Ken jij de taal van het narcistendom?
Inhoudsopgave
- Binnenkort is het meer dan 14 jaar geleden dat wij gescheiden zijn.
- Je weet hoe diep de pijn was en hoe hoog het vuur van woede.
- Genezing van narcisten is iets wat je op dit moment niet kunt voorstellen.
- Narcisme overleven is niet de bedoeling.
- Af en toe is het bestaan van de narcisten gewoon een zwak gefluister door mijn hoofd.
- Iets in mij dat doet ontwaken heeft het in mij overgenomen.
- Kun jij opnieuw horen wat jouw eigen stem zegt wanneer niemand haar corrigeert?
- Lees meer
- Zet vandaag nog een stap vooruit met een gemakkelijke groeitaak die bij u past!
Binnenkort is het meer dan 14 jaar geleden dat wij gescheiden zijn.
Mijn vrouw Annemie en ik, elk van onze respectievelijk narcisten zijn binnenkort gescheiden. Het was een wilde rit, maar verloste ons van leven met een narcist. Wat geen leven is. Begrijpen van de taal van het narcistendom heeft ons geholpen om deze moeilijke periode door te komen.
Velen van jullie hebben ons gevolgd op ons pad dat wij ondertussen gelopen hebben. Het was echt een kronkelige, bergop en bergaf modderige “Grand Route”.
We hebben meer dan eens bloedend in de strijd om genezing en leven geweest. We worden nog steeds een beetje heen en weer geslingerd. Bij gelegenheid vallen we in de gracht. Maar “OMG”, we zijn dus niet meer de personen die we 12 jaar geleden waren. Ik herken terug het meisje dat mijn vrouw 25 jaar geleden was.
Je weet hoe diep de pijn was en hoe hoog het vuur van woede.
Waarschijnlijk herinner je de ontgoocheling die we hebben doorstaan door het gebrek aan steun van onze families. Voor degenen die ons al lang volgen, weet je de angst. Je kent de verlamming die ons werd aangedaan door de vervreemding van twee van ons kinderen.
Vernietiging katholiek huwelijk door bisdom aanvaardt, maar niet door familie.
De vernietiging van het katholiek huwelijk was één evenement op die kalender. Het was toch een van de beste, alhoewel het proces wel zwaar was voor mijn vrouw. Ze verloor haar kinderen. Ik verloor mijn baan en mijn omgeving. Een stuk van mijn leven en haar leven werd geconfronteerd met de jaren en jaren van misbruik.
Maar de winsten “OMG”, hebben we een groot aantal vrienden bij, en enkele zeer dichte en een authentiek gemeenschapsgevoel.
Niet zomaar oude vrienden, maar degenen die onze taal kennen en spreken. Het is de taal van het narcistendom. Als ik zeg cognitieve dissonantie, of woordsalade of projectie. Of narcist slachtoffer syndroom. Of gas-verlichting, of vliegende apen, weten sommigen wat wij bedoelen.
Maar ook heel oude vrienden van onze jeugd verwelkomen ons nu. Destijds omarmden we de taal van het narcistendom en zongen met Huub Oosterhuis. Dat is zo geruststellend. Sommigen van jullie hebben met ons telefoongesprekken gevoerd om 4 uur in de ochtend. Anderen hebben ons ook opgebeld op dat tijdstip.
Sommigen hebben we terug persoonlijk ontmoet en teruggevonden via Facebook. Je weet hoe ‘alleen’ we het eerste deel van ons leven geweest zijn. We waren versleten voor onze tijd. Leer deze taal van het narcistendom. Hou je vast aan ons, laat ons je vasthouden.
Genezing van narcisten is iets wat je op dit moment niet kunt voorstellen.
Het is alle goud in de wereld waard. Als je genezing bereikt is dat zo’n comfortabel en heerlijk gevoel.
Lachen. We houden van plagen. Verliefd zijn en dat wij onze integriteit terug hebben.
Er zijn zoveel nieuwe mogelijkheden samen en de potentiële terugkeer van onze kinderen en het grootouder worden. Toch missen we onze kinderen, maar we houden er niet van om te worden behandeld als een stuk vuil. Eigenlijk lachen we ons krom om wat de narcisten zichzelf hebben aangedaan. Hoe belachelijk kinderachtig ze zijn.
Hun buitenkant kan net zo sprankelend zijn als ze het willen afschilderen. Maar ik weet hoe ze leven. Ik weet ook met wie ze zich ophouden. Hoe groots is dat zelfbeklag en zelfmedelijden en dat verder liegen? Mijn leven is niet perfect. Annemie en ik zijn nog steeds eenzaam bij momenten, maar ik ben blij – diep glimlachend gelukkig.
Ik leer je heel bewust een nieuwe versie van jezelf te creëren
Narcisme overleven is niet de bedoeling.
We hebben het niet alleen overleefd. Gelukkig beginnen we te gedijen.
Ik heb gewerkt aan mijn blogs. We hebben veel gereisd de afgelopen jaren. We voeden samen ons pleegkind op. Annemie komt aan het einde van haar studies orthopedagogie.
De stem van de narcist is als een klein vervelend ding dat zegt “dat is stom.” Het vraagt, “Waarom zou je schrijven, reizen, studeren?” “De buren denken allemaal dat het dom is”. En als een vervelend insect poets ik hun gedachten gewoon opzij.
Die gedachten zijn niet eens een blaffende Chihuahua meer.
Af en toe is het bestaan van de narcisten gewoon een zwak gefluister door mijn hoofd.
Ik zag een foto van hen de andere dag tijdens het herschikken van mijn fotomappen. Alles wat ik zag was de sneer, het egoïsme, de totale mislukking van een mens. Er was geen liefde, geen gelach, geen zorg, geen geven of geluk. Alleen fakeness.
Ik kijk rond mijn huis, mijn nieuwe stad, mijn nieuwe zelf, mijn nieuwe hoop, en ik voel gewoon ‘OK’.
Misschien ben ik nog niet compleet, maar vaar ik recht in de richting. Ons verleden is vervaagd en de nieuwe mij groeit.
Wanneer bent u zo onderdrukt en angstig geweest als ik in mijn leven?
Zelfs het schrijven van een blog was een enorme deal, en zeker het maken van een video. Maar nu voel ik me er goed bij. Er is zoveel dat we gemist hebben. Zoveel hebben we moeten weigeren.
Ik ben nog steeds de man die ik altijd al geweest ben. Maar ik mag gewond raken als ik iets nieuws probeer. Ik ben onbezorgd over mijn imago. Ik ben niet bang om iemands gevoelens te kwetsen.
Veel van de onnatuurlijke angst is verdwenen. Ik ben terug jong genoeg om bergen te beklimmen met weinig pijn. Bovendien kan ik genieten van avonturen tijdens het reizen met mijn geliefde. Ik voel de wind in mijn gezicht en de spanning van jonge liefde. Dat is iets wat dagelijks groeit.
Iets in mij dat doet ontwaken heeft het in mij overgenomen.
Ik wil gewoon zoveel mogelijk van het leven genieten als ik kan heroveren en alles beleven wat ik heb gemist. Maar ik wil ook delen met wie liefde waard is. Ik ben geen 25, 35 of zelfs 45 meer, maar ik wil niet nog een ding missen.
Mijn vraag aan ieder van jullie is: ervaart iemand van jullie ook deze behoefte aan opwinding? Ik zou echt graag willen dat u het in de commentaren zet. Wilt u een beetje gek leven en delen met vrienden en kinderen? Dit alles na al die jaren van verveling met een persoon die niets voor een ander buiten zichzelf wou?
“Het complete narcisme handboek” van Fabio Vinago: Een veelgezocht handboek over bescherming tegen narcisme en gaslighting.Of is het alleen maar omdat ons levensverhaal vol was van misbruik en ontbering vanaf de geboorte?
Zijn dit zaden van rebellie in ons? We leven in een narcistische cultuur die we haten. Hebben die zaden wortel geschoten? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat op dit moment ik samen met anderen een einde wens te maken aan de systemen. Deze systemen houden de narcisten in stand.
Luid zingen. Verkleed je. Bekijk films. Soms maak ik een lange wandeling, volkomen vrij. Ik zet de eerste stappen terug naar lopen. Ik voel een blijde rusteloosheid die ik nooit eerder heb gevoeld. En dat is ook zo bij mijn geliefde.
Ben je iemand die deze ervaring ook heeft?
Misschien is de belangrijkste taal niet die van de narcist
Er komt een moment waarop je bijna professioneel wordt in woorden die je vroeger nooit nodig had.
Gaslighting.
Projectie.
Triangulatie.
Hoovering.
Lovebombing.
Flying monkeys.
Je leest een zin en denkt:
Ja. Dát gebeurde er dus.
En dat kan ongelooflijk bevrijdend zijn.
Want jarenlang voelde je misschien dat er iets niet klopte, terwijl je niet kon uitleggen wat er niet klopte. Je had gevoelens, lichamelijke reacties en twijfels, maar geen woorden.
En zonder woorden wordt een ervaring moeilijk vast te pakken.
Maar hier wil ik iets aan toevoegen.
Want misschien komt er na het leren van de taal van het narcistendom nog een veel belangrijkere opdracht:
opnieuw jouw eigen taal leren spreken.
Niet alleen leren benoemen wat de ander deed.
Maar opnieuw kunnen zeggen:
Dit voelde niet goed voor mij.
Dit wil ik niet.
Hier stopt het.
Ik hoef je niet te overtuigen.
Mijn ervaring bestaat ook wanneer jij haar ontkent.
Dat is een andere taal.
En misschien is dát wel de taal van herstel.
Manipulatie heeft vaak een eigen grammatica
Manipulatieve communicatie zit niet alleen in wat iemand zegt.
Ze zit dikwijls in de constructie van het gesprek.
Heb je ooit geprobeerd een probleem te bespreken en merkte je twintig minuten later dat jij jezelf zat te verdedigen?
Je begon bijvoorbeeld met een concrete grens.
En plots ging het over jouw toon.
Daarna over iets wat je drie jaar geleden verkeerd had gedaan.
Vervolgens over hoe moeilijk de ander het heeft.
En nog wat later bied jij excuses aan.
Wacht eens.
Hoe zijn we hier terechtgekomen?
Dat is precies waarom zulke gesprekken zo uitputtend kunnen worden.
Het onderwerp blijft niet op zijn plaats.
De betekenis verschuift voortdurend.
De spelregels veranderen terwijl je probeert mee te spelen.
En wanneer jij eindelijk begrijpt welk spel gespeeld wordt, wordt het bord gewoon opnieuw omgegooid.
Dat is geen gesprek waarin twee mensen samen naar waarheid zoeken.
Dat is een gesprek waarin jij steeds harder probeert een werkelijkheid vast te houden die voortdurend wordt verschoven.
Je hoeft geen diagnose te stellen om een patroon ernstig te nemen
Hier wil ik heel duidelijk in zijn.
We kunnen veel leren uit begrippen rond narcisme, maar niet ieder egoïstisch, defensief, controlerend of kwetsend gedrag betekent automatisch dat iemand een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft.
En eigenlijk hoeft dat voor jouw grens ook niet.
Dat vind ik belangrijk.
Want soms raken slachtoffers opnieuw gevangen in een eindeloze vraag:
“Maar is hij of zij écht een narcist?”
Misschien heb je honderd filmpjes bekeken.
Twintig lijstjes afgevinkt.
Gesprekken opnieuw afgespeeld.
Boeken gelezen.
En nog steeds zoek je dat definitieve antwoord.
Maar stel jezelf eens een andere vraag:
Wat produceert deze relatie in mij?
Word jij kleiner?
Loop je voortdurend op eieren?
Ben je bang om iets verkeerd te zeggen?
Moet jij jezelf eindeloos uitleggen?
Wordt jouw werkelijkheid systematisch geminimaliseerd?
Moet één persoon altijd winnen?
Kunnen fouten erkend en hersteld worden?
Is er echte wederkerigheid?
Want je hoeft iemand niet psychologisch te diagnosticeren voordat je mag zeggen:
“Dit patroon beschadigt mij.”
Dat is voldoende informatie om een grens serieus te nemen.
Stop eens met luisteren naar het etiket en luister naar het patroon
Misschien kunnen we daarom nog een stap verder gaan.
In plaats van voortdurend te vragen:
“Welke narcistische techniek is dit?”
kun je soms beter vragen:
“Wat gebeurt hier concreet?”
Dat verschil lijkt klein, maar het is enorm.
Want wanneer je alleen etiketten gebruikt, bestaat het risico dat ieder moeilijk gesprek een psychologisch schaakbord wordt.
Dan wordt elke stilte een behandeling.
Elke ruzie manipulatie.
Elke vergissing gaslighting.
Elke derde persoon een vliegende aap.
En daar moeten we voorzichtig mee zijn.
Niet omdat manipulatie niet bestaat.
Integendeel.
Juist omdat ze bestaat, moeten onze woorden precies blijven.
Een gezond conflict kan pijnlijk zijn.
Een partner kan defensief reageren.
Een ouder kan iets verkeerd onthouden.
Een vriend kan egoïstisch handelen.
Maar een structureel patroon waarin verantwoordelijkheid wordt ontweken, werkelijkheid herhaaldelijk wordt verdraaid en jouw autonomie wordt ondermijnd, is iets anders.
Kijk daarom minder naar één incident en meer naar het patroon.
Wat gebeurt er opnieuw?
En opnieuw?
En opnieuw?
Daar zit vaak veel meer informatie.
Misschien was jouw grootste probleem niet dat je de taal niet kende
Misschien wist je lichaam allang wat je hoofd nog probeerde te begrijpen.
Dat vind ik persoonlijk een van de meest fascinerende dingen aan herstel.
Je hoofd zei:
Misschien overdrijf ik.
Je maag zei:
Hier klopt iets niet.
Je hoofd zei:
Geef nog één kans.
Je zenuwstelsel stond al uren op scherp.
Je hoofd zei:
Ik moet het alleen beter uitleggen.
Je lichaam was uitgeput van het uitleggen.
Dat betekent natuurlijk niet dat ieder ongemakkelijk gevoel automatisch bewijst dat iemand jou manipuleert.
Maar lichamelijke signalen verdienen wel aandacht.
Want langdurige relationele onveiligheid kan ervoor zorgen dat je voortdurend scant:
Hoe kijkt hij?
Hoe klinkt haar stem?
Heb ik iets verkeerd gezegd?
Is er ruzie op komst?
Moet ik iets herstellen?
Moet ik mezelf kleiner maken?
Op den duur spreek je de taal van de ander zo vloeiend dat je nauwelijks nog hoort wat jijzelf zegt.
Je wordt soms een vertaler van de stemming van anderen
Ken je dat?
Je komt een kamer binnen en binnen enkele seconden weet je hoe iemand zich voelt.
Nog vóór iemand iets heeft gezegd.
Je ziet de gezichtsuitdrukking.
Je hoort hoe een tas wordt neergezet.
Je merkt hoe hard een deur dichtgaat.
En onmiddellijk begint je interne vertaalsysteem:
Er is iets mis.
Was ik het?
Wat moet ik doen?
Hoe voorkom ik escalatie?
Dat kan ooit een nuttige overlevingsstrategie zijn geweest.
Maar later kan diezelfde gevoeligheid je gevangen houden.
Want dan leef je niet meer vanuit:
“Wat heb ik nodig?”
maar vanuit:
“Wat moet ik doen zodat iedereen rondom mij stabiel blijft?”
En dat is zwaar.
Heel zwaar.
Herstel betekent daarom soms dat je slechter wordt in gedachten lezen
Ja, echt.
Misschien hoef je niet langer iedere wenkbrauw te interpreteren.
Niet iedere stilte in te vullen.
Niet elke zucht persoonlijk te nemen.
Niet voortdurend drie gesprekken vooruit te denken.
Een volwassen relatie hoort niet afhankelijk te zijn van telepathie.
Iemand die iets nodig heeft, kan dat zeggen.
Iemand die gekwetst is, kan dat bespreekbaar maken.
Iemand die een grens heeft, kan die grens benoemen.
En jij?
Jij hoeft niet voortdurend detective, therapeut, bemiddelaar én verdachte tegelijk te zijn.
Wat een opluchting kan dat zijn.
Een van de krachtigste zinnen is verrassend eenvoudig
Misschien verwacht je nu een psychologische techniek.
Die komt niet.
De zin is:
“Daar ben ik het niet mee eens.”
Punt.
Geen proefschrift.
Geen zeventien bewijzen.
Geen getuigenverklaringen.
Geen reconstructie van WhatsAppgesprekken uit 2019.
Gewoon:
“Dat is niet hoe ik het heb ervaren.”
Of:
“Dat wil ik niet.”
Of:
“Voor mij is dit gesprek klaar.”
Voor iemand die jarenlang heeft geleerd dat iedere grens juridisch verdedigd moet worden, kunnen zulke eenvoudige zinnen bijna onnatuurlijk voelen.
Want je zenuwstelsel verwacht misschien onmiddellijk de tegenaanval.
Maar waarom?
Geef eens voorbeelden.
Dat klopt niet.
Jij doet precies hetzelfde.
En daar verschijnt de oude reflex:
bewijzen.
Maar een grens is geen rechtbank.
Je hoeft niet eerst een zaak te winnen voordat je jezelf mag beschermen.
Let eens op hoeveel woorden jij gebruikt om een eenvoudig nee te verdedigen
Dit kun je vandaag eens observeren.
Hoe klinkt jouw “nee”?
Is het:
Nee.
Of wordt het:
“Sorry, ik weet dat je het waarschijnlijk niet zo bedoelt en misschien ligt het ook een beetje aan mij en ik wil absoluut niet moeilijk doen, maar ik vroeg me af of het eventueel mogelijk zou zijn dat…”
Herkenbaar?
Dan is jouw taal misschien jarenlang getraind op het voorkomen van afwijzing.
Dat is geen karakterfout.
Dat is aangeleerd gedrag.
En wat aangeleerd werd, kan opnieuw worden geoefend.
Niet door plots hard of gevoelloos te worden.
Maar door duidelijker te worden.
Duidelijkheid is niet hetzelfde als hardheid
Dit vind ik essentieel.
Na langdurige manipulatie kunnen mensen bang worden voor hun eigen assertiviteit.
Zodra ze een grens stellen, denken ze:
Ben ik nu zelf narcistisch?
Wanneer ze niet antwoorden:
Ben ik ongevoelig?
Wanneer ze stoppen met pleasen:
Ben ik egoïstisch geworden?
Nee.
Gezonde zelfbescherming vraagt niet dat jij een ander vernietigt.
Het vraagt dat jij jezelf niet langer verlaat om een ander tevreden te houden.
Er bestaat een enorm verschil tussen:
“Jij moet doen wat ik wil.”
en:
“Als dit gebeurt, kies ik ervoor afstand te nemen.”
Het eerste probeert de ander te beheersen.
Het tweede beschrijft jouw grens.
Dat onderscheid is goud waard.
Misschien moet je op een bepaald moment het narcismejargon weer een beetje loslaten
Dat klinkt misschien vreemd in een blog over narcisme.
Maar hoor me even.
Woorden kunnen deuren openen.
Ze kunnen chaos structureren.
Ze kunnen erkenning geven.
Ze kunnen mensen met soortgelijke ervaringen bij elkaar brengen.
Maar uiteindelijk moet herstel groter worden dan het woordenboek van degene die jou beschadigde.
Je bent méér dan iemand die gaslighting overleefde.
Meer dan de zondebok.
Meer dan de voormalige partner van.
Meer dan het volwassen kind van.
Meer dan degene die werd gemanipuleerd.
Op een bepaald moment komen er misschien andere woorden.
Nieuwsgierigheid.
Rust.
Vriendschap.
Grenzen.
Creativiteit.
Liefde.
Wederkerigheid.
Speelsheid.
Vertrouwen.
Avontuur.
Misschien zelfs verveling.
Heerlijke, veilige verveling.
Een avond waarop helemaal niets psychologisch interessants gebeurt.
Niemand manipuleert iemand.
Niemand analyseert iemand.
Niemand hoeft iemand te redden.
Je drinkt iets.
Je lacht.
Je gaat slapen.
Misschien is dát ook herstel.
Een kleine oefening: vertaal de oude taal naar jouw nieuwe taal
Neem eens een uitspraak die nog vaak door je hoofd gaat.
Bijvoorbeeld:
Je bent te gevoelig.
Vertaal haar.
Niet naar een tegenaanval, maar naar jouw werkelijkheid:
“Mijn gevoelens mogen informatie bevatten.”
Of:
Niemand zal jou verdragen.
Wordt:
“Ik hoef mij niet kleiner te maken om geliefd te worden.”
Of:
Jij veroorzaakt altijd problemen.
Wordt:
“Een probleem benoemen is niet hetzelfde als een probleem veroorzaken.”
Of misschien leeft er in jou nog:
Je moet bewijzen dat je gelijk hebt.
Dan kan jouw nieuwe taal worden:
“Ik hoef niet door iedereen geloofd te worden om mijn ervaring serieus te nemen.”
Welke oude zin draag jij nog mee?
En belangrijker:
Welke nieuwe zin wil jij ervoor in de plaats zetten?
Schrijf hem op.
Niet voor de narcist.
Voor jezelf.
De taal van herstel klinkt uiteindelijk misschien heel gewoon
We denken bij herstel soms aan een spectaculaire eindbestemming.
Volledig genezen.
Nooit meer getriggerd.
Nooit meer onzeker.
Nooit meer verdrietig.
Maar misschien klinkt herstel veel eenvoudiger.
“Ik weet het niet.”
“Nee.”
“Dat vond ik niet fijn.”
“Ik heb tijd nodig.”
“Daar wil ik over nadenken.”
“Ik zie dat anders.”
“Sorry, daarin zat ik fout.”
“Ik vergeef je, maar ik wil geen contact.”
“Ik hou van je, maar dit accepteer ik niet.”
“Ik hoef mezelf niet te bewijzen.”
Dat zijn geen spectaculaire zinnen.
Maar voor iemand die jarenlang heeft geleefd in een werkelijkheid waarin woorden werden verdraaid, kunnen ze revolutionair zijn.
En misschien is dit uiteindelijk de vraag
Je kunt duizenden woorden leren over narcisme.
Dat kan je helpen begrijpen wat je hebt meegemaakt.
Maar ik hoop dat je daar niet blijft wonen.
Want uiteindelijk gaat herstel misschien niet over hoe vloeiend jij de taal van het narcistendom spreekt.
Misschien gaat het hierover:
Kun jij opnieuw horen wat jouw eigen stem zegt wanneer niemand haar corrigeert?
Kun jij voelen wat jij nodig hebt zonder onmiddellijk rekening te houden met de reactie van een ander?
Kun jij een grens stellen zonder jezelf daarna drie dagen te veroordelen?
Kun jij liefde ontvangen zonder meteen te zoeken naar de verborgen rekening?
Kun jij een meningsverschil verdragen zonder te denken dat de relatie onmiddellijk verloren is?
Kun jij weer spelen?
Lachen?
Rust nemen?
Nieuwsgierig zijn?
Misschien begint vrijheid precies daar.
Niet wanneer je eindelijk ieder manipulatief woord kunt herkennen.
Maar wanneer je steeds minder woorden nodig hebt om jezelf toestemming te geven om te bestaan.
De taal van het narcistendom kan je helpen begrijpen waar je bent geweest.
Jouw eigen taal helpt je bepalen waar je naartoe wilt.
En daarom wil ik je één vraag meegeven:
Welke zin zou jij vandaag zeggen als je niet langer bang hoefde te zijn voor de reactie van de ander?
Misschien is dat geen klein antwoord.
Misschien is dat het begin van een heel nieuw hoofdstuk.
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.
Jouw verhaal telt.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq
Lees meer
