Wanneer ben jij beginnen geloven dat sterker worden vooral iets voor jonge mensen is?
Was het toen je vijftig werd?
Toen je vijfenzestig werd?
Of misschien pas toen iemand op een dag tegen je zei: “Doe maar rustig aan, op jouw leeftijd.”
Denk daar eens over na.
Want natuurlijk verandert een lichaam met de jaren. Dat hoeven we niet weg te praten. Je herstelt misschien wat trager. Je hebt misschien een knie die protesteert, een rug die zich regelmatig laat horen of een conditie waarvan je denkt: waar is die eigenlijk gebleven?
Maar ouder worden betekent niet dat je vanaf nu alleen nog maar moet proberen achteruitgang zo lang mogelijk uit te stellen.
Er bestaat nog een andere mogelijkheid.
Je kunt trainen.
Niet om twintig te worden.
Niet om eruit te zien als iemand die iedere dag twee uur in een fitnesscentrum staat.
Maar om sterker te worden in het leven dat jij vandaag leeft.
En misschien is dát wel een van de belangrijkste redenen om na je vijftigste, vijfenzestigste of vijfenzeventigste te fitnessen.
Niet voor de spiegel.
Voor je leven.
Voor die boodschappentas die je zelf wilt blijven dragen.
Voor die trap die je zonder angst wilt blijven nemen.
Voor dat kleinkind dat je wilt kunnen optillen.
Voor die wandeling waarvan je niet na tien minuten wilt denken: was ik maar thuisgebleven.
Voor het moment waarop je struikelt en je lichaam zichzelf nog kan opvangen.
Voor het vertrouwen waarmee je ’s morgens uit bed stapt.
Daar gaat het over.
Zelfstandigheid.
Vrijheid.
En de mogelijkheid om zoveel mogelijk zelf te blijven doen.
Misschien zeg jij nu:
“Maar ik heb nooit gesport.”
Prima.
Dan hoef je ook niet terug te keren naar wat je vroeger deed.
Je begint waar je vandaag bent.
Dat is iets anders.
Misschien kun je vandaag tien minuten fietsen.
Dan fiets je tien minuten.
Misschien kun je met een licht gewicht acht keer rustig een beweging uitvoeren.
Dan begin je daar.
Misschien stap je een fitnesscentrum binnen en begrijp je de helft van die toestellen niet.
Vraag uitleg.
Niemand wordt geboren met kennis van een roeimachine.
En weet je wat er soms gebeurt?
We zijn bang om als beginner gezien te worden.
Op ons achttiende mocht dat blijkbaar nog.
Maar op ons achtenzestigste denken we ineens dat we alles al zouden moeten kunnen.
Waarom eigenlijk?
Waarom zou je op je zeventigste niet opnieuw ergens leerling mogen zijn?
Dat is geen zwakte.
Dat is leven.
Je lichaam kan nog altijd reageren op wat jij ermee doet.
Spieren worden niet sterker doordat jij naar een halter kijkt.
Evenwicht verbetert niet doordat je erover leest.
Conditie komt niet terug omdat je er goede voornemens over hebt.
Je lichaam heeft een boodschap nodig.
Gebruik mij.
Daag mij een beetje uit.
Laat mij werken.
Geef mij daarna tijd om te herstellen.
En doe het opnieuw.
Niet extreem.
Wel consequent.
Dat verschil is belangrijk.
Want misschien heb jij fitness altijd verbonden met afzien.
Met zweten tot je erbij neervalt.
Met zware gewichten.
Met mensen die zichzelf fotograferen voor een spiegel.
Vergeet dat beeld even.
Fitness kan ook betekenen dat jij rustig op een toestel gaat zitten en gecontroleerd je benen sterker maakt.
Dat je oefent op rechtkomen uit een stoel.
Dat je tien minuten wandelt en enkele weken later merkt dat vijftien minuten haalbaar worden.
Dat je met begeleiding werkt aan je evenwicht.
Dat je je rug, benen, armen en romp stap voor stap traint.
Geen spektakel.
Geen applaus.
Maar ondertussen gebeurt er iets.
Je bouwt reserve op.
En reserve wordt belangrijker naarmate we ouder worden.
Stel jezelf eens een andere vraag.
Niet:
“Hoe oud ben ik?”
Maar:
“Wat wil ik over vijf jaar nog kunnen?”
Wil je reizen?
Tuinieren?
Fietsen?
Met de hond wandelen?
Met vrienden op stap?
Zelf boodschappen doen?
Van de grond kunnen rechtkomen?
Een kleinkind achternalopen?
Zelfstandig thuis wonen?
Dan is de volgende vraag onvermijdelijk:
Wat doe je vandaag om dat lichaam daarop voor te bereiden?
We sparen geld voor later.
We onderhouden onze woning.
We laten onze wagen nakijken.
Maar dat ene lichaam waarin we al die jaren moeten blijven wonen?
Daar zeggen we soms tegen:
“Hopelijk houdt het nog wat vol.”
Misschien mogen we daar iets actiever mee omgaan.
Niet vanuit angst.
Vanuit zorg.
Er is bovendien iets merkwaardigs aan ouder worden.
Je merkt hoe kostbaar gewone dingen worden.
Zelf je schoenen aantrekken.
Zelf uit een lage zetel komen.
Zelf een boodschappentas dragen.
Zelf naar boven gaan.
Zelf je evenwicht bewaren.
Op je vijftigste lijken dat vanzelfsprekendheden.
Op je vijfenzeventigste kunnen het vormen van vrijheid zijn.
Fitness gaat dus niet alleen over spieren.
Het gaat over mogelijkheden behouden.
En ja, misschien heb jij beperkingen.
Misschien heb je een aandoening.
Misschien ben je geopereerd geweest.
Misschien heb je pijn of ben je lange tijd nauwelijks actief geweest.
Dan betekent verstandig trainen niet dat je jezelf moet forceren.
Integendeel.
Dan betekent verstandig trainen dat je rekening houdt met je lichaam, zo nodig advies vraagt aan je arts of kinesitherapeut en een niveau kiest dat bij jou past.
Je hoeft niets te bewijzen.
Dat is misschien zelfs een voordeel van ouder worden.
Je hoeft niet meer de sterkste van de zaal te zijn.
Je hoeft niemand te verslaan.
Je hoeft alleen te investeren in jezelf.
Vergelijk jezelf dus niet met de man naast je die twintig kilogram meer tilt.
Vergelijk jezelf niet met de vrouw die al tien jaar drie keer per week traint.
En al helemaal niet met je vijfentwintigjarige zelf.
Die persoon leefde in een ander lichaam, in een andere levensfase, onder andere omstandigheden.
Kijk naar jezelf.
Kun jij vandaag iets wat drie maanden geleden moeilijker was?
Kun je één herhaling meer?
Wandel je iets vlotter?
Sta je gemakkelijker recht?
Voel je je zekerder?
Dan ben je vooruitgegaan.
Dat telt.
Misschien zelfs meer dan je denkt.
En dan komen we bij discipline.
Dat woord schrikt mensen soms af.
Maar discipline hoeft niet hard te zijn.
Discipline kan heel rustig klinken.
Dinsdag en vrijdag ga ik trainen.
Ik heb geen zin, maar ik ga toch.
Vandaag doe ik minder omdat mijn lichaam vermoeid is, maar ik blijf in beweging.
Ik heb een week gemist. Ik begin opnieuw.
Dat is discipline.
Niet perfect zijn.
Terugkomen.
Opnieuw.
En opnieuw.
Want weet je wat je grootste tegenstander waarschijnlijk niet is?
Je leeftijd.
Het is de gedachte:
“Het zal toch niet veel meer uitmaken.”
Die gedachte kan jaren van mogelijkheden kosten.
Want wat gebeurt er wanneer je jezelf ervan overtuigt dat verandering niet meer voor jou bedoeld is?
Dan probeer je niet meer.
En wanneer je niet meer probeert, lijkt het uiteindelijk alsof je gelijk had.
Doorbreek dat.
Misschien ben je vijftig.
Dan kun je nog tientallen jaren voor je hebben.
Misschien ben je vijfenzestig.
Waarom zou je dan beslissen dat groei voorbij is?
Misschien ben je vijfenzeventig.
Dan is vandaag niet minder waardevol omdat er meer jaren achter je liggen.
Integendeel.
Juist wanneer tijd kostbaarder wordt, wordt de vraag belangrijker:
Hoe wil jij die tijd beleven?
Zittend omdat bewegen steeds moeilijker werd?
Of bewegend binnen de mogelijkheden die je hebt?
Niemand kan je garanderen wat morgen brengt.
Fitness kan ziekte niet uitsluiten.
Training kan ouder worden niet stoppen.
En sommige lichamelijke beperkingen verdwijnen niet door wilskracht.
Maar dat is geen reden om niets te doen.
Dat is juist de reden om te kijken naar wat wél binnen je invloed ligt.
Een halfuur.
Een paar toestellen.
Een korte fietssessie.
Een reeks rustige oefeningen.
Twee trainingen per week.
Een derde wanneer dat goed voelt.
Klein genoeg om haalbaar te zijn.
Groot genoeg om verschil te kunnen maken.
En er gebeurt nog iets wanneer je regelmatig traint.
Je begint anders naar jezelf te kijken.
Niet omdat je plots jonger bent.
Maar omdat je ervaart:
ik kan nog leren.
Ik kan nog sterker worden.
Ik kan mezelf nog verrassen.
Dat gevoel is goud waard.
Want misschien wordt ouder worden ons soms voorgesteld als een lange reeks dingen die verdwijnen.
Minder dit.
Moeilijker dat.
Niet meer zus.
Voorzichtig met zo.
Maar er mogen ook dingen bijkomen.
Een sterkere gewoonte.
Meer vertrouwen.
Meer lichaamsbewustzijn.
Nieuwe contacten.
Een betere conditie.
Sterkere benen.
Meer durf.
Een routine waarvan je jaren geleden nooit gedacht had dat jij ze zou volhouden.
Waarom niet?
Waarom zou jouw volgende levensfase alleen maar over inleveren moeten gaan?
Misschien wordt dit juist de periode waarin je beter voor jezelf leert zorgen.
Niet omdat je ijdel bent.
Omdat je jezelf nodig hebt.
Je partner heeft je misschien nodig.
Je kinderen en kleinkinderen hebben je misschien graag bij hen.
Maar zelfs los daarvan:
jij verdient het om zoveel mogelijk te kunnen blijven deelnemen aan je eigen leven.
Dus stel jezelf vandaag één vraag.
Niet:
“Kan ik nog beginnen?”
Vraag:
“Waarmee kan ik beginnen?”
Dat is een veel betere vraag.
Misschien is het antwoord klein.
Een afspraak maken bij een fitnesscentrum.
Informeren naar begeleiding.
Sportschoenen klaarzetten.
Morgen tien minuten fietsen.
Twee eenvoudige krachtoefeningen leren.
Samen met iemand gaan.
Een proefles boeken.
Je eerste training plannen.
Doe dát.
Niet alles.
Dat ene.
Want niemand bouwt kracht in één training.
Niemand bouwt conditie in één week.
Maar iedere sterke gewoonte is ooit begonnen op een doodgewone dag waarop iemand besloot:
ik ga.
Misschien wordt vandaag voor jou zo’n dag.
Je bent geen twintig meer.
Gelukkig maar.
Je hebt jaren geleefd.
Je hebt dingen verloren.
Je hebt dingen geleerd.
Je bent gevallen en weer rechtgekomen.
Je weet ondertussen dat het leven niet onbeperkt is.
Gebruik die kennis dan niet om minder te leven.
Gebruik haar om bewuster te leven.
Train niet om jong te blijven.
Train om jezelf te blijven.
Train zodat je benen je blijven dragen.
Train zodat je handen kracht houden.
Train voor je evenwicht.
Voor je zelfstandigheid.
Voor die trap.
Voor die wandeling.
Voor dat uitstapje.
Voor het gewone dagelijkse leven dat pas buitengewoon belangrijk wordt wanneer het moeilijker begint te gaan.
En wacht niet tot je gemotiveerd bent.
Motivatie komt en gaat.
Maak een afspraak met jezelf.
Begin rustig.
Laat je begeleiden waar nodig.
Respecteer je grenzen.
Maar gebruik je mogelijkheden.
Vandaag tien minuten.
Later misschien twintig.
Vandaag een klein gewicht.
Later misschien iets meer.
Vandaag onzeker.
Over enkele maanden misschien binnenkomen alsof die fitnesszaal ook een beetje van jou geworden is.
Want dat mag.
Ook op je vijftigste.
Ook op je vijfenzestigste.
Ook op je vijfenzeventigste.
Er staat nergens een leeftijdsgrens op groeien.
Dus vraag jezelf nog één keer af:
Wat wil jij over vijf jaar nog zelfstandig kunnen?
Zie het voor je.
En vraag dan:
welke kleine investering kan ik vandaag doen voor die toekomstige versie van mezelf?
Niet volgende maand.
Niet wanneer je conditie eerst beter is.
Je krijgt geen conditie om te kunnen beginnen.
Je begint om conditie op te bouwen.
Dus trek die schoenen aan.
Stap die deur binnen.
Vraag hulp.
Begin voorzichtig.
Kom terug.
En blijf terugkomen.
Niet om de jongste te zijn.
Niet om de sterkste in de zaal te zijn.
Maar om zo sterk mogelijk aanwezig te blijven in je eigen leven.
Daar train je voor.
En daarvoor ben je vandaag absoluut niet te oud.
:::
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq