor onze schuld?

Inderdaad je moet een dader en een slachtoffer hebben, maar het is nog steeds niet de schuld van het slachtoffer.

Dit is een moeilijk aspect om uit te leggen, zelfs al erkent je hart dat als de waarheid. Het vinden van een rationale manier om dat uit te leggen is moeilijk en gaat verder dan een uitleg over het stockholm syndroom, gaslighting en een verschil in macht (fysiek, emotioneel, financieel enz.)

Schrik bijvoorbeeld voor de impact van de leugens van de dader over het gebeurde, of de impact van het vertellen van wat er gebeurd is, terwiijl je nog in chock bent. Schrik voor de PTSS en de gevolgen voor je geheugen. Schrik dat je het niet kan vertellen.

Taal kan ook tekort schieten, en zeker het begrip voor iemand die geen ervaring heeft met misbruik en dus is er steeds een schrik bij het slachtoffer dat hij misbegrepen zal worden.

Onze kwetsbaarheid accepteren in die situatie, die al een lange tijd kan aanslepen, of gedurende een periode heel intens kan geweest zijn kan heel moeilijk zijn.

Dat kan betekende dat bij het bespreken, vertellen enz over de gebeurtenissen dat er een grote woede, een grote pijn, een intens verdriet, een grote verwarring de kop op steekt. Het is een zeer moeilijk aspect om met taal uit te leggen wat het misbruik was en zeker als je in een afhankelijke positie verkeerd. Afhankelijk ook van de mate van empathie van de luisteraar en de luisterbereidheid van de toehoorder.

Onze kwetsbaarheid wordt groter in situaties waar onze macht drastisch wordt gereduceerd of waar we totaal geen macht meer hebben.

Als volwassenen willen we graag geloven dat we de controle en de keuze over ons leven hebben. We willen graag de uitkomst zelf bepalen.

Als er iets ergs gebeurt willen we graag geloven dat een andere reactie een andere uitkomst tot gevolg zou hebben. Dat kan waar zijn, maar dat betekent daarom niet dat het ‘iets’ ergs had vermeden worden.

Wat als de respons van het slachtoffer voor de dader geen enkele betekenis heeft?

Het is moeilijk om onze eigen machteloosheid onder ogen te zien. We kunnen letterlijk verstijven bij agressie. Dat is eng. Dat is ook bedreigend.

Het is gemakkelijker om te denken dat als we ‘gewoon’ iets anders hadden gedaan het slechte resultaat had kunnen worden vermeden.

Maar dat ‘gemakkelijk denken’ is niet altijd van toepassing als er dingen gebeuren buiten onze controle. Dat kan erg angstaanjagend zijn om in te zien.

 

Het is ook gebruikelijk voor een co-afhankelijke type om te veel macht en verantwoordelijkheid te nemen, zoals het nemen van verantwoordelijkheid voor de gevoelens en gedragingen van anderen.

Ze nemen de schuld van de narcisten in hun leven over, zodat ze denken dat alles hun fout is.

De schuld dan overnemen betekent dat ze het gevoel van machteloosheid niet hoeven onder ogen te zien. Dat heeft dan een vals gevoel van macht.

Lezen in jouw dagboek door een narcist(e)

Als bijvoorbeeld zonder jouw toestemming de dader leest in jouw dagboek, dan sta je daar behoorlijk machteloos tegenover.

Als je iets op papier zet, of op een pc zet dan loop je altijd een risico.

Daders kunnen jouw device hacken.

In plaats van woede omwille van het hacken, ga je de schuld op zichzelf leggen.

Als een dader geen enkele grens aanvaard tegenover jouw privacy, en absoluut er alles aan doet en de kennis heeft die groter is om in te breken in jouw privacy dan jouw kennis om je te beschermen, ben je machteloos.

Diegene die verantwoordelijk is blijft diegene die de privacy van een ander met de voeten treedt.

Is het dan moeilijk om te aanvaarden dat een ander dit soort macht heeft over jou?

Het lijkt soms niet rationeel. Hoe kan het gebeurd zijn dat het slachtoffer zo heeft gereageerd vraagt jij en het slachtoffer zich af.

De meeste mensen willen zich echt niet als een slachtoffer voelen.

Maar er is een machtsverschil in de relatie tussen de dader en het slachtoffer. Dat kan door de plaats, het tijdstip, de verrassing, de onvoorspelbaarheid.

De dader/ en of het slachtofer kunnen niet weten waar ze uiteindelijk en iemand anders begint.

Een inherent machtsverschil tussen therapeut en patiënt 

Bijvoorbeeld in de relatie met een therapeut kan er een inherent machtsverschil zijn. Of bijvoorbeeld ook in een relatie met een politie agent.

Je kunt iemand vertrouwen (zonder dat persé is bewezen dat de persoon te vertrouwen is) omdat iemand de overtuiging heeft dat ‘deze’ therapeut te vertrouwen is. Dan ontbloot je je ziel en belijdt je jouw zwakheden en schaduwrijke plaats, waardoor je in een zeer kwetsbare positie verkeerd.

We willen meestal goedkeuring en validatie, en liefde van gezagsdragers. Dat schept bepaalde tendensen in ons gedrag en de gezagsdrager kan dan gebruik maken van deze tendensen en er van gebruik van maken om ons op een bepaalde manier te doen denken en te gedragen. Niemand vindt het leuk om voor de gek gehouden te worden of te worden gebruikt. Het is verwoestend om dat toe te geven, omdat het onze zwakheid blijkt te zijn. Het is wat we liever willen verbergen voor het publiek.

In zo’n situatie ben je wel ook met twee, maar wel een leider en een volger. De leider kan een manipulator en dader zijn, en de ander een slachtoffer.

Hoewel het een specifieke uitkomst is dat niet georkestreerd door het slachtoffer.

Het zal een welbewuste overtreding zijn door de leider, de dader en de gezagsdrager.

In het geval van een therapeut is het een welbewuste overtreding van een ethische code (en in sommige gevallen van de wet voor hun eigen gewin. Niemand anders dan de therapeut zelfs kan daar verantwoordelijk worden gehouden.

Het is de ethische en wettelijke verantwoordelijkheid dat een therapeut de grenzen van een relatie handhaaft. Het is een deel van hun professionele opleiding om te weten hoe je dat doet en hoe je omgaat met moeilijke situaties.

Je vertrouwt immers op hun professionele expertise en je betaalt er voor. Als een therapeut een grens al dan niet opzettelijk overtreedt, is het hun professionele verantwoordelijkheid en niet de schuld van de patiënt. Wat er ook gebeurt tijdens een sessie dan is het steeds de verantwoordelijkheid van de therapeut om de grenzen te handhaven.

Je kunt wel leren en groeien uit deze ervaringen, zodat u niet langer kwetsbaar bent voor deze vorm van misbruik. Vergeef jezelf, hou van jezelf en weet dat je dan een beter therapeut verdient.

 

Daders en medeplichtigen zeggen dikwijls dat je met 2 moet zijn om de schuld af te leiden van zichzelf.

Om te dansen dien je inderdaad met 2 te zijn, maar om een relatie te vernietigen heb je maar één iemand nodig. Je kunt onmogelijk een tango dansen als een ander een cha-cha-cha wil dansen. Het misbruiken van een ander is dan ook geen dans, laat staan liefde. Dat je met 2 moet zijn om een tango te dansen is een citaat dat gebruikt wordt als hulpmiddel om het slachtoffer de schuld te geven.

 

Zelfverwijt kan ook in de natuur van iemand liggen vooral als er iets heel ergs gebeurt.

In een situatie waar misbruik PTSS veroorzaakt komt het slachtoffer in het vergelijkbare situatie van zelfverwijt.

Zelfverwijt is zoals wat je voelt als iemand kom te sterven.

Je kan de schuld op je nemen, je had kunnen een andere dokter roepen, meer aanwezig zijn.  Je kunt echt gaan rouwen.

Een vergelijkbaar gevoel kan je overvallen wat we dan PTSS noemen wanneer je slachtoffer bent van een misbruiker.

 

Het maakt echter dat de wereld meer angstaanjagend voelt!

Je kunt al heel weinig vertrouwen hebben in jezelf. Veel kans dat je minder vertrouwen hebt in jezelf dan in bijvoorbeeld een therapeut.

Misschien neem je zomaar aan dat iedere therapeut te vertrouwen is.

Meestal zullen mensen een therapeut verdedigen en zeggen dat het slachtoffer in de war is als er tijdens een therapie een grens wordt overschreden. Het slachtoffer zal ‘verplicht’ worden om te zwijgen.

Hetzelfde zal gebeuren als bijvoorbeeld iemand komt te sterven ten gevolge van een verkeerde behandeling of medicatie. Je zult geloven dat je mede-plichtig bent omdat je niet kritisch genoeg was maar je zult je ook machteloos voelen.

In een situatie van machteloosheid neem je dikwijls de schuld op jezelf, zoals reeds gezegd. Dit gebeurt nog sneller als het een verkeerde therapie is van een psychiater of psycho-therapeut.

Mijn oudste zus is psychologe. Ze is zeer goed op de hoogte van diagnose.

Een andere zus wordt al een paar maanden behandeld voor depressie met electro-chock therapie. Niet alleen wordt ECT slechts toegepast als alle andere therapieën hebben gefaald, wat niet het geval is in deze.

Mijn zus psychologe en ikzelf zijn echter overtuigd dat mijn zus geen depressie heeft maar eerder borderline heeft. ECT helpt niet wanneer het borderline betreft.

Kortom mijn zus zal geen genezing krijgen maar in tegendeel haar geheugen zal er nog meer onderlijden.

Toen mijn zus psychologe na een telefoon gesprek met mijn zus (met borderline) een gesprek over de ECT therapie had, was ze achteraf haast volledig overstuur en belde ze me op.

Ze vond dat er iets moest gebeuren als zus en als mens om die verkeerde therapie te doen stoppen.

Nu had ik al weken voordien contact gezocht met de psychiatrische kliniek om een gesprek te hebben, dit werd echter geweigerd, omdat volgens hen mijn zus daar niet mee zou akkoord gaan. Evenwel belt ze me regelmatig op. Haar kinderen hebben ook reeds gevraagd om een gesprek met de betrefde psychiater te hebben.

Ik ben er nu meer en meer van overtuigd dat deze psychiater misbruik maakt van de situatie om haar als proefkonijn te gebruiken.

Eerst dacht ik gezien haar borderline dat dit allemaal leugens waren.

De toepassing van ECT op haar blijkt echter een feit.

Uit machteloosheid nam mijn oudste zus een schuld op haar, en was ze in paniek.

Evenwel kun je niet anders dan de machteloosheid als broer of zus te aanvaarden gezien er geen wettelijke mogelijkheid is om een psychiatrische instelling tot een gesprek te dwingen.

Het is best mogelijk dat deze psychiater een narcist is. Hij zal zeggen dat mijn zus in de war is.

Het was typisch dat mij onmiddellijk het verwijt werd gemaakt dat ik niet om mijn zus gaf door iemand van de verpleging. Dat deed me onmiddellijk denken dat dit meer over deze verpleger zei dan over mij. Zij zei dit in verdediging van de ECT therapie.

Wat zei zegt over deze situatie is een weerspiegeling van haar situatie als verpleegster en haar versie van de werkelijkheid, niet de mijne, gezien ik mijn zus al meer dan 55 jaar ken. Die verpleegster beweerde dat over mij, na een gesprek van 2 minuten.

Wanneer deze verpleger de psychiater verdedigt dan heeft dat te maken met haar eigen ontkenning, haar eigen problemen, en de behoefte om de psychiater, de therapie en de werkwijze te zien zoals zij dat willen of nodig hebben om te zien, want anders zou dat te maken hebben met hun eigen ontgoocheling in de begeleiding.

Het is vrij gemakkelijk te weten dat ECT slechts toegepast wordt nadat andere therapieën falen en enkel in het geval van een langdurige depressie. Dat zullen ze ook geleerd hebben en door gebrek aan budget, personeel en policy worden deze therapieën overgeslagen.

Dus wat zei zegt over mijn situatie is een weerspiegeling van haar leven. Als deze verpleger haar eigen relatie met de psychiatrie zou bekijken zou dat voor haar zeer moeilijk zijn om te hanteren.

Het kan moeilijk zijn voor ons om hier de schuld van de psychiater, de verpleging, de instelling, of de policy te zien want dat zouden we te maken hebben met onze eigen ontgoocheling en het feit dat we niet anders kunnen dat onze zieke zus in de handen te laten van een mogelijks narcistische psychiater. Dit heeft een gevoel van verraad, verdriet en verlies omdat het alleen maar gaat verergeren. En dat is pijnlijk. Het is veel gemakkelijker om de verkeerde therapie te ontkennen.

 

Je moet sterk voor jezelf zijn en geloven in jezelf, het maakt niet uit wat iemand anders zegt of doet.

Dit is natuurlijk ettelijke malen moeilijker als jezelf het slachtoffer bent en haast niets meer van zelfvertrouwen hebt.

Toch kan dit allemaal behoren tot een deel van het genezingsproces. Veel slachtoffers van narcisten zijn in deze situatie met een therapeut, omdat ze de therapeut meer vertrouwden dan zichzelf.

 

Ik ken ook het verhaal van een psychiater aan een universitaire kliniek die werd beschuldigd van zich verleidelijk te gedragen.
Deze toonde een patiënt haar borsten en ontkleedde haarzelf. Ze verdedigde dit door te zeggen dat dit een therapeutische waarde had. Haar patiënt had bekendgemaakt dat hij seksueel was misbruikt door zijn lerares toen hij nog een kind was, en ze gebruikte dit excuus door te zeggen dat het was om te zien of hij reeds kan omgaan met dit trauma uit het verleden.
Gezien deze patiënt de psychiater had beschuldigd interpreteerde de psychiater dit als een poging tot verleiding zodat ze hem medicijnen voorschreef om zijn libido te verlagen. Dit zou de arme kerel chemisch castreren.
De Strijd voor genezing opgeven.

De pijnlijke waarheid is hier dat sommige slachtoffers de strijd voor genezing zullen opgeven omdat niemand lijkt te begrijpen wat de misbruiker doet en daardoor het slachtoffer vermijdt en isoleert.

Het is van vitaal belang te begrijpen dat een misbruiker niet zal veranderen door hem liefde te schenken. Evenals dat mensen zich meestal voelen aangetrokken tot het vertrouwde en de gezagsdragers. Dat kan een psychiater zijn, maar evenzeer een ouder.

Tijd is echter ook een genezer en vooral ook het lezen van artikelen over dit onderwerp. 

Door te horen wat andere narcisten zeggen en doen in vergelijkbare situaties wordt het dikwijls duidelijk dat wat wordt gezegd enkel werd gezegd met het doel om pijn te doen. Naarmate dat je daar meer over leest hoe minder moeilijk het is om dat te accepteren en hoe minder je je voelt aangetrokken door dergelijke vertrouwde types om te geloven.

Het verteren van informatie over narcisten zal op den duur de chock verminderen en zal leiden tot een meer bewuste manier van positief omgaan met wat er is gebeurd en met wat er in de narcistische cultuur gaande is.

Neem eens op wat de narcist te zeggen heeft

Het opnemen van een audio van een gesprek tussen een slachtoffer en een narcist kan verhelderend werken. Zo’n gesprek zal rauw zijn, en sommigen koude rillingen bezorgen als ze luisteren.

Maar de technieken die worden gebruikt zullen doen denken aan wat je op deze site VKoN leert en helpen realiseren hoe beledigend dit misbruik is.

Dit gesprek kan pijnlijk zijn, verwarrend ook en het gevoel geven op het eerste gezicht dat het slachtoffer het probleem is.

Maar het herbeluisteren door sommigen die nog vrij erg lijden aan PTSS kan werken als een trigger want die kan ook angst bezorgen.

Voor het slachtoffer kan het wel helpen als ze/hij nog niet het volledig misbruik erkennen en niet de verschillende tactieken kunnen identificeren.

Dit artikel is niet bedoeld om te diagnosticeren of een gids te zijn voor zelf-diagnoses. Het enige doel van dit artikel is strikt voor educatieve doeleinden. Mijn doel is om de lezer  te laten nadenken om schadelijke individuen beter te vermijden.

De standpunten zijn Johan Persyn zijn niet noodzakelijkerwijs die van wetenschappelijk America en Europa.

Als u dankzij deze post meer inzicht hebt gevonden, vergeet dan niet om te reageren, commentaar te geven en te delen.

PS : Vindt u dit artikel interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u eens kunnen glimlachen van herkenning en erkenning? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, een goed idee want dan kan ik voor meer van dit zorgen. Dank U wel.

 

Print Friendly, PDF & Email
Advertisements

Wat betekent deze tekst voor U?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.