Binnenkort is het meer dan 14 jaar geleden dat wij gescheiden zijn.
Mijn vrouw Annemie en ik, elk van onze respectievelijk narcisten zijn binnenkort gescheiden. Het was een wilde rit, maar verloste ons van leven met een narcist. Wat geen leven is. Begrijpen van de taal van het narcistendom heeft ons geholpen om deze moeilijke periode door te komen.
Velen van jullie hebben ons gevolgd op ons pad dat wij ondertussen gelopen hebben. Het was echt een kronkelige, bergop en bergaf modderige “Grand Route”.
We hebben meer dan eens bloedend in de strijd om genezing en leven geweest. We worden nog steeds een beetje heen en weer geslingerd. Bij gelegenheid vallen we in de gracht. Maar “OMG”, we zijn dus niet meer de personen die we 12 jaar geleden waren. Ik herken terug het meisje dat mijn vrouw 25 jaar geleden was.
Je weet hoe diep de pijn was en hoe hoog het vuur van woede.
Waarschijnlijk herinner je de ontgoocheling die we hebben doorstaan door het gebrek aan steun van onze families. Voor degenen die ons al lang volgen, weet je de angst. Je kent de verlamming die ons werd aangedaan door de vervreemding van twee van ons kinderen.
Vernietiging katholiek huwelijk door bisdom aanvaardt, maar niet door familie.
De vernietiging van het katholiek huwelijk was één evenement op die kalender. Het was toch een van de beste, alhoewel het proces wel zwaar was voor mijn vrouw. Ze verloor haar kinderen. Ik verloor mijn baan en mijn omgeving. Een stuk van mijn leven en haar leven werd geconfronteerd met de jaren en jaren van misbruik.
Maar de winsten “OMG”, hebben we een groot aantal vrienden bij, en enkele zeer dichte en een authentiek gemeenschapsgevoel.
Niet zomaar oude vrienden, maar degenen die onze taal kennen en spreken. Het is de taal van het narcistendom. Als ik zeg cognitieve dissonantie, of woordsalade of projectie. Of narcist slachtoffer syndroom. Of gas-verlichting, of vliegende apen, weten sommigen wat wij bedoelen.
Maar ook heel oude vrienden van onze jeugd verwelkomen ons nu. Destijds omarmden we de taal van het narcistendom en zongen met Huub Oosterhuis. Dat is zo geruststellend. Sommigen van jullie hebben met ons telefoongesprekken gevoerd om 4 uur in de ochtend. Anderen hebben ons ook opgebeld op dat tijdstip.
Sommigen hebben we terug persoonlijk ontmoet en teruggevonden via Facebook. Je weet hoe ‘alleen’ we het eerste deel van ons leven geweest zijn. We waren versleten voor onze tijd. Leer deze taal van het narcistendom. Hou je vast aan ons, laat ons je vasthouden.
Genezing van narcisten is iets wat je op dit moment niet kunt voorstellen.
Het is alle goud in de wereld waard. Als je genezing bereikt is dat zo’n comfortabel en heerlijk gevoel.
Lachen. We houden van plagen. Verliefd zijn en dat wij onze integriteit terug hebben.
Er zijn zoveel nieuwe mogelijkheden samen en de potentiële terugkeer van onze kinderen en het grootouder worden. Toch missen we onze kinderen, maar we houden er niet van om te worden behandeld als een stuk vuil. Eigenlijk lachen we ons krom om wat de narcisten zichzelf hebben aangedaan. Hoe belachelijk kinderachtig ze zijn.
Hun buitenkant kan net zo sprankelend zijn als ze het willen afschilderen. Maar ik weet hoe ze leven. Ik weet ook met wie ze zich ophouden. Hoe groots is dat zelfbeklag en zelfmedelijden en dat verder liegen? Mijn leven is niet perfect. Annemie en ik zijn nog steeds eenzaam bij momenten, maar ik ben blij – diep glimlachend gelukkig.
Ik leer je heel bewust een nieuwe versie van jezelf te creëren
Narcisme overleven is niet de bedoeling.
We hebben het niet alleen overleefd. Gelukkig beginnen we te gedijen.
Ik heb gewerkt aan mijn blogs. We hebben veel gereisd de afgelopen jaren. We voeden samen ons pleegkind op. Annemie komt aan het einde van haar studies orthopedagogie.
De stem van de narcist is als een klein vervelend ding dat zegt “dat is stom.” Het vraagt, “Waarom zou je schrijven, reizen, studeren?” “De buren denken allemaal dat het dom is”. En als een vervelend insect poets ik hun gedachten gewoon opzij.
Die gedachten zijn niet eens een blaffende Chihuahua meer.
Af en toe is het bestaan van de narcisten gewoon een zwak gefluister door mijn hoofd.
Ik zag een foto van hen de andere dag tijdens het herschikken van mijn fotomappen. Alles wat ik zag was de sneer, het egoïsme, de totale mislukking van een mens. Er was geen liefde, geen gelach, geen zorg, geen geven of geluk. Alleen fakeness.
Ik kijk rond mijn huis, mijn nieuwe stad, mijn nieuwe zelf, mijn nieuwe hoop, en ik voel gewoon ‘OK’.
Misschien ben ik nog niet compleet, maar vaar ik recht in de richting. Ons verleden is vervaagd en de nieuwe mij groeit.
Wanneer bent u zo onderdrukt en angstig geweest als ik in mijn leven?
Zelfs het schrijven van een blog was een enorme deal, en zeker het maken van een video. Maar nu voel ik me er goed bij. Er is zoveel dat we gemist hebben. Zoveel hebben we moeten weigeren.
Ik ben nog steeds de man die ik altijd al geweest ben. Maar ik mag gewond raken als ik iets nieuws probeer. Ik ben onbezorgd over mijn imago. Ik ben niet bang om iemands gevoelens te kwetsen.
Veel van de onnatuurlijke angst is verdwenen. Ik ben terug jong genoeg om bergen te beklimmen met weinig pijn. Bovendien kan ik genieten van avonturen tijdens het reizen met mijn geliefde. Ik voel de wind in mijn gezicht en de spanning van jonge liefde. Dat is iets wat dagelijks groeit.
Iets in mij dat doet ontwaken heeft het in mij overgenomen.
Ik wil gewoon zoveel mogelijk van het leven genieten als ik kan heroveren en alles beleven wat ik heb gemist. Maar ik wil ook delen met wie liefde waard is. Ik ben geen 25, 35 of zelfs 45 meer, maar ik wil niet nog een ding missen.
Mijn vraag aan ieder van jullie is: ervaart iemand van jullie ook deze behoefte aan opwinding? Ik zou echt graag willen dat u het in de commentaren zet. Wilt u een beetje gek leven en delen met vrienden en kinderen? Dit alles na al die jaren van verveling met een persoon die niets voor een ander buiten zichzelf wou?
Of is het alleen maar omdat ons levensverhaal vol was van misbruik en ontbering vanaf de geboorte?
Zijn dit zaden van rebellie in ons? We leven in een narcistische cultuur die we haten. Hebben die zaden wortel geschoten? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat op dit moment ik samen met anderen een einde wens te maken aan de systemen. Deze systemen houden de narcisten in stand.
Luid zingen. Verkleed je. Bekijk films. Soms maak ik een lange wandeling, volkomen vrij. Ik zet de eerste stappen terug naar lopen. Ik voel een blijde rusteloosheid die ik nooit eerder heb gevoeld. En dat is ook zo bij mijn geliefde.
Ben je iemand die deze ervaring ook heeft?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie
Lees meer
