Van jongs af aan voelden we het gewicht van de wereld op onze schouders door parentificatie.
Wat is Parentificatie?
Parentificatie is een term die verwijst naar een situatie waarin een kind de verantwoordelijkheden van een ouder op zich neemt. Het kind neemt ook de zorgen van de ouder over. Dit gebeurt vaak als gevolg van de afwezigheid, onvermogen of disfunctioneren van die ouder. Dit kan ten gevolge van rouw van een ouder, echtscheiding, fysieke of emotionele problemen, angst voor verlies van de ouder
Dit fenomeen kan zich op verschillende manieren manifesteren. Het kan bestaan uit het verzorgen van jongere broers en zussen. Ook kan het inhouden dat men emotionele steun biedt aan de ouder. Verder kan het zelfs gaan om het vervullen van financiële verplichtingen.
Parentificatie in Orthopedagogisch Traumaherstel
In het proces van orthopedagogisch traumaherstel is het essentieel om de impact van parentificatie te erkennen en aan te pakken. Therapeuten en hulpverleners kunnen werken aan het herstellen van gezonde ouder-kindrelaties. Ze kunnen ook werken aan het herstellen van de juiste rolverdeling binnen het gezinssysteem.
Zelfzorg Hulp voor Parentificatie
Voor personen die te maken hebben gehad met parentificatie is zelfzorg van groot belang. Dit omvat het leren stellen van grenzen. Het ontwikkelen van zelfcompassie is ook belangrijk. Ook is het zoeken naar ondersteuning bij vrienden, familie of professionals van waarde.
Oplossingsgerichte Coaching voor Parentificatie
Oplossingsgerichte coaching kan slachtoffers van parentificatie helpen om positieve veranderingen in hun leven aan te brengen. Door het identificeren van doelen kunnen ze werken aan het herstellen van hun eigen identiteit. Daarnaast helpt het vinden van praktische oplossingen bij het aannemen van gezonde relatierollen.
Sociale Activiteiten als Onderdeel van Herstel van parentificatie
Het deelnemen aan sociale activiteiten kan een belangrijke rol spelen. Het helpt in het herstelproces van personen die te maken hebben gehad met parentificatie. Door nieuwe ervaringen op te doen, kunnen ze hun zelfvertrouwen vergroten. Ook bouwen ze ondersteunende relaties op, wat een gevoel van verbondenheid oplevert.
Parentificatie is een complex fenomeen met diepgaande gevolgen voor degenen die het hebben meegemaakt.
In de context van orthopedagogisch traumaherstel is erkenning van dit fenomeen van kleine volwassenheid cruciaal. Dit geldt ook bij zelfzorg hulp. Erkenning is belangrijk in oplossingsgerichte coaching en sociale activiteiten. Het is belangrijk om het te adresseren. Met de juiste ondersteuning en begeleiding kunnen slachtoffers van parentificatie hun weg vinden naar herstel en welzijn.
In die situatie wist het begaafde kind instinctief dat we onze broers en zussen moesten helpen. We moesten een therapeut voor een ouder zijn. We moesten onze eigen gevoelens verbergen en onderdrukken, zodat we het gezin niet tot last waren.
Maar wat we eigenlijk als kind nodig hadden was om gezond te ontwikkelen:
- Iemand om ons te vragen of het goed met ons ging of om ons te helpen begrijpen wat we voelden
- Iemand die opmerkte dat we ons alleen, bang of geïsoleerd voelden
- Troost en rustgevend tijdens stressvolle momenten
- Een gereguleerde, consequente volwassene die ons kon laten zien hoe we ermee om moesten gaan
- Gezonde communicatie binnen onze gezinsstructuur waar we problemen erkenden en doorwerkten
Dit zijn de dingen die ons helpen ons als kind veilig en geborgen te voelen.
Als we deze dingen niet krijgen, hebben we eigenlijk een onbewuste rolomkering, waar we geparentificeerd worden.
Parentificatie is wanneer we een “kleine volwassene” van het gezin worden.
Gedwongen in deze rol, beginnen we:
1. hypervigilante “gedachtenlezers”:
Als we als een begaafd kind opgroeien met ouders op deze manier, worden we ons hyperbewust. We letten op alle anderen om ons heen. Dit is onze poging om het gedrag, de stemming en de emoties van mensen te voorspellen.
Laten we zeggen dat je bent opgegroeid in een gezin waar je moeder regelmatig de stille behandeling gaf. Of misschien had je vader een explosief humeur. Voor jou als kind is je verbinding met een ouder een kernbehoefte.
Natuurlijk zul je onbewust elk teken oppikken. Je moeder zou zich kunnen afsluiten. Je vader zou kunnen ontploffen. Dit patroon creëert wat vaak wordt bestempeld als ‘sociale angst’ als volwassenen. Het kan ook dat zeurende gevoel van ongemak rond mensen veroorzaken. Dit komt door een kerngebrek aan veiligheid.
2. Chronisch mensen behagen is eigenlijk een patroon van zelfverraad dat we op jonge leeftijd leren.
Zolang we de mensen om ons heen tevreden kunnen houden, zijn we veilig. Natuurlijk is deze aanpassing nuttig in de kindertijd. Als we papa niet van streek maken, zal hij niet in een woedecyclus terechtkomen. Maar als volwassenen brengt het ons in situaties waarin we ons wrokkig en uitgeput voelen.
De meeste mensen die van jongs af aan zijn geparentificeerd, zullen zeggen: “Ik ben zo moe van het geven.” Ze zullen ook het gevoel hebben dat er constant misbruik van hen wordt gemaakt. Dit komt door een gebrek aan grenzen. Ze voelen ook een intens schuldgevoel, omdat ze geleerd hebben zich ‘egoïstisch’ te voelen.
3. Je zoekt vrienden en partners die “gered” moeten worden:
Veel volwassenen die als kind parentificieerden ontwikkelen na verloop van tijd een hele identiteit als ‘de verzorger’ of de ‘fixer’. Ze voelen zich op hun gemak in deze rol. Het is vertrouwd. Na verloop van tijd creëert de onbalans van te veel geven disfunctionele patronen in hun relaties.
Om gezonde relaties te hebben, moeten we ze opbouwen met autonome volwassenen die zowel consistent als betrouwbaar zijn. Geen enkele relatie is duurzaam wanneer één persoon al het emotionele tillen doet.
Als je dit leest en denkt: dit ben ik, dan is er hoop.
JE KUNT GENEZEN van parentificatie! Laten we het hebben over hoe…
Ten eerste wil ik erkennen dat er geen snelle oplossingen zijn. Toen we de beschermer van het gezin waren, creëerden we een identiteit. We ontwikkelden een reeks overtuigingen op basis van onze vroegste ervaringen.
Je zult langzaam willen gaan. Vier kleine overwinningen. MEER dan WAT dan ook, wees aardig voor jezelf terwijl je door je eigen genezingsproces gaat.
GA ALS VOLGT TE WERK om te herstellen van parentificatie:
1. Creëer een kleine gewoonte voor jezelf:
Dit is iets wat je elke dag met en voor jezelf doet. Het moet niet langer dan 10 minuten duren. Kies iets waar je zowel van geniet als waarbij je je ontspannen voelt. De meesten van ons zijn diep losgekoppeld van onszelf. We moeten leren hoe we in stilte kunnen zijn. Hierdoor zullen we niet afgeleid blijven en altijd onderweg zijn. Alleen dan kunnen we de pijn toelaten en verwerken.
Hier zijn enkele voorbeelden. Zet een kopje koffie. Ga ‘s ochtends vroeg naar buiten. Stretch zachtjes. Zit in de zon. Trek kaarten. Lees 10 pagina’s van een nieuw boek. Mediteer of bid. Luister naar vogels. Maak een wandeling. Kook een voedzaam ontbijt.
Je vindt bij groeitaken honderden activiteiten die je langzaam zou kunnen opbouwen. Kies maar!
Hoe eenvoudiger, hoe beter.
2. Stel kleine grenzen:
Grenzen zijn angstaanjagend voor mensen die geparentificeerd zijn. Waarom? Omdat we nooit nee hebben kunnen zeggen tegen onze ouder(s). Of, als we dat wel deden, zouden we ons schamen en schuldig voelen.
Een van de belangrijkste dingen die we kunnen doen om te genezen, is beginnen met het stellen van grenzen. We moeten nee zeggen tegen dingen die ervoor zorgen dat we onszelf verraden.
Dit is vooral belangrijk voor vrouwen. Bedenk eens hoe vaak we horen: ‘Ze zette iedereen voor zichzelf’. ‘Ze gaf het hemd van haar rug’. ‘Ze was de lijm van het gezin’.
Als je echt een stap terug doet, zie je vaak dat mensen die op deze manier leven lichamelijk ziek zijn. Ze zijn emotioneel uitgeput. Daarnaast zijn ze geïsoleerd en eenzaam. De waarheid is: we moeten zowel geven als ontvangen.
En we kunnen niet (oprecht) aan iemand anders geven als we zelf geen emotionele energie hebben.
Grenzen stellen is eng. Ik weet dat het angstaanjagend voor me was. Begin dus klein met iemand die je vertrouwt en waar je je dicht bij voelt.
Voorbeelden grenzen stellen:
Een vriend heeft je zaterdag uitgenodigd en je weet dat je rust nodig hebt.
DE GRENS: “Dat klinkt zo leuk, maar ik kan er niet bij zijn. Ik ga slaap inhalen.”
Een vriendin vraagt je of je in het weekend op haar hond mag passen, maar je hebt het erg druk.
De grens: “Ik zit dit weekend echt vast en kan daar niet bij helpen. Maar ik zou kunnen rondvragen om te zien of er nog iemand beschikbaar is. Het kan ook helpen om een dierenoppasser te vinden. Zou dat helpen?”
Je moeder belt je om direct na het werk je hart te luchten over je vader.
De grens: “Ik weet dat je iets doormaakt met papa. Ik denk niet dat ik de persoon ben om hier nu over te praten.” Of misschien zie je het gesprek. Je wacht een paar uur totdat je de emotionele bandbreedte hebt om te praten.
Je neef vraagt om geld te lenen, maar heeft je niet terugbetaald van de laatste keer dat hij het vroeg.
DE GRENS: “Ik heb echt een beperkt budget en kan op dit moment geen geld uitlenen. Ik ben gefocust op sparen voor mijn toekomst.”
3. Leer “IK BEN GEEN LAST”:
De kernovertuiging van iemand die geparentificeerd is, is “Ik ben een last”. Ik begon mezelf te observeren en ik merkte dat als mensen tegen me aanvielen, ik me verontschuldigde.
Of ik zou mezelf verontschuldigen. Het ging tot het punt waarop ik bijna het gevoel had dat ik niet kon stoppen. Dit gebeurde wanneer ik ergens nee tegen moest zeggen.
Of ik herhaalde bij mezelf woorden en gedachten die puur zelfsabotage waren!
Dit alles kwam voort uit mijn kernovertuiging dat ik iets voor iemand moest zijn. (want ik was niets voor mezelf) Begin op te merken hoe vaak je je als een last voelt. Oefen dan langzaam met het bevestigen van je behoeften of niet te veel uitleggen.
Hoe meer je dit doet, hoe zelfverzekerder je wordt. Je zult ook merken dat mensen om je heen echt respect hebben voor directe en to the point communicatie. Datzelfde respect krijg je ervoor terug.
Denk eraan, neem kleine stapjes. Gebruik deze praktijken. Merk op wat je voelt en kijk hoe je authentieker en vollediger jezelf wordt.
Deze reis is de reis van zelfterugwinning en zelfpartnershap.
Als je graag behoort tot een internationale community dan raad ik je het volgende aan:
SelfHealers Circle (Engelstalig) De community van Dr. Nicole Lepera
Als je klaar bent om te genezen met mensen van over de hele wereld, dan is dit je kans. Je moet wel kennis van de Engelse taal hebben. De ruimte is weg van sociale media. Dr. Nicole Lepera opent de inschrijving maar 3 keer per jaar en de ruimtes zijn uitverkocht.
U kunt hier meer informatie vinden of uw plek op de wachtlijst veiligstellen: selfhealerscircle.com
- Afbeelding van een ondersteunende groep, waar mensen met elkaar praten en ervaringen delen.
Alt-omschrijving: Groep mensen in gesprek, toont de waarde van sociale steun en het delen van ervaringen in het herstel van parentificatie.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie