Emotionele verlating: de stilte behandeling

de stille behandeling, emotionele verlating

De stille behandeling is zo pijnlijk om te ervaren omdat we leren dat wanneer we iemand van streek maken, we niet meer voor hem bestaan. Dit is een emotionele verlating.

Voor mijn ouders was hun gebruikelijke coping-mechanisme als ze overweldigd, boos of gekwetst waren. Mijn moeder kon haar voor een 3 tal dagen in haar kamer opsluiten.

De stille behandeling kan zo pijnlijk zijn omdat iemand ons bestaan ​​ontkent. Dit kan veel verwondingen veroorzaken, vooral als we ervaringen hebben in de kindertijd met verlating, wanneer we moeten begrijpen hoe iemand die ons op de wereld bracht (van wie ons voortbestaan ​​afhankelijk is) zou doen alsof we er niet meer zijn wanneer we iets doen om hen van streek te maken.

We kunnen de overtuiging internaliseren dat we liefde niet waard zijn, dat mensen ons zullen verlaten als we ‘verkeerd’ doen, en dat liefde voorwaardelijk is (gebaseerd op goedkeuring).

Vandaag begrijp ik dat mijn moeders stille behandeling voortkwam uit haar eigen gebrek aan emotionele volwassenheid.

Ze wist niet hoe ze met haar eigen emoties moest omgaan, hoe ze moest communiceren, hoe ze problemen moest oplossen, dus sloot ze zich gewoon volledig af.

Toen ze besloot dat ze er “overheen” was, begon ze gewoon met je te praten. Er zou nooit een gesprek zijn. Dit type disfunctie komt veel voor in gezinnen met emotioneel onvolwassen ouders.

Als je de stille behandeling hebt meegemaakt, kan het erg pijnlijk zijn. Als dit in de kindertijd is gebeurd, kan het innerlijke kindwerk dat innerlijke kind hoort zo krachtig zijn.

ENKELE HERINNERINGEN ALS JE DE STILLE BEHANDELING HEBT ERVAREN:

Emotioneel gezonde mensen sluiten niet volledig af en negeren mensen of problemen niet. Als iemand je de stille behandeling geeft, is dat geen weerspiegeling van je eigenwaarde – het is een teken van hun eigen interne wereld.

Er is een element van controle dat hoort bij de stille behandeling “Ik zal bepalen wanneer er met je wordt gesproken.” Het kan heel nuttig zijn om grenzen te hebben en niet in deze dynamiek te spelen.

Als je iemand bent die ermee omgaat door de stille behandeling te gebruiken, is dat oké! Nieuwsgierig worden. Begin je zenuwstelsel te begrijpen. Leer ademen. Je kunt altijd op nieuwe manieren omgaan.

Er is een verschil tussen iemand zeggen: “Hé, ik hou van je en ik moet wat ruimte en tijd nemen” versus volledig afsluiten.

Het is interessant om na te denken over mijn geconditioneerde reactie op de stille behandeling. Ik wil overdrive gaan om gezien en gehoord te worden. Het heeft me veel werk gekost om te kunnen zitten met hoe ongemakkelijk het me maakt en na te denken over hoe dit over hen gaat en niet een weerspiegeling van mijn inherente waarde.

De stille behandeling zou een grote ontkoppeling in mijn relaties veroorzaken die soms niet kon worden gerepareerd. Ik denk dat mijn ego en mijn verdedigingsmechanisme zouden zeggen: “Als je mij gaat afwijzen, zal ik jou ook afwijzen en niet om je aandacht smeken.”

De stille behandeling kan worden gezien als een vorm van emotionele verlating.

De hele reden dat ik mijn huwelijk verliet, was de stille behandeling. Ik zou optreden en proberen een soort van interactie te lokken, of overdreven extravert zijn om het voor andere mensen te dekken, zodat ze niet zouden weten dat mijn partner me al twee dagen niet had gesproken.

Het kostte veel tijd om daarvan te genezen en om te beseffen dat mijn stem en gevoelens, emoties, meningen geldig waren en dat ik gehoord kon worden.

De stille behandeling is een vorm van minachting die niet hetzelfde is als afsluiten.

Er staat (geen woordspeling bedoeld) je doet niet wat ik wil, dus dit is hoe ik je zal beheersen, en het is zo pijnlijk dat het vaak werkt.

Wanneer iemand de stille behandeling gebruikt, is deze meestal gericht op één persoon als een vorm van straf, terwijl het afsluiten doorgaat naar andere aspecten van het leven van die persoon.

Toen ik voor het eerst tegen ze opstond, kun je de stiltebehandeling krijgen en op dat moment wist ik dat ik alleen nuttig voor ze was als ik klein bleef spelen.

Je kunt zich in het verleden schuldig hebben gemaakt aan het doen van de stille behandeling, en een manier waarop je het voor jezelf rechtvaardigde, is dat je het deed om confrontatie te vermijden.

Het zal veel werk aan jezelf vergen om hier overheen te komen. De categorie groeitaken (te vinden in het menu) is een grote hulp waarmee je je zelfbewustzijn kunt vergroten.

Na verloop van tijd leer je en begin je te ontrafelen wat je ervaart.

Je vindt je stem, je ontwikkelt hem en leert hem te gebruiken. Ik denk dat het belangrijk is dat mensen het verschil begrijpen tussen afsluiten vanwege ontregeling van het zenuwstelsel (overweldigd zijn) en de stille behandeling als een vorm van onaangepaste communicatiestijl of erger nog een opzettelijke vorm van psychologische manipulatie. Ik vind het belangrijk om de nuance van ervaring tussen mensen te kunnen onderscheiden.

Stille behandelingen hebben alleen invloed vanwege een reactie tegen de stille behandeling.

Als u niet ingrijpt en doorgaat zoals gewoonlijk, zal de hefboomwerking die het heeft, steeds minder worden. Het is echter mijn ervaring dat wanneer een ongezonde tactiek niet werkt, de narcist gewoon andere ongezonde tactieken ontwikkelt, zoals meer verbaal geweld en fysiek geweld om er maar een paar te noemen.

Gepubliceerd door Annemie Declercq

Annemie is in het bezit van een Bachelor diploma in Orthopedagogie dat ze heeft behaald aan de Hogeschool Gent. Ze heeft een passie voor het bouwen van groepsluiken werkwelzijn en het gebruikmaken van de goedstoel-methodiek en presentie. Ze werkt al vele jaren in de VDAB om mensen te helpen werk te vinden en te behouden. Ze houdt van fietsen, boeken, schrijven, wandelen en muziek luisteren. Annemie Declercq is moeder van 3 kinderen, grootmoeder pleegmoeder, plusmama, armoede consulent en orthopedagoge. Ze werkt 33 jaar in de VDAB in Roeselare. Ervaringsdeskundige narcistisch misbruik en zelfgenezer van trauma.

Voeg hieronder een reactie toe!