Emotionele zelfintimiteit hoe kun je dat bereiken?
Hé lezer! Welkom terug op mijn kanaal. Welkom als dit je eerste keer hier op deze blog is. De laatste tijd hebben we gesproken over het concept van emotionele zelfintimiteit en intimiteit. We hebben besproken wat intieme connecties zijn en wat het betekent om intiem te zijn met een ander mens.
In deze blog gaan we het hebben over de grootste blokkade voor de meeste mensen. Het gaat om het vormen van echt diepe intieme connecties met anderen. De blokkade is dat we geen emotionele zelfintimiteit hebben.
Wat is emotionele zelfintimiteit?
De definitie hiervan is eigenlijk vrij eenvoudig. Ik definieer het op precies dezelfde manier als ik interpersoonlijke intimiteit definieer. Keer je gewoon naar het zelf. In de blog die ik vorige week uitbracht, hadden we het over intimiteit met andere mensen. We vergeleken dit met emotionele zelfintimiteit.
Ik definieerde intimiteit als de daad van aanwezig zijn met een andere persoon in hun onverdedigde staat. Vandaag gaan we het hebben over emotionele zelfintimiteit. Dit is de daad van aanwezig zijn met jezelf in je eigen onverdedigde staat.
Velen van ons leren vanaf het moment dat we heel jong waren. Dit was ver voordat we een keuze hadden. We vervormen onze eigen emotionele en intellectuele ervaringen om onszelf een beeld van onszelf te geven. Dat was op een bepaald moment adaptief voor ons. Maar het weerspiegelt niet echt het geheel van wat we denken en voelen. Emotionele zelfintimiteit helpt ons dit beter te begrijpen.
Deze blog gaat over hoe je tot de kern kunt komen.
Hier kun je leren aanwezig te zijn bij jezelf op die plaatsen waar je jezelf historisch hebt verborgen. Op die manier kun je jezelf beter kennen en ontwikkelen emotionele zelfintimiteit. Er kunnen van jongs af aan delen van je persoonlijkheid of je natuurlijke neigingen zijn geweest. Deze vormden een bedreiging voor je vermogen om contact te maken met andere mensen.
Dit is een onderwerp dat veel van de groten in de psychologie keer op keer hebben aangepakt. Dit veld onderzoekt de manieren waarop we onszelf verlaten of loskoppelen. We doen dit om in verbinding te blijven met andere mensen.
De gewaagde stelling van deze blog is: leer eerst in verbinding met jezelf te blijven. Dit is de manier om in de diepste en meest doordringende verbinding met een andere persoon te blijven. Nodig daarna andere mensen daarin uit. Sta hetzelfde type aanwezigheid en acceptatie toe voor wat ze je brengen.
De 3 relateringsniveau’s
In de blog over intimiteit heb ik het authentieke relateringsmodel van de drie gespreksniveaus gebruikt. Hiermee bespreek ik enkele manieren waarop we zouden kunnen denken over het opbouwen van intimiteit en emotionele zelfintimiteit. Deze manieren brengen ons niet echt helemaal daar.
Als een korte samenvatting, suggereert dat model dat de drie niveaus van conversatie het informatieve niveau zijn. Hier praten we over feiten en dingen die gebeuren, die een beetje objectief zijn. Dan het persoonlijke niveau, waarbij we bespreken wat we voelen en denken over die objectieve feiten. En tot slot is er het relationele niveau, wat essentieel is voor emotionele zelfintimiteit.
Ik voerde het argument aan dat dit is waar we echt echte intimiteit met een andere persoon koesteren. We delen met hen hoe onze ervaring in het huidige moment is. We ontvangen ook met echte diepe onverdedigde nieuwsgierigheid hoe het is om hen te zijn in het huidige moment.
Dit lijkt vaak gemakkelijker dan het klinkt. Onze natuurlijke neiging is om zelfs onze eigen ervaring van het huidige moment te vervormen. We doen dit om geen scherpe randjes in onze innerlijke ervaring tegen te komen. Daardoor ontwikkelen we geen emotionele zelfintimiteit.
Vandaag wil ik het hebben over hoe we de relatie met onszelf kunnen begrijpen en verdiepen.
Eigenlijk zijn er een paar dingen over onszelf waarvan we weten dat ze objectief waar zijn, toch? Bijvoorbeeld, ik ben X jaar oud. Mijn familieleden hebben “deze naam”. Ik woon in deze stad. Ik heb deze baan. Ook heb ik hobby’s en ben ik betrokken bij bepaalde gemeenschappen. Maar echte zelfontdekking begint pas wanneer we emotionele zelfintimiteit omarmen.
Dit zijn gewoon feiten. Iedereen kan zien wat waar is in ons leven. Maar dan komt het persoonlijke niveau. Ik denk dat de meeste mensen zich hier het meest op hun gemak voelen. Dit is waar onze egoverhalen tot leven komen.
Als ik het heb over egoverhalen, bedoel ik dat niet per se negatief. Ze zijn van invloed op onze emotionele zelfintimiteit.
klik op de afbeelding voor gratis info
Egoverhalen is precies het woord dat ik deze blog ga gebruiken. Het beschrijft de manieren waarop we over onszelf denken.
Die verhalen kunnen gaan over een gevoel van superioriteit. Ze kunnen ook gaan over het feit dat we goede vrienden zijn. We zijn slimme mensen met nieuwsgierigheid. Bovendien vinden we bepaalde soorten werk of evenementen leuk. We hebben allemaal zulke verhalen. Ze helpen ons om onszelf te definiëren. Een consistent verhaal over wie we zijn, is immers essentieel.
Zonder zo’n egoverhaal kunnen we ons behoorlijk verloren voelen en het maken van dagelijkse keuzes wordt een stuk moeilijker. Maar echte intimiteit met onszelf begint pas wanneer we nog dieper graven. Dit komt omdat het authentieke relateringsmodel een interpersoonlijk aspect heeft, dat ook bijdraagt aan onze emotionele zelfintimiteit.
Laten we dit relatiemodel een beetje aanpassen.
Als we kijken naar de relatie met onszelf, dan verander ik het woord ‘relationeel’ in ‘ervaringsgericht’. De belangrijkste manier om mezelf te leren kennen, is door in het hier en nu bij mezelf aanwezig te zijn. Het is ook essentieel om een consistent bewustzijn te ontwikkelen. Ik wil weten hoe het voelt om op elk moment mezelf te zijn.
Wanneer ik iets voel dat ik niet begrijp, kan ik daar dan bij aanwezig blijven?
Kan ik het aankunnen om bij dat gevoel te blijven? Wat doe ik als het bedreigend lijkt voor het idee dat ik over mezelf heb? Als ik boos ben in een situatie, denk ik misschien: “Nou, ik ben toch een leuk persoon.” Waarom zou ik me zo voelen? Hoe kan ik bij dat gevoel van verdriet en teleurstelling blijven? Wat als mijn verwachtingen over iets botsen met wat ik echt ervaar? Dit alles heeft een grote impact op mijn emotionele zelfintimiteit.
Cognitieve dissonantie
Dit klinkt vaak makkelijker dan dat het is. Onze emoties staan vaak in contrast met ons zelfverhaal. Meestal reageren we door onze ervaringen te vervormen. We zeggen dingen tegen onszelf zoals: “Ik zou dit gevoel niet moeten hebben, dat klopt gewoon niet.” Of we proberen de wereld om ons heen te veranderen, zodat we ons van binnen ook beter voelen.
Maar daar verliezen we zoveel waardevolle inzichten uit het oog. De enige manier om dit te begrijpen, is door de situatie te accepteren zoals die is. We moeten bij onze emoties blijven, precies zoals ze zijn. Dit helpt ons op weg naar diepere emotionele zelfintimiteit.
Als je denkt aan echt begrijpen en leren kennen van jezelf, zie ik het als een soort wetenschappelijk experiment.
Heb je een goede hypothese waar je echt in gelooft? Dan is jouw grootste doel om bewijs te vinden. Het begint allemaal met een sterke hypothese, en pas dan kun je jezelf erin verdiepen. Wanneer je hypothesen onderzoekt, is emotionele zelfintimiteit cruciaal. Zoek vervolgens naar bewijs dat je hypothese tegenspreekt. Dit bewijs laat je zien waar je hypothese niet klopt.
Dit is hoe we trouw blijven aan de wetenschappelijke methode. We zijn niet alleen op zoek naar iets dat onze mening bevestigt, maar ook naar wat dat juist tegenspreekt. Wat me daarbij opvalt, is dat ik veel leer over mijn eigen emotionele zelfintimiteit.
Het proces van zoeken naar tegenbewijs heeft verschillende functies in ons leven. Het voegt diepte en nuance toe aan de hypothesen die we hebben. Misschien is je algemene hypothese juist. Je ontdekt echter dat het vaak afhankelijk is van de context waarin je je bevindt.
Hetzelfde geldt voor hoe we onszelf ervaren.
Neem bijvoorbeeld dat je denkt: “Ik ben een aardig persoon.” Dat kan waar zijn in 95% van de gevallen, maar in die andere 5% misschien helemaal niet. In die momenten is het soms belangrijker om standvastig te zijn dan gewoon vriendelijk. Soms moet je jezelf beschermen of assertief zijn. Als je probeert dit op alle gebieden van je leven toe te passen, mis je misschien veel nuancering. Je kunt dan niet meer zien hoe je op verschillende manieren verschijnt in verschillende situaties.
Nuances ontdekken
Een echt, diepgaand proces van zelfintimiteit vraagt om aanwezig zijn in het moment. Dit helpt je om tegenbewijs te vinden voor de hypothesen die je over jezelf of anderen hebt. Het beïnvloedt hoe je je verhoudt tot anderen. We moeten bereid zijn om onze hypothesen uit te dagen om meer emotionele zelfintimiteit te bereiken. Hoe wij bestaan in de wereld verandert waarschijnlijk in de loop van de tijd.
Naast het vinden van deze nuancen, ben ik misschien een intelligent en nieuwsgierig persoon. Maar er zijn ook gebieden waar ik me heel gesloten voel; plekken waar ik geen nieuwe informatie wil opnemen. Wat gebeurt er dan precies? Wat kan ik leren van mijn weerstand in zulke situaties? Misschien beschermt het iets in mijzelf.
Diepe zelfkennis
Als we nieuwsgierig worden naar wat we elk moment ervaren, leren we onszelf beter kennen. Door nieuwe, genuanceerde inzichten over onszelf toe te laten, verbeteren we dat begrip. En dat maakt ons weer vaardiger in het leven. We kunnen veel preciezer zijn over de situaties waarin onze ideeën wel of niet kloppen.
In het kort, wanneer we onze emotionele zelfintimiteit opbouwen, verminderen we onze weerstand tegen onze binnenwereld. Dit vraagt van ons dat we diep gaan onderzoeken wat we normaal gesproken negeren. We hebben de neiging om onaangename of ongemakkelijke emoties te vermijden, die we liever niet willen voelen.
klik op de afbeelding voor gratis info
Voor mij voelt dit als het proces van het ontdekken van je eigen schuilplaatsen.
Dit gaat over het verkennen van verborgen plekken. Door de jaren heen heb je je authentieke ervaringen ergens diep in jezelf verstopt.
Ik denk vaak aan een regel uit het nummer “Happiness” van Taylor Swift. Ze heeft het over een relatie en zegt: “Ik heb je al mijn schuilplaatsen laten zien.” Wat een prachtige metafoor voor intimiteit, nietwaar?
Het ontwikkelen van je emotionele zelfintimiteit begint met de moed om je eigen schuilplaatsen open te stellen.
Laten we eens kijken naar onze schuilplaatsen
In dit proces gaan we ontdekken waar we ons doorgaans naartoe wenden. Dit gebeurt als we een emotie voelen die we liever niet tonen. We verbergen die gevoelens vaak diep van binnen, en dat geldt ook voor onze ervaringen. Soms willen we ze zelfs niet onder ogen zien. Het eerste wat we doen, is de momenten opmerken waarop we ons wanhopig voelen om van onze toestand te veranderen. We merken op wat we geneigd zijn te doen om ons beter te voelen. Dit hele proces gaat hand in hand met emotionele zelfintimiteit.
Wat bedoel ik daarmee?
Stel je voor dat je een heel sterk, overweldigend gevoel ervaart dat je liever zou ontwijken. Wat doe je dan om dat gevoel te vermijden, zonder echte emotionele zelfintimiteit te bereiken?
Sommigen van ons proberen zich simpelweg te distantiëren van die emoties. We kunnen bijvoorbeeld overeten of drinken. Soms kan dat zelfs leiden tot een soort dwangmatig gedrag. We denken: “Ik wil me niet zo voelen, dus ik ga proberen mijn gevoelens te veranderen.” Op die manier kunnen we het tolereren en onze emoties een beetje aan de kant schuiven.
Anderen schieten misschien gelijk in de actie. Ze willen de situatie om hen heen veranderen, zodat ze die oncomfortabele gevoelens niet hoeven te ervaren. Neem het voorbeeld dat mijn partner me niet snel genoeg terug sms’t. Misschien begin ik haar te beledigen om haar gedrag te veranderen. Zo hoef ik zelf het gevoel van verdriet niet te voelen. Het is ook een manier om afwijzing te vermijden.
Het doel is simpel: aanwezig blijven
Laten we eens kijken naar die neigingen. We willen vaak de ervaring die we hebben veranderen, vooral als we gevoelens ervaren die steeds terugkomen. Wanneer je bij jezelf blijft, zullen er patronen van emoties zichtbaar worden. Dit kan woede zijn, verdriet, een gevoel van verlatenheid, afwijzing, of misschien schaamte. Dit is het proces van het ontdekken van je schuilplaatsen. Het gebeurt vaak wanneer we dingen voelen die we systematisch proberen te vermijden. Wat doe je om die gevoelens te verbergen? Herken je een gebrek aan emotionele zelfintimiteit?
Geen spelletje verstoppertje
Laten we duidelijk zijn: dit is geen spelletje. Het gaat hier niet om het ontdekken van je copingmechanismen. Als je alleen maar naar die mechanismen wijst, gaat dat je niet echt helpen om uit je schuilplaats te komen. Denk aan het spelletje sardientjes: als iemand je vindt, verstoppen ze zich bij je. Dit blijft zo doorgaan totdat iedereen samen is. Het is een mooie metafoor voor emotionele intimiteit.
Het sardientje-spelletje
Wanneer iemand zich verstopt, schermt hij of zij zich af van de wereld. Als iemand ze vindt, dan zitten ze samen in die schuilplaats. Ze leren elkaar kennen. Ze doen dit in plaats van te oordelen of de ander eruit te halen. Dit is het proces van het ontdekken van de delen van jezelf die je normaal gesproken verbergt. Het gaat er niet om die delen te veranderen, maar om gewoon bij ze te blijven zonder te oordelen. Uiteindelijk gaat het om het ontwikkelen van emotionele zelfintimiteit.
Als ik bijvoorbeeld boos ben, ontdek ik vaak dat ik meer eet of drink. Soms sluit ik me af van de wereld. Maar ik blijf bij dat gevoel zonder het te veroordelen. Wanneer ik boos ben, schreeuw ik niet tegen mezelf of zeg ik niet dat ik moet stoppen met die dingen. Nee, ik blijf bij dat gevoel.
Klik op de afbeelding voor gratis info
Wat als ik eens ga zitten met die kant van mezelf die altijd terugvalt op die gewoonten?
Stel je voor dat je een chocoladereep of een biertje hebt gepakt. Wat zou je nu voelen als je die opluchting niet zou ervaren? Verder, wat zou je willen doen? Wat als je gewoon was blijven zitten met dat gevoel? In plaats van je terug te trekken, blijft je bij dat gevoel zonder te oordelen. Ik ben gewoon nieuwsgierig naar wat je probeert te vermijden. Kun je daar meer over delen? En de volgende keer, als je die neiging weer voelt, probeer dan eens om erover te praten. Dat praten helpt om emotionele zelfintimiteit te ontwikkelen.
Er is altijd meer te ontdekken. Hoe langer je met een diepere kwestie blijft zitten, hoe beter je die zal leren kennen. Je zult die uitdaging op een niet-oordelende manier begrijpen en vanzelf beginnen met het vinden van oplossingen.
Doen wat we niet willen doen: rebound-effect
We proberen ons eigen gedrag sterk te beheersen. Daarom forceren we onszelf om niet te doen wat we niet willen doen. We proberen ook te stoppen met voelen wat we meestal niet willen voelen. Hierdoor creëren we gewoon een rebound-effect. We onthouden ons een tijdje van bepaalde gevoelens of bepaald gedrag, waaronder emotionele zelfintimiteit. Dan komt het later gewoon twee keer zo sterk terug.
Dit proces houdt in dat we bereid zijn om onze eigen problemen te leren kennen. We kijken naar onze vermijdingstactieken en onze wanhoop op een echt diepe, belichaamde en geduldige manier. Dit is het proces van het opbouwen van een gevoel van intimiteit en vertrouwen met onszelf.
Denk aan de mensen die je niet vertrouwt om je te helpen met je problemen.
Vroeger was ik absoluut de slechtste persoon ter wereld als het ging om het aannemen van advies. Om eerlijk te zijn ben ik er nog steeds niet goed in. Ik was verschrikkelijk in het aannemen van advies omdat ik mensen niet het volledige scala van mijn probleem liet zien.
Ik wilde niet dat mensen het volledige scala van mijn probleem zagen. Daarom was ik zo slecht in het aannemen van advies.
Ik zou ze het oppervlakteniveau vertellen. Ik zou ze het topje van de ijsberg vertellen. Dan zouden mensen me advies proberen te geven. Ik zou gewoon zijn alsof deze mensen dom zijn en niets weten over mijn emotionele zelfintimiteit.
De waarheid was dat ze niets wisten omdat ik ze niet het hele scala van het probleem had gegeven. Er is een oefening waar je een uitdaging of worsteling die je doormaakt gewoon uitlegt aan iemand. Het enige wat ze doen is daar zitten en luisteren en je af en toe een open vervolgvraag stellen.
Van wie wil je advies?
Het enige wat ze doen is informatie verzamelen over je probleem en dan meer informatie en dan meer informatie. Aan het einde van de oefening word je aangemoedigd om bij jezelf in te checken. Je vraagt je dan af of je advies van de andere persoon over het probleem wil of niet. Als de interviewer zo luistert dan vraagt men meestal: Hé, heb je advies voor me?
Zodra ze dat zei, had ik zoiets van nou, ik ga niet om advies vragen. Ik haat advies. Ik wil nooit advies. Toen keek ik echt naar de andere persoon en ging: Ze weet veel over dit probleem, inclusief mijn emotionele zelfintimiteit.
Ik ben echt, echt eerlijk tegen ze geweest over al deze verschillende componenten. Trouwens, ik denk dat ze dat allemaal weten. Bovendien was ik zo verrast. Ik ontdekte dat het antwoord in mijn lichaam op de vraag of je advies wilt, ja was.
Ik denk dat dit vaak een probleem is waar we zelf mee te maken hebben. We verzamelen niet genoeg informatie over onze eigen problemen voordat we ons schamen voor de manier waarop we ze benaderen.
Je hebt informatie nodig. Krijg eerst deze informatie. Word niet boos op jezelf vanwege de coping-mechanismen die je gebruikt om er doorheen te gaan. Je hebt veel informatie nodig. We moeten diepgaand begrijpen wat ons ertoe brengt om deze problemen te hebben. We moeten daarom ook begrijpen waarom we in deze specifieke toestanden zijn. Dit begrip helpt ons emotionele zelfintimiteit te ontwikkelen.
We zien gewoon een deel van onszelf dat niet overeenkomt met het verhaal dat we graag over onszelf vertellen.
Misschien vind ik het leuk om tegen mezelf te zeggen: Ik ben de hele tijd supergemotiveerd. Daarna voel ik me de ene week down. Ik voel me ontregeld. In plaats van bij mezelf aanwezig te zijn, wil ik uitzoeken waarom dat is. Toch houd ik vast aan dat verhaal van ik ben altijd superproductief.
Dus ik dwing mezelf om me te gedragen op een manier die niet authentiek is. Ik dwing mezelf om tegen mijn energie in te gaan. Ik zet mijn natuurlijke gevoelens opzij om werk gedaan te krijgen. Bovendien probeer ik gemotiveerd te blijven.
Ik wil dan dat specifieke idee van mezelf levend houden. In werkelijkheid creëer ik dit patroon van lijden voor mezelf. Dit komt omdat ik de werkelijke wortel van het probleem ontken. Die wortel is dat ik niet genoeg bij mezelf aanwezig ben geweest om erachter te komen wat er was.
Wat was het dat ervoor zorgde dat ik me afgewezen, ongemotiveerd, neerslachtig en depressief voelde?
Als ik dat niet weet, is de kans groot dat het keer op keer opduikt. Het blijft terugkomen totdat ik een manier vind om nieuwsgierig te worden naar het probleem en naar mijn emotionele zelfintimiteit.
Dus in de blog over interpersoonlijke intimiteit bespreken we relationele nieuwsgierigheid. Het is de sleutel tot het bevorderen van interpersoonlijke intimiteit.
Bij emotionele zelfintimiteit is de sleutel hier ervaringsgerichte nieuwsgierigheid. Onderzoek dat gevoel. Wat is er op dit moment voor mij aan de hand? Want wat als ik het zelfs niet leuk vind? Wat als het in strijd is met het verhaal dat ik over mezelf heb? Of de hypothese over wie ik ben dat ik constant probeer te bewijzen gelijk te hebben?
Hoe kan ik toch nieuwsgierig zijn? Bovendien hoe kan ik bij die ervaring zitten en vragen stellen aan die ervaring? Hoe kan ik erop vertrouwen dat mijn lichaam nu iets belangrijks weet? Is het belangrijk voor me om dit te weten, vooral voor mijn emotionele zelfintimiteit? Dat geldt zelfs als ik het niet leuk vind en niet wil dat het waar is.
Op welke manier kan ik er niettemin op vertrouwen dat er een wijsheid in mijn lichaam zit? Deze wijsheid bevindt zich in mijn emoties en in de dingen die ze oppikken. Als ze geïntegreerd zijn, zullen ze me naar een plek brengen. Daar functioneer ik over het algemeen op een betere, meer capabele manier. Dit is zelfs als dat betekent dat ik me niet altijd goed voel.
Velen van ons maken zich heel snel los van gevoelens die we niet willen hebben. Dit gebeurt vaak met elk gevoel dat we hebben.
Ik wil me gelukkig en opgewonden voelen over deze relatie. Dus als mijn partner iets doet dat ik niet leuk vind, voel ik me ongemakkelijk. Misschien denk ik dan heel snel: hoe draai ik dit gewoon in mijn hoofd? Op deze manier wordt het iets positiefs en niet iets negatiefs. Dan hoef ik het niet ter sprake te brengen. Zo vermijd ik het risico van een conflict of een breuk.
Maar misschien moet dat conflict of die breuk in werkelijkheid plaatsvinden. Misschien zou het op de lange termijn veel gezonder zijn voor de relatie. We zouden elkaar op die manier zien. Dan zouden we begrijpen wat ik wel en niet nodig heb. Ook is het belangrijk om te begrijpen wat ik niet wil. En vice versa. Dit kan onze emotionele zelfintimiteit versterken.
Misschien werk ik al een tijdje naar een bepaald einddoel toe.
Ik kom ik daar aan. Ik verwacht me fenomenaal te voelen. In plaats daarvan voel ik me een beetje leeg en teleurgesteld. Het voelt bijna als een teleurstelling van energie die ik niet had verwacht. Wat moet ik doen? Doe ik alsof ik blij ben? Moet ik tegen mezelf zeggen dat ik gek ben? Moet ik zeggen dat ik gelukkig moet zijn? Of luister ik naar dat gevoel en leer ik iets? Dit kan een kans zijn om te werken aan mijn emotionele zelfintimiteit.
Misschien heb ik geleerd dat het eigenlijk de vooruitgang en het bewegen naar het doel is waar ik van geniet. Bovendien voelt het eindpunt niet echt opwindend voor mij. Daarom integreer ik die informatie in dit geval.
Ik kan leren mijn leven zo in te richten. Hierdoor werk ik consequent naar iets waar ik me opwindend over voel. Daarbij moet ik de verwachting loslaten. Het bereiken van dat doel zal niet het deel zijn waar ik me fenomenaal bij zal voelen. Ik kan leren waarderen wat ik authentiek waardeer, en dat is het proces.
Dus over het algemeen vereist dit hele proces dat we echt in contact komen met onze authentieke ja’s en nee’s.
We moeten in contact komen met de delen van onze ervaring die aanvoelen als een volmondig ja. Ik wil dit. En de delen van onze ervaring die aanvoelen als een volwaardig nee. Dit is een grens of een limiet voor mij.
Een sterk ja is de energie van seksueel of emotioneel opgewonden zijn. Het betekent fysiek aanwezig zijn, betrokken en nieuwsgierig. We zijn geïnteresseerd in waar we zijn en wat er om ons heen gebeurt op een onverdedigde manier. Emotionele zelfintimiteit helpt ons deze verbindingen te herkennen.
We zijn niet bang voor wat we gaan vinden. Daarom zijn we oprecht nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren als we een bepaald pad volgen. De energie van nee komt vaak naar boven. Het verschijnt in de vorm van woede. Verdriet, wrok, walging en zelfs schaamte komen ook voor in gezonde doses.
Dit is ons lichaam dat ons vertelt: dit is niets voor mij.
Er is iets wat ik niet leuk vind. Ik moet een grens stellen. Als die grens eenmaal is gesteld, kan ik vollediger terugstappen in mijn Ja-energie. Dit komt omdat ik weet waar de gezonde grenzen rond die energie liggen.
We voelen ons van binnen een beetje dood. Dit gebeurt als we ons niet bewust zijn van waar onze neus ligt. Hierdoor komen de delen van onszelf die normaal gesproken naar boven komen niet op. Dit maakt dat we opgewonden raken door de ervaring van het leven.
We kunnen stoppen met onszelf te wantrouwen, omdat we niet weten waar het einde van die ervaring zal zijn. Het kennen van onze grenzen is cruciaal om onszelf te vertrouwen, om geluk, opwinding en vreugde te ervaren. Als we er geen hebben, worden we gewoon bang. We staan onszelf niet toe om het andere recht te hebben.
Er is een gigantische rijkdom aan dingen die we over onszelf kunnen leren. Dit gebeurt als we bereid zijn om bij onszelf aanwezig te blijven tijdens die zeer moeilijke en ongemakkelijke momenten.
Daarom is het proces van emotionele zelfintimiteit een nooit eindigend proces. Het is net als het proces van intimiteit vormen met een andere persoon. Als je in de wereld bent en je leven leeft, krijg je nieuwe ervaringen. Je zult de hele tijd nieuwe dingen voelen.
Die nieuwe dingen zullen altijd worstelen om een plaats te vinden binnen het ecosysteem van wie je bent. Dat ecosysteem zal altijd verschuiven, veranderen en groeien. Dus zul je nooit klaar zijn met het proces om jezelf te leren kennen. Je zult altijd een gevoel van diepe, niet-oordelende, onverdedigde intimiteit met jezelf bevorderen als deel van zelfintimiteit op emotioneel vlak.
Als je eenmaal leert om naar die plaatsen in jezelf te gaan, dan krijg je een sterker gevoel. Het leuke is dat je dit kunt ontwikkelen. Je ervaart emotionele zelfintimiteit. Dit zijn de plekken waarvoor je altijd bang bent geweest. Deze plaatsen zijn waarvoor je jezelf altijd hebt verborgen. Je hebt een soort gevoel gehad: ik ga dood als ik naar dat ding kijk.
Als je eenmaal hebt geleerd dat je naar dat ding kunt kijken, dan kun je het overleven. Daarna kun je blijven ademen. Je kunt erdoor blijven ademen. Het gevolg is dat de manier waarop je je hele leven leeft, nu aan verandering onderhevig is.
Wanneer we ons leven chronisch leiden, proberen we onaangename emoties te vermijden. Dit gedrag leidt tot het afsnijden van een onmetelijke reeks ervaringen. Deze ervaringen zouden we anders kunnen hebben.
Er is een absolute superkracht in het kunnen verwerken van pijn, afwijzing, eenzaamheid, teleurstelling, schaamte.
Dit hele scala aan emoties kan overweldigend zijn. We dachten historisch dat we zouden sterven als we onszelf zouden toestaan te voelen. Als we diep in contact kunnen komen met al die gevoelens, leren we overleven. We kunnen veerkrachtig blijven in het aangezicht ervan. We zijn afgesneden van het proberen van bijna alles in ons leven als we die groeitaken niet doen.
Weet je dat we zoveel meer emotionele risico’s kunnen nemen? We kunnen meer praktische risico’s nemen. Daarbij kunnen meer fysieke risico’s nemen, omdat we weten dat we het zelfvertrouwen hebben. De ontwikkeling van zelfintimiteit op emotioneel niveau helpt hierbij.
We moeten onze eigen ouder zijn, wat er ook gebeurt. Bovendien hoeven we niet langer chronisch te proberen onze omgeving te beheersen. We vermijden niet langer de gevoelens waarvan we niet weten hoe we ons moeten voelen. Dat komt omdat we onszelf hebben geleerd hoe we in ons eigen team kunnen blijven, zelfs als het ergste gebeurt.
Situaties waarin de mogelijkheid bestaat dat het ergste gebeurt, voelen niet langer dan het engste ter wereld.
En ook het leuke hiervan is dat we ons comfortabeler voelen. Dit gebeurt als we meer ruimte maken voor het volledige spectrum van wie we zijn. We voelen ons op ons gemak om hetzelfde te doen voor andere mensen. We zijn niet bang dat ze iets gaan zeggen of iets aan ons zullen opmerken. Dat zou een gevoel van schaamte of walging of verdriet veroorzaken waarvan we niet weten wat we ermee moeten doen.
We weten wel wat we met die gevoelens aan moeten. We kunnen opener, onverdedigd en onbewaakter zijn in het gezelschap van mensen die we vertrouwen. Dat stelt ons in staat om diepere, intiemere relaties te hebben.
Deze relaties zijn eigenlijk ongelooflijk belangrijk voor het bevorderen van een gevoel van authentieke zelfintimiteit. Niemand van ons heeft het monopolie om onszelf te begrijpen. Door deze relaties te koesteren, ontwikkelen we emotionele zelfintimiteit.
We hebben input, feedback en perspectieven van andere mensen nodig.
We hebben een 360 graden beeld van onszelf nodig. Zo begrijpen we waar onze blinde vlekken zitten. Ook leren we welk werk we vervolgens kunnen doen. Nogmaals, dit zal een levenslang nooit eindigend proces zijn, maar het kan een zeer lonend en bevredigend proces zijn.
Het feit dat het eeuwig doorgaat, is niet per se negatief. De enige manier om levenslang een negatieve tijd te hebben, is door sterke dingen in jezelf te hebben. Je bent doodsbang om naar deze dingen te kijken of te herkennen. Dan leef je je hele leven om mensen, situaties, en verbindingen te vermijden. Deze zouden je op enigerlei wijze kunnen dwingen om naar die delen van jezelf te kijken.
Want als je dat doet, als je je leven in vermijding leeft, snijd je jezelf af van je levenskracht. Dit is het deel van jezelf dat weet wie je bent en wat je wilt van de wereld. Het deel dat je verlangens, interesses en passies kent.
Het begint allemaal met het verkennen van die diepere plekken in onszelf.
We zijn vaak bereid om het grotere geheel van wie we zijn te aanschouwen. Elke ervaring voegt immers weer nieuwe nuanceringen toe aan onszelf. Dit is tenslotte het proces van het ontwikkelen van zelf- en andere intimiteit, inclusief emotionele zelfintimiteit. Dit is hoe we steeds meer tot leven komen in ons eigen leven.
Om te begrijpen wie we zijn, hebben we onze ja’s en nee’s nodig. Dit helpt ons daarom om zelfbewustzijn te ontwikkelen en helder te krijgen wat we willen. We leren namelijk wat we de wereld te bieden hebben. Nog belangrijker, we begrijpen de impact die dat aanbod heeft op anderen. Dit alles helpt ons dan ook om een meer holistisch en belichaamd gevoel van onszelf te integreren. Dit draagt bij aan emotionele zelfintimiteit.
Emotionele zelfintimiteit ontwikkelen is eigenlijk gewoon het beoefenen van nieuwsgierigheid naar onze eigen ervaringen. We moeten bovendien in verbinding blijven met onszelf, zelfs als dat ongemak of angst met zich meebrengt. Dit omvat echter ook die zware emoties zoals schaamte en zelfwalging. We kunnen niet wegkijken; we moeten blijven kijken.
Nee, in plaats daarvan is het belangrijk om in die schuilplaats te blijven zitten. Het is cruciaal om te leren kennen wat er leeft. Als we echt nieuwsgierig worden naar wie we zijn, kunnen we de delen van onszelf ontdekken. Misschien hebben we die delen nooit eerder gezien. Het ontwikkelen van emotionele zelfintimiteit vereist daarom deze openheid.
En ja, die verborgen delen kunnen zelfs nieuwsgierig worden naar de wereld om hen heen. Dat is waar het leven echt interessant begint te worden. Dit is alles wat ik vandaag wil delen over het bevorderen van emotionele zelfintimiteit.
Laten we het nu hebben over orthopedagogiek—een vakgebied dat zich richt op het begeleiden van mensen met psychosociale of gedragsproblemen.
De tekst die we net hebben besproken, biedt mooie inzichten in hoe we emotionele zelfintimiteit kunnen bevorderen. Dat gaat niet alleen over het ontwikkelen van zelfkennis, maar ook over het omarmen van onze emoties. Bovendien is het aangaan van diepe verbindingen, zowel met onszelf als met anderen, cruciaal.
Als we kijken vanuit een orthopedagogisch standpunt, zijn er verschillende belangrijke overwegingen:
Emotionele zelfontwikkeling:
We zien hoe belangrijk het is om onze emoties te verkennen en te begrijpen. Orthopedagogen kunnen mensen aanmoedigen om beter inzicht te krijgen in hun eigen emoties. Dit is vooral belangrijk voor degenen met gedragsproblemen. Het helpt hen om beter om te gaan met wat ze voelen. Daarnaast verbetert het hoe ze zich gedragen. Dit draagt ook bij aan hun emotionele zelfintimiteit.
Relatievorming en verbinding:
Een belangrijk thema in onze tekst is het belang van verbinding met anderen. Voor mensen die moeite hebben met sociale interactie, kan orthopedagogische begeleiding inderdaad een wereld van verschil maken. Het helpt hen om sociale vaardigheden te ontwikkelen. Dit bevordert gezonde relaties. Deze gezonde relaties kunnen invloed hebben op hun emotionele zelfintimiteit.
Coping mechanismen:
We weten dat veel mensen de neiging hebben om onaangename emoties te vermijden. Dit is waar orthopedogen in kunnen springen met handige strategieën. Ze kunnen bovendien positieve copingmechanismen aanreiken, zodat mensen op een gezonde en constructieve manier om kunnen gaan met negatieve emoties. De relatie tussen coping en emotionele zelfintimiteit is evident.
Zelfvertrouwen en autonome groei:
Zelfvertrouwen ontwikkelen en autonomie aanmoedigen is echt essentieel. Orthopedogen spelen hierin een belangrijke rol. Ze helpen individuen zelfvertrouwen op te bouwen. Ze ontwikkelen vaardigheden voor onafhankelijkheid. Dit is bijzonder waardevol voor mensen met gedrags- of emotionele uitdagingen.
De boodschap van onze tekst over emotionele zelfintimiteit en verbinding is dus echt waardevol. Vanuit het perspectief van orthopedagogiek zijn deze inzichten zeer relevant voor het begeleiden van mensen met verschillende uitdagingen.
Vragen voor jou
- Hoe kunt u zichzelf aanmoedigen om dieper in contact te komen met uw eigen emoties en ervaringen?
- Welke copingmechanismen gebruikt u momenteel om met onaangename emoties om te gaan? Zijn er gezondere manieren om hiermee om te gaan?
- Op welke manier kunt u meer ruimte maken voor zelfontdekking en zelfkennis in uw dagelijks leven?
- Welke uitdagingen ervaart u bij het aangaan van diepe, onverdedigde verbindingen met anderen? Hoe zou u deze willen overwinnen?
- Hoe voelt u zich over het idee van het ‘vinden van uw eigen schuilplaatsen’? Heeft u al ervaring met het confronteren van verborgen emoties of aspecten van uzelf?
- Hoe zou het accepteren van uw ‘ja’s en nee’s’ uw vermogen vergroten om verbondenheid te ervaren? Hoe zou het begrip hiervan uw zelfintimiteit versterken?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie