Sommigen hebben het gevoel dat ze een probleem hebben. Dit gaat over “verantwoordelijkheid nemen voor wat er met me is gebeurd”. Het is een deel van ons programma over zelfgenezing.
Als het misbruik in een narcistische familie plaats had van kinds af kun je moeilijk verantwoordelijk zijn.
“Persoonlijke verantwoordelijkheid gaat over erkennen en willen genezen. Het betekent identificeren en accepteren: Heb ik dat misbruik in mijn leven aangetrokken, onderhouden en toegestaan? “
“Wat is het in me dat dit misbruik in een narcistische familie heeft aangetrokken?”
Dat gaat niet over heb ik schuld! Natuurlijk heb je geen schuld. Voor je zeven jaar neem je alles zonder kritisch nadenken in je op. Dit omvat wat er bij je voornaamste zorgfiguren gebeurt.
Ook de spiegelneuronen zorgen ervoor dat je verlangens en gedragingen worden gevormd. Daarnaast is het epigenetisch erg belangrijk hoe je familiegeschiedenis is verlopen want dat ze in onze genen.
Ik geloof echter niet in genetisch determinisme. We zijn wel beperkt door de context waarin we leven. Voor mensen in armoede en discriminatie is dat structurele onderdrukking. Dit beperkt hun mogelijkheden en kan hen van bij het begin in complex traumatische situaties plaatsen.
Mijn geschiedenis over misbruik in een narcistische familie!
Nu was mijn misbruik niet zozeer een narcist die ik in mijn leven ontmoette. Het waren mijn ouders en mijn broers en zussen. Niet iemand waar me ik tot aangetrokken voelde. Het was waar ik in geboren was.
Het is pas toen ik daar probeerde te ontsnappen dat ik trouwde met iemand die weinig interesse voor me had. Hij vond het zelfs niet nodig om mee de huwelijksviering te organiseren.
“Wat was het met me dat dit misbruik in een narcistische familie heeft laten voortdurend en toegestaan heeft?”
Toen hebben mijn ouders me gehersenspoeld, vooral mijn moeder en broer. Ze hebben me geprogrammeerd (ook over God en mijn religie) en de wonden in me gemaakt.
Eerst als een kind. Dan later als een vrouw volgens de christelijk visie. Niemand klaagt over zijn ouders. Je moet naar je ouders luisteren. Zij kunnen geen kwaad doen.
Ondersteun je hun lastercampagne?
Maar ik klaagde. Ik vocht terug. Dit ondersteunde gewoon hun lastercampagne van me. Ze beweerden dat ik een onbeschoft, opstandig en problematisch kind was en later een problematische vrouw.
Je paspoort naar de hemel staat onder hun voeten. Je bent meteen slecht in de ogen van iedereen als je iets slechts zegt over je ouders. In mijn geval steunde ik mijn vader tegen de pesterijen van mijn moeder en andere familieleden in.
De traditioneel christelijke theologie waarop deze maatschappij is gebaseerd, zegt dat je je ouders moet gehoorzamen. Maar een beter begrip van de hele bijbel toont iets anders. Het laat zien dat je de band met je ouders moet snijden. Alles dient geënd te worden op “de liefde voor God”.
En narcisten zijn goed. Al hun vrienden waren narcistische vrienden. De mensen die ze me toestonden om in contact te komen bedrogen elkaar.
Ze wilden me helemaal geïsoleerd gehouden van de buitenwereld. Ik mocht nooit een vriend hebben! Ik kreeg geen enkele kans om hulp of validatie te krijgen. Bovendien slaagden ze erin om overuren te maken om me te breken.
Toen de daden van mijn ex uit kwamen, kreeg ik van geen één steun. Hij was precies hun kandidaat geweest.
Daarnaast zullen ze het niet begrijpen waarom ik emotioneel onafhankelijk wil zijn.
Je moet op zijn minst je ouders regelmatig bellen en met ze praten, zeggen ze. Je ouders houden van je. Het is alsof ze doof zijn. Hetzelfde met je familie.
Ik heb gehoord dat je vooral van misbruik in een narcistische familie moet onttrekken.
Maar als je vraagt aan andere gelovigen wat ze vinden van misbruik binnen de familie, dan ondersteunen ze je wel. Sommige vrienden vertellen over misbruik in kloosterorden destijds.
Ze begrijpen maar al te goed dat ouders je kwaad kunnen doen. Ouders kunnen ook proberen je te vernietigen als je er tegen in gaat. Het kan niet wat sommige ouders met hun kinderen doen.
Ze kunnen van je financieel profiteren en je emotioneel klein houden met dreigementen van zelfmoord. Als je hun weg niet volgt kunnen ze je onterven.
Had je een kans om te beseffen wat er gaande was?
Hoe ik het ook bekijk, ik geloof dat ik geen kans heb gehad om te beseffen wat er gaande was. Ik had ook geen kans om eruit te komen. Elke poging die ik deed om te ontsnappen werd op velerlei manieren vakkundig gesaboteerd.
Veel van mijn familieleden zijn deze karakterloze mensen; sommige zijn echt heimelijk. Ik heb wel een prachtige pleegzus.
Ik had geen bondgenoot om me heen. Mijn realiteit was volledig onder controle en ik werd gegaslight. Onmogelijk om de waarheid te zien of iets te begrijpen. Ik kan geen details over deze situatie geven. Daarom wil ik alleen maar zeggen dat mijn hele leven thuis een hel was. Het was anders als ik alleen was met mijn vader.
Ik kon niet achterhalen waarom of hoe ik het moest oplossen, alhoewel ik alles probeerde wat ik kon.
De meeste mensen zijn professioneel geweest en leiden een onafhankelijk leven. Ze zorgen voor zichzelf en hebben vrienden in hun leven. Toch zijn ze verwoest en op de knieën gevallen door een narcist. Deze narcist hebben ze ontmoet en daarin zijn ze romantisch verstrikt geraakt. Daarom is het belangrijk om het romantische ideaal van een relatie door te prikken.
Kun je je voorstellen hoe het voor mij was? Ik was omringd door hen allemaal en van kindsbeen af misbruikt. Het was allemaal in een samenleving die hen helpt een vrouw volledig geïsoleerd en gecontroleerd te houden.
Lijden of geestelijk ziek worden.
De meeste kinderen om me heen die als zondebok werden beschouwd zoals ik toen ik thuis, was lijden er onder. Van alleen wonen was geen sprake. Ik kreeg alleen maar 5 % van wat ik verdiende als zakgeld. De rest ging naar mijn broer en zus voor hun studies. Ik was diegene die niet verwacht werd.
Ofwel zijn ze nog steeds zonder enig idee van wat er met hen gebeurt of ze zijn geestelijk ziek geworden. Sommigen in de familie hebben zelfmoord gepleegd.
Ik ben een wonder. Ik ben gelukkig.
Maar nadat ik op mijn 43e wist te ontsnappen, lijd ik nog aan de gevolgen van het misbruik. Deze gevolgen omvatten agressie buien. Mijn emotioneel eten is voorbij, waardoor ik 38 kg heb kunnen afvallen.
Ik werk hard om te herstellen. Nu krijg ik te horen dat ik niet zal kunnen herstellen als ik geen verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel daarin.
Kan iemand me alsjeblieft helpen om te begrijpen welk deel “ik” in mijn mishandeling had? Wat deed ik om het te “onderhouden”?
Heb je enige suggesties of antwoorden hierop, dan hoor ik ze graag van je in de commentaren.
Vragen voor jou!
Wat zijn enkele manieren waarop je hebt geprobeerd om los te komen van een destructieve familieomgeving?
Heb je weleens het gevoel gehad dat je verantwoordelijkheid moest nemen voor situaties die eigenlijk buiten jouw controle lagen?
Hoe heeft het lezen van persoonlijke ervaringen met narcistisch misbruik je geholpen? Heeft het je geholpen om je eigen situatie beter te begrijpen?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie