Het is een culturele overtuiging dat het antwoord op misbruik vergeven is:
“Vergeef gewoon”
“Je kunt niet voor altijd boos blijven”
“Waarom zit je vast in het verleden”
“Vergeef en ga verder”
“Ze zijn nu anders”
“Wees de grotere persoon”
Vergevingscultuur zit zo diep dat we de natuurlijke emoties en reacties van mensen onderdrukken.
Het zit zo, vergeving is een PROCES.
Het is geen schakelaar die we aan kunnen zetten. Om (eigenlijk) te vergeven moeten we door verschillende fases gaan en verschillende niveaus van emotie verwerken. Veel mensen denken per ongeluk dat onderdrukking vergeving is.
Het eerste niveau van emotie om te verwerken is woede. Het is onze natuurlijke reactie op misbruik. “Ik ben boos dat dit gebeurd is. Ik ben boos dat ik gekwetst ben. ” Dit is een gezonde reactie. Het betekent dat ons zelfbeeld intact is. Bovendien betekent het dat ons lichaam weet dat er iets mis was. Het betekent dat we met respect behandeld willen worden.
Maar ik heb gemerkt dat vergevingscultuur deze woede blokkeert bij duizenden mensen.
Vooral vrouwen die geconditioneerd zijn om “brave meisjes te zijn. ” Ze omzeilen wat ze voelen of zich er schuldig voor voelen. Vooral als dit een familielid, een ex of iemand is waar ze close mee waren. Ze praten zichzelf uit hun eigen woede. En richt je op het comfort of de gevoelens van de persoon die ze pijn heeft gedaan.
Om te vergeven moeten we alles eren wat we voelen. We moeten bij die woede zitten. Om het er te laten zijn. Om te stoppen met het censureren van onze “donkere” gedachten. We moeten ons er niet slecht over voelen. We moeten onszelf accepteren waar we nu staan. Vanaf hier kunnen we dan gaan treuren.
We zullen treuren om wat we hebben ervaren.
Inclusief:
1. Het verlies van onze kindertijd of onschuld
2. Het verlies van vertrouwen dat we hebben met mensen
3. De manier waarop we onszelf hebben verlaten en onszelf pijn doen om geliefd te worden (een natuurlijk verlangen)
4. De manier waarop we kansen bleven geven, ondanks dat we beter “wisten”
5. De pijn die we nog steeds dragen van iemand die ons pijn doet of verraadt
Velen stellen de vraag: MAAR HOE VERGEVEN WE. En het antwoord is het moeilijkste gedeelte – dat voelen we. We laten de boze, gewonde, jongere delen van onszelf voelen dat de woede die ons werd verteld verkeerd is. Bovendien zijn we lief voor onszelf. We zorgen goed voor onszelf. En als iemand ons wijst op hoe we moeten vergeven zeggen we “Ik heb geen hulp nodig met mijn proces, bedankt”
Met de urgentie cultuur worden we gedwongen te helen en er overheen te komen.
Het kost tijd om te genezen. Niemand kent je pijn. Niemand kent jouw lijden. Alleen je weet het. Het valt niet te vergelijken.
Sommigen benadrukken zelfs dat als je niet vergeeft, God je niet leuk vindt. Er zullen slechte dingen met je gebeuren. Anderen zeggen dat je 7 maal 7 moet vergeven. Als je dat niet doet, ben je niet consequent. Je kunt dan geen christen meer zijn.
Ik ben hier om te zeggen, weet dat je lichaam je pijn kent. Niemand zou je tot iets moeten dwingen. Vergeving is een helingsproces. Het heeft tijd nodig. Het kan lang duren om te helen en jezelf te vergeven. Neem je tijd. Zoek therapie. Doe het werk van heling. Vier jezelf terwijl je geneest. Omring jezelf met mensen die je steunen. Word lid van ondersteunende gemeenschappen.
Onze God houdt van ons ook al kun je niet vergeven. Onze relatie met onze God is intiem. Mensen die je graag zien zullen helpen om jezelf te helen en jezelf te vergeven, niet om anderen te vergeven. Vertrouw op je hart. Op de dag dat je wakker wordt en je lichter voelt. Je zult je vrij voelen. Je voelt je rustig. Mensen die je in het verleden pijn hebben gedaan hebben geen enkele macht over je. Je bent je eigen genezer. Je steunt jezelf. Bovendien hou je van jezelf. Laat niemand je vertellen wat je moet doen. We zijn allemaal zeer krachtige wezens.
Je hoeft niet te vergeven om te helen.
Als je je dader niet vergeeft wil dat niet zeggen dat je vasthoudt aan bitterheid. En ik heb geen hulp nodig met mijn vergevingsproces van een dader, dat is een geweldig inzicht. Een gemeenschap kan je wel helpen in je zelfvergevingsproces, vooral luisteren zodat je de context goed begrijpt waarin je leefde. Er is geen enkele reden waarom ze je zouden helpen bij het vergeven van een ander. Ze kunnen je misschien advies geven als je erom vraagt hoe juridisch je misbruik aan te pakken.
Ik heb het gevoel dat vergeving van daders in ons gezicht wordt geduwd als het “antwoord. ” En dat is het niet. Ik hoef iemand niet te vergeven die nooit iets positiefs heeft bijgedragen in mijn leven. Iemand die me alleen maar mishandeling en pijn gaf.
Ik hoef de man/vrouw niet te vergeven die ervoor koos mijn kindertijd te misbruiken.
Wat je voor jezelf en je gezin moet doen is helen. Een dader misbruikte gewoon zijn macht. En die dader is in veel gevallen een familielid. Het kan ook een priester leraar zijn. Aan familie of priesters is geen vergeving verplicht. In tegendeel, je kunt ervoor kiezen om de band te verbreken, tijdelijk of voor altijd.
Boosheid is een gezonde reactie. Er kan zoveel boosheid in je lichaam opgestapeld zijn, dat je er nauwelijks bij kunt. Als kind heb je alles in je opgenomen als een spons in je onderbewustzijn. Hoe zou je dan in hemelsnaam in zo’n situatie kunnen vergeven?
Het is al zo moeilijk om de pijn die je hebt doorstaan te kunnen doorvoelen en te uiten. Als je zover bent dat je erbij kunt, noem ik dat een hoop hete kolen. Dan kun je misschien leren om die hete kool te laten vallen. Dit doe je door te rouwen, te verwerken, te voelen/helen en vervolgens wrok los te laten. En zelfs als sommigen dat wel kunnen en veerkracht hebben gevonden, betekent dat niet dat jouw situatie vergelijkbaar is.
Daarbij zou het propageren van de veerkracht van iemand die geweld heeft meegemaakt uiteindelijk enkel tot doel mogen hebben. Het moet soms mogelijk zijn om je daders te vergeven. Niet als een doel op zich, alsof die persoon dan beter is dan de rest. Die persoon heeft hulpmiddelen gevonden in zijn leven die hem die veerkracht hebben gegeven. Als je die hulpmiddelen kent, kun je het misschien proberen. Dat is echter geen garantie dat het dat is wat je nodig hebt.
Het traumaherstel is absoluut een proces.
Dat betekent een niet-lineair, wankel, pijnstillend en extreem tijdrovend proces en er is duidelijk geen andere uitweg dan er doorheen.
Het lichaam vergeeft alleen (=op op) als die negatieve onuitgebrachte energietank leeg is.
Hoop dat meer en meer mensen beseffen dat we onszelf niet uit de wonden van ons verleden kunnen praten. We kunnen ze alleen maar aanpakken door alle dingen te ervaren. Dit zijn de dingen die we al jaren naar beneden drukken.
Vergeven is zeker niet het eerste om aan te denken. Het is juist het laatste. Integendeel, het proces van traumaherstel kan zo zijn dat vergeven geen optie is.
Het is een heel belangrijke tijd om nu niet aan de dader te denken en empathie voor jezelf te hebben.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie