Mijn tweede kans – ik train voor het leven
Zeven maanden geleden zag mijn werkelijkheid er totaal anders uit.
Een hartoperatie.
Zes overbruggingen.
Mijn conditie was bijna nul. Ik woog ongeveer 90 kilogram. Hoge bloeddruk, hoge cholesterol, veel stress en een verhoogd risico op trombose maakten duidelijk dat mijn lichaam niet langer fluisterde.
Mijn herstel heeft mij ook geleerd dat hartgezondheid veel groter is dan alleen een operatie of medicatie. Wie zich verder wil verdiepen in de invloed van beweging, voeding en dagelijkse leefstijl op hart en bloedvaten, vindt veel praktische informatie in Hart voor je lijf – leefstijladviezen van een cardioloog.
Mijn ervaring heeft mij ook veel bewuster gemaakt van wat chronische stress met hart en bloedvaten kan doen.
Het schreeuwde.
Er moest iets veranderen.
En dat is precies wat ik ben beginnen doen.
Niet in één spectaculaire beweging.
Niet met één heroïsche training.
Niet omdat ik iedere ochtend gemotiveerd wakker werd.
Maar training na training.
Stap na stap.
Dag na dag.
Vandaag heb ik meer dan zestig fitnesssessies achter de rug.
Mijn gewicht is gedaald van ongeveer 90 naar 80 kilogram.
Mijn VO₂max is gestegen tot 30.
En het lichaam dat enkele maanden geleden nauwelijks conditie had, kan vandaag zestig minuten aerobe training aan.
Daar moet ik soms bewust bij stilstaan.
Want wanneer je voortdurend vooruitkijkt, vergeet je gemakkelijk hoe ver je al gekomen bent.
Ik hoef niet meer te bewijzen dat ik kan beginnen
Dat bewijs heb ik al geleverd.
Mijn volgende uitdaging is groter:
blijven.
Blijven trainen wanneer het enthousiasme minder groot is.
Blijven kiezen voor mijn gezondheid wanneer mijn agenda vol zit.
Blijven bewegen wanneer mijn hoofd zegt dat andere dingen dringender zijn.
Blijven herstellen wanneer mijn lichaam herstel vraagt.
Blijven bouwen wanneer niemand applaudisseert.
Want mijn grootste tegenstander is niet de persoon die naast mij in de fitnesszaal staat.
Het is ook niet mijn leeftijd.
Niet mijn verleden.
Niet die operatie.
Mijn echte uitdaging is de versie van mezelf die zegt:
“Vandaag hoeft het niet.”
En mijn antwoord wordt:
“Vandaag hoeft het niet perfect. Maar ik blijf wel bewegen.”
Ik train niet om iemand anders te verslaan
Mijn overwinning is geen wedstrijd tegen andere mensen.
Ik hoef geen topsporter te worden.
Ik hoef niemand voorbij te lopen.
Ik wil één persoon overtreffen:
de man die ik gisteren was.
Een beetje sterker.
Een beetje fitter.
Een beetje lichter.
Een beetje rustiger.
Een beetje gedisciplineerder.
Een beetje meer meester over mijn aandacht.
Dat is genoeg.
Want kleine verbeteringen die maanden en jaren worden volgehouden, kunnen uiteindelijk een leven veranderen.
Mijn lichaam is geen project. Het draagt mijn toekomst.
Ik wil groeien, sterker worden en doelen bereiken, maar tegelijk leren presteren zonder mezelf onderweg te verliezen.
Wanneer ik train, train ik niet alleen spieren.
Bewegen doet bovendien meer dan mijn spieren en conditie trainen. Ook mijn brein heeft beweging nodig. Wie wil begrijpen waarom lichamelijke activiteit zo belangrijk is voor onze hersenen, mentale fitheid en het gezond ouder worden, kan verder lezen in Laat je hersenen niet zitten van Erik Scherder.
Ik train mijn hart.
Mijn uithoudingsvermogen.
Mijn discipline.
Mijn stressbestendigheid.
Mijn geduld.
Mijn vertrouwen.
Maar vooral train ik mijn vermogen om aanwezig te blijven in het leven dat voor mij belangrijk is.
Ik wil goed voor mijn gezin kunnen zorgen.
Ik wil energie hebben om er te zijn wanneer iemand mij nodig heeft.
Ik wil niet alleen jaren toevoegen aan mijn leven.
Ik wil zoveel mogelijk leven toevoegen aan mijn jaren.
Daarom krijgt gezondheid voortaan een plaats vóór de dingen die alleen dringend lijken.
Een training is geen tijd die ik van mijn gezin afneem.
Het is een investering in de persoon die ik voor hen wil zijn.
Sterk.
Aanwezig.
Helder.
Rustig.
Betrouwbaar.
Stress mag niet langer mijn motor zijn
Ik wil niet alleen een sterker cardiovasculair systeem. Ik wil ook een rustiger zenuwstelsel. Daarom wil ik ook beter begrijpen hoe ik stressverslaving kan doorbreken en opnieuw rust kan leren verdragen.
Ik heb lang genoeg ervaren wat voortdurend doorgaan met een mens kan doen.
Daarom betekent fitter worden voor mij niet dat ik mijn lichaam opnieuw onder druk moet zetten.
Integendeel.
Mijn volgende niveau is niet méér stress verdragen.
Mijn volgende niveau is beter leren leven zonder voortdurend stress nodig te hebben om vooruit te komen.
Niet iedere strijd verdient mijn energie.
Niet ieder conflict verdient mijn antwoord.
Niet iedere kritiek verdient ruimte in mijn hoofd.
Niet iedere gedachte verdient mijn aandacht.
Soms bestaat kracht uit doorgaan.
Maar soms bestaat kracht ook uit stoppen.
Ademen.
Wandelen.
Slapen.
Grenzen stellen.
Loslaten.
Misschien is rust daarom geen onderbreking van mijn vooruitgang, maar een onderdeel ervan. We merken vaak pas wat werkelijk belangrijk is wanneer we vertragen. Die gedachte staat ook centraal in Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt van Haemin Sunim.
Mijn rust beschermen.
Herstellen.
Ik wil niet alleen een sterker cardiovasculair systeem.
Ik wil ook een rustiger zenuwstelsel.
Mijn conditie heeft een groter doel
Waarom wil ik fysiek de beste versie van mezelf worden?
Niet om naar een getal op een sporthorloge te kijken.
Niet voor een cijfer op de weegschaal.
Die cijfers zijn nuttig. Ze laten vooruitgang zien.
Maar mijn echte doelen zitten daarachter.
Ik wil nog jarenlang kunnen schrijven.
Ik wil met narcisme.blog mensen bereiken die midden in verwarring, manipulatie, trauma of herstel zitten.
Ik wil woorden schrijven waardoor iemand ergens denkt:
“Eindelijk begrijp ik wat er met mij gebeurt.”
Misschien kan één artikel iemand helpen een grens te trekken.
Misschien zorgt één tekst ervoor dat iemand hulp zoekt.
Misschien geeft één zin iemand opnieuw hoop.
Daarom moet ik goed voor de schrijver zorgen.
En die schrijver woont in dit lichaam.
Ook mijn gemeente heeft geen uitgeputte versie van mij nodig
Als ik iets wil betekenen voor mijn gemeente, heb ik energie nodig.
Helderheid.
Geduld.
Luistervermogen.
Moed.
En voldoende innerlijke rust om niet door iedere politieke discussie of ieder conflict meegesleurd te worden.
Impact begint daarom niet op Facebook.
Niet in een gemeenteraad.
Niet op een vergadering.
Impact begint soms heel eenvoudig:
op een loopband,
op een fiets,
tussen twee fitnessapparaten,
tijdens een wandeling,
bij een gezonde maaltijd,
of wanneer ik besluit dat mijn slaap belangrijker is dan nog een uur doorgaan.
Daar wordt de persoon gebouwd die later iets kan betekenen voor anderen.
Meer dan zestig trainingen zijn meer dan zestig trainingen
Iedere training is bewijs.
Bewijs dat ik kan veranderen.
Bewijs dat mijn verleden niet automatisch mijn toekomst bepaalt.
Bewijs dat discipline kan groeien.
Bewijs dat moeilijke omstandigheden geen eindpunt hoeven te zijn.
Ik hoef mezelf daarom niet iedere dag opnieuw af te vragen:
“Kan ik dit?”
Ik ken het antwoord al.
Ik dóé het.
De vraag wordt nu:
“Hoe ver kan ik komen wanneer ik dit verstandig blijf volhouden?”
En daarop ken ik het antwoord nog niet.
Dat maakt het juist spannend.
Mijn volgende overwinning is niet extreem
Mijn volgende overwinning is consistentie. Mijn volgende overwinning is geen extreme prestatie, maar consistentie. Dat sluit aan bij wat ik eerder schreef over discipline wanneer motivatie alleen niet voldoende is.
Train.
Herstel.
Eet goed.
Slaap.
Verminder stress.
Misschien zit daarin wel een van de belangrijkste lessen van mijn herstel: ik hoef mijn leven niet in één keer te veranderen. Het gaat om kleine keuzes die ik lang genoeg blijf herhalen. Wie dat principe verder wil uitdiepen, vindt in Atomic Habits van James Clear een sterke en praktische methode om kleine gewoontes om te zetten in duurzame verandering.
Bescherm mijn aandacht.
Blijf leren.
Blijf meten.
Blijf luisteren naar mijn lichaam.
En begin de volgende dag opnieuw.
Niet omdat iedere dag geweldig zal zijn.
Maar omdat één slechte dag geen slecht leven hoeft te worden.
Eén gemiste training vernietigt mijn vooruitgang niet.
Eén moeilijke week wist zestig trainingen niet uit.
Ik hoef geen perfecte reeks neer te zetten.
Ik moet telkens opnieuw terugkeren.
Wanneer het moeilijk wordt, herinner ik mij waar ik vandaan kom
Soms betekent veerkracht niet dat je nooit meer valt. Het betekent dat je leert weer opstaan wanneer het leven je neerslaat.
Er zullen dagen komen waarop mijn progressie vertraagt.
Dagen waarop mijn gewicht nauwelijks verandert.
Dagen waarop een training zwaar voelt.
Dagen waarop stress opnieuw probeert binnen te kruipen.
Dan kijk ik niet alleen vooruit.
Dan kijk ik ook achterom.
Naar die man van zeven maanden geleden.
Naar bijna nul conditie.
Naar 90 kilogram.
Naar die operatie.
Naar zes overbruggingen.
En vervolgens kijk ik naar vandaag.
80 kilogram.
Meer dan zestig trainingen.
VO₂max 30.
Zestig minuten aerobe inspanning.
Dan weet ik:
ik ben niet meer aan het beginnen.
Ik ben onderweg.
Dit is mijn nieuwe definitie van sterk
Sterk betekent niet dat ik nooit moe word.
Sterk betekent niet dat ik geen angst heb.
Sterk betekent niet dat ik mijn lichaam tot het uiterste moet dwingen.
Sterk betekent dat ik verantwoordelijkheid neem voor wat ik vandaag kan beïnvloeden.
Mijn beweging.
Mijn voeding.
Mijn herstel.
Mijn slaap.
Mijn aandacht.
Mijn stress.
Mijn relaties.
Mijn tijd.
Mijn keuzes.
En wanneer ik val, sta ik opnieuw op.
Niet met woede tegenover mezelf.
Maar met discipline.
Waarvoor doe ik dit?
Voor mijn hart.
Voor mijn gezin.
Voor de mensen van wie ik hou.
Voor de mensen die mijn woorden op narcisme.blog nodig hebben.
Voor de bijdrage die ik nog wil leveren aan mijn gemeente.
Voor alle gesprekken die ik nog wil voeren.
Voor alle dingen die ik nog wil schrijven.
Voor de momenten die ik nog wil meemaken.
Voor een leven waarin ik niet alleen besta, maar werkelijk aanwezig ben.
Daarom train ik.
Daarom herstel ik.
Daarom bescherm ik mijn rust.
Daarom blijf ik groeien.
Niet om onverslaanbaar te worden.
Maar om zo gezond, sterk, rustig en betekenisvol mogelijk te leven met de tijd die mij gegeven is.
En wanneer mijn hoofd op een moeilijke dag vraagt:
“Moeten we vandaag echt opnieuw?”
dan is mijn antwoord:
Ja.
Niet omdat ik mezelf wil straffen.
Niet omdat ik bang ben.
Niet omdat ik iemand iets moet bewijzen.
Maar omdat ik weet waarvoor ik het doe.
Mijn gezin. En de mensen die ik als familie beschouw.
Mijn gezondheid.
Mijn werk.
Mijn blog.
Mijn gemeente.
Mijn toekomst.
Ik train niet meer alleen voor conditie.
Ik train voor mijn leven.
En ik ben nog lang niet klaar.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq