Johan is een moedige man die jarenlang zijn weg zocht in een leven met chronische pijn. Zijn verhaal is er één van strijd, zoeken en uiteindelijk ook van groei. Wat me zo raakt aan Johan is hoe hij zijn kwetsbaarheid durft om te zetten in kracht. Hij is geen slachtoffer geworden van zijn pijn, maar een bewuste reiziger in zijn eigen herstelproces.
De eerste signalen: pijn op jonge leeftijd
Wanneer alles begon
Hij was pas elf toen hij voor het eerst te maken kreeg met hevige rugpijn. Overweldigd en uitgeput, zocht hij wanhopig naar antwoorden. Waarom kon hij niet doen wat andere kinderen moeiteloos deden? Het voelde alsof hij plots uit de stroom van het gewone leven werd gerukt. Terwijl anderen voetbalden, spelen en ravotten, lag Johan vaak plat, met een lichaam dat niet meer mee wou.
Medische onwetendheid en het gebrek aan opvolging
Artsen noemden het een simpele lumbago. Geen sprake van chronische pijn, laat staan een beperking. Zijn ouders dachten al vanaf zijn zevende dat er iets niet klopte. Zij kregen geen opvolging vanuit het toenmalige PMS. Er werd niet verder gekeken, niet doorgevraagd, niet geluisterd naar het onderliggende verhaal. Zo groeide Johan op in een omgeving waar zijn pijn stil bleef, onzichtbaar.
Emotionele belasting
Zijn ouders, zelf overweldigd door hun eigen moeilijkheden, zagen niet hoe diep zijn pijn ging. Johan probeerde zijn moeder te helpen met haar psychische problemen. Hij hoopte dat dit ook zijn eigen pijn zou verlichten. Na rust verdween de acute pijn, maar de angst en onzekerheid bleven. Dat gevoel – van een lichaam dat je in de steek laat – droeg hij jaren met zich mee. Hij leerde al vroeg dat er niemand zou komen om het voor hem op te lossen.
Jaren van zoeken en overbelasting
Vluchten in prestaties
Op zijn zeventiende stopte Johan met school en ging hij alleen wonen. Hij dacht dat zelfstandigheid hem zou redden, hem zou losmaken van de pijn thuis. Maar hij stapte meteen in een ander patroon: overbelasting. Hij werkte later in de bouw. Hij deed zijn legerdienst bij de para’s. Hij liep marathons. Hij werkte zich fysiek op in fabrieken en sportcentra. Alles wat zijn lichaam eigenlijk niet aankon, deed hij met wilskracht. Alsof hij wilde bewijzen dat hij het allemaal wel aankon. Hij dacht dat als hij maar sterk genoeg was, de pijn vanzelf zou verdwijnen. Maar het tegendeel gebeurde.
Een laattijdige diagnose
Pas 45 jaar later ontdekte een bekende Belgische neurochirurg dat een deel van Johans wervels nooit goed was aangegroeid. De schade die hij intussen had opgelopen was enorm. Al die jaren van fysieke overbelasting hadden hun tol geëist. Intussen was ook het kraakbeen tussen zijn wervels versleten, en had hij permanente uitstralingspijn in zijn benen. De diagnose bracht enerzijds duidelijkheid, maar anderzijds ook verdriet om de gemiste jaren.
Geen quick fix, maar een nieuw bewustzijn
Alles geprobeerd
Oefeningen, supplementen, pijnstillers, medicatie – niets gaf blijvende verlichting. Hij miste een holistische aanpak. De rugpijn werd chronisch, straalde uit naar zijn benen en beïnvloedde elk aspect van zijn leven. Hij probeerde diëten, yoga, kinesitherapie, zelfs alternatieve therapieën – alles met hoop, maar telkens ook met teleurstelling. Want zolang hij zijn emotionele pijn niet erkende, bleef zijn lichaam signalen uitzenden.
Rouw, schaamte en het gevoel van verlies
Toen Johan begreep dat er geen eenvoudige oplossing was, begon het echte proces. Hij moest rouwen om zijn oude leven. Hij moest afscheid nemen van het idee dat hij ooit weer ‘zoals vroeger’ zou worden. Die rouw was intens. Het voelde alsof hij zijn identiteit verloor. De sportieve man, de harde werker, de sterke vader. Deze waren allemaal beelden die hij had opgebouwd om zijn kwetsbaarheid te verbergen. En nu moest hij die beelden laten gaan.
Het keerpunt: kleine stappen en innerlijke verandering
Leren luisteren naar het lichaam
Door te werken aan zijn emotionele, fysieke en spirituele wonden, begon de pijn draaglijker te worden. Niet door één wondermiddel, maar door kleine, haalbare stappen zoals coherent ademhalen en zelfonderzoek. Hij begon zijn lichaam niet langer als vijand, maar als gids te zien. Elke spanning, elke pijnprikkel was een uitnodiging om dieper te voelen. Johan leerde dat genezing begint met eerlijk kijken naar wat er leeft – ook al is dat ongemakkelijk.
Zelfgenezend vermogen activeren
Johan volgde opleidingen over traumaherstel, experimenteerde met zelfgenezing en vond steun in een zelfgenezersgroep. Niet om gered te worden, maar om begeleid te worden op zijn tempo. Hij begon patronen te herkennen in hoe hij reageerde op stress, op conflict, op vermoeidheid. En hij ontdekte dat hij – met de juiste tools – stap voor stap die patronen kon herschrijven. Ademhaling, visualisaties, zachte beweging – het werd allemaal deel van zijn nieuwe levensstijl.
De sleutels lagen altijd al bij hem
Controle herwinnen
Hij besefte: niemand anders kon hem beter maken. Alleen hijzelf kon de leiding nemen. En dat deed hij. Hij nam de controle over zijn dagen, over zijn herstel en over zijn mindset. Hij begon zijn energie te beheren als een kostbare bron. Niet meer over zijn grenzen gaan, maar mildheid oefenen. Niet meer zichzelf dwingen tot prestaties, maar zichzelf toestaan te rusten. Hij werd zijn eigen bondgenoot.
Van slachtoffer naar regisseur
“Het gaat er niet om wat je doet, het gaat erom hoe je het doet,” zegt Johan vandaag. Hij stopte met vechten en begon te leven vanuit zachtheid, acceptatie en eigenwaarde. Hij maakt keuzes die afgestemd zijn op zijn energie. Hij leeft niet meer in reactie, maar in afstemming. En dat is een wereld van verschil.
De impact op relaties en keuzes
Ongezonde patronen vanuit jeugd
Zijn jeugd, getekend door emotionele verwaarlozing, leidde tot verkeerde keuzes: ongezonde relaties, het niet afmaken van zijn studies. Zijn kinderen hebben de gevolgen gevoeld, vooral na de scheiding van hun moeder. Johan erkent dat hij, in zijn pogingen om te overleven, vaak afwezig was voor zijn kinderen. Dat doet pijn, maar het inzicht helpt hem om nu anders aanwezig te zijn. Kwetsbaar. Echt.
Inzicht en herstel
Het heeft hem jaren gekost om zijn beperkingen te zien, te aanvaarden en zijn schaamte los te laten. Hij heeft geleerd dat zachtheid en luisteren naar zijn lichaam belangrijker zijn dan presteren. Zijn relaties zijn veranderd. Hij kiest voor mensen die hem aanvaarden zoals hij is. Hij zoekt geen erkenning meer buiten zichzelf, maar vindt rust in zijn eigen proces.
“Mijn oudste zoon zei ooit: ‘Papa, je doet veel te hard je best.’ Toen begrepen we het allebei nog niet. Nu wel.”
Vandaag leeft Johan met meer rust. Zijn pijn is er soms nog, maar het bepaalt zijn leven niet meer. Hij leeft met meer bewustzijn, meer liefde en meer verbondenheid dan ooit tevoren.
En jij?
Laat het verhaal van Johan je inspireren. Hoe ga jij om met chronische pijn? Deel je verhaal hieronder. Steun elkaar in de commentaren.
Liefs, Annemie
Laat ons weten hoe jij omgaat met jouw chronisch pijn.
Steun elkaar in de commentaren!
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie