Categorieën
mijn verhaal Recent zelfgenezing

Hoe ging ik om met mijn chronische pijn?

Toen ik voor het eerst ziek werd door pijn in de rug toen ik 11 jaar was, was ik zo overweldigd en uitgeput dat ik gewoon op zoek was naar antwoorden op “wat er mis met me was.” Waarom kon ik niet hetzelfde doen als andere kinderen. Medisch werd dit als een lumbago beschouwd en zeker niet als een mogelijke beperking die chronische pijn zou kunnen bezorgen. Nog dat dit operatief moest behandeld worden.

Het zou niet uitmaken wat ik in die tijd voor mijn herstel deed, omdat er niet de mentaliteit was om zelfs maar herstel te overwegen. Mijn ouders waren wel op de hoogte sinds mijn 7 jaar van een mogelijk probleem, maar gingen er niet verder op in, ook het toenmalige PMS deed niet aan opvolging.

Mijn ouders hadden toen zelfs te veel moeilijkheden om dat te zien. Ikzelf was zo gefocust op het vinden van een antwoord in wat te doen om me beter te voelen. En ik dacht vooral het helpen om die psychische problemen van mijn moeder dat dit ervoor zou zorgen dat ik me beter voelde. Na een aantal weken rusten verdween de rugpijn.

Maar de onzekerheid en angst bleef. Zou die pijn terugkeren? In de jaren daarna dacht ik vooral dat mijn emotionele innerlijke onzekerheid eerder het gevolg was van de spanningen thuis. Naar buiten toe was er niets aan mij en ons gezin te merken. Op mijn 17 jaar zag ik als enige oplossing te stoppen met studeren en alleen te gaan wonen. Ik werd daardoor de zondebok. Later werden mijn kinderen ook stiefmoederlijk behandeld door onze familie.

Dan na vele jaren (45 jaar) van onderzoeken

met scanners, bloedonderzoek en een diagnoses ontdekte één van de befaamdste neurochirurgen in België dat een aantal deeltjes aan mijn wervels niet vastgegroeid waren.

In die 45 jaar van onwetendheid had ik verschillende beslissingen genomen die zwaar belastend waren voor mijn rug zoals in de bouw gaan werken (toen men nog borduren van 100 kg zonder kraan plaatste). Mijn militaire dienst doen bij de para-commando’s waar de gewichten dat we soms dienden te torsen gedurende een lange periode boven mijn capaciteit was.

Ik liep ook verschillende malen een marathon, trainde verschillende jaren op de weg, liep een aantal wegwedstrijden en trainde ook voor 100 km loop wedstrijden. Mijn succes daarin was niet slecht maar ook niet schitterend. Marathon binnen 3 uur en 100 km loop binnen 10 uur. Dit betekende gedurende jaren een wekelijks looptrainingsafstand van 90 km. Ik fietste ook regelmatig, maar bij lange afstanden 150 km had ik pijn in mijn schouder. Ik was gepassioneerd en studeerde ook trainingsleer. Ondertussen had ook mijn tussenwervelkraakbeen veel slijtage ondergaan.

Ik werkte in de voedingsindustrie, aanvankelijk op de laagste trap aan afvullingsmachines en dat betekende ook weer veel gewicht verzetten. Later werkte in een tapijtbedrijf en ook daar bediende ik dikwijls de zwaarste machines. Uiteindelijk werkte ik in een sportcentrum gedurende 10 jaar, waar het zo druk was waardoor ik onvoldoende kon slapen noch kon sporten. Mijn rugklachten namen weer toe doordat mijn rugspieren ook verzwakten en mijn levenswijze ongezond was.

Alles wat 15 jaar geleden geweten was rond het herstel van hernia en oefeningen voor rugversterking paste ik nu en dan toe. Maar ik had absoluut geen holistische benadering voor mijn chronische pijn. De rugpijnen kwamen in cycli terug, met ups en downs. Uiteindelijk moest ik erkennen dat de rugpijn chronisch werd en voor voortdurende uitstraling in mijn benen zorgde. De neurochirurg vertelde me dat een operatie geen zekerheid gaf over verbetering van de klachten.

Ik had toen te maken met het verlies van mijn vroegere leven, het rouwen, het slachtofferschap dat gepaard ging met het gevoel dat mijn leven op zijn kop en verscheurd was. In die tijd hadden geen dieet, geen bewegingsregime of motivatie youtube gesprekken voor mij een verschil gemaakt hoewel ik niet vies was om iets nieuws uit te proberen.

Maar toen ik stilaan de “dots” aan elkaar knoopte werd de pijn lichter. Het hielp alleen wel een beetje, maar met wat er aan de hand was en hoe ik me voelde, ging het niet echt beter door alleen maar aan mijn hoofd te werken.

Wilde ik beter worden? Ja, absoluut. Ik wist gewoon niet hoe om te gaan met chronische pijn. Bovendien bleef ik de afgelopen jaren van alles proberen. Ik studeerde veel over traumaherstel. Paste verschillende methodes toe voor zelfgenezing. Je vindt ze in de groeitaken. Waarschijnlijk nog niet consistent genoeg. Maar mijn bewustzijn van wat ik heb meegemaakt lijkt meer en meer me te helpen ontspannen. Eens dat je de patronen ziet bij jezelf hoe je reageert op situaties kun je de controle over je leven herwinnen.

Letterlijk vanuit een plek van wanhoop probeerde ik gered te worden.

Hopen dat vitaminen, pijnstillers, spierverslappers en medicatie die gegeven wordt voor chronische pijnen mijn symptomen en uitputting zouden doen verdwijnen.

Ik had gehoopt dat verschillende supplementen en medicatie me van mijn chronische pijnen af zou kunnen brengen. Het voelde soms alsof men dacht dat ik deze shit gewoon verzon. En ja sommige dingen die ik wel geprobeerd heb, hielpen wel maar dikwijls tijdelijk omdat ik nog steeds de neiging had me te overbelasten.

Kleine doenbare stapjes

Maar het echte keerpunt voor mijn herstel van chronische pijn was toen ik zowel op het emotionele, fysieke en spirituele trauma bleef werken maar met kleine doenbare stapjes. Je mag natuurlijk niet opgeven en consistentie en discipline in je aanpak is heel belangrijk.

Ik weet het is moeilijk om te doen want je dient daarbij je intuïtie te volgen, je mentaliteit om er in te vliegen te stoppen en vertrouwen in het proces te hebben. Je dient ook te werken aan je verwachtingen over je zelfgenezing, dit is veel werk, dit gaat het tijd duren. Je kunt ook best de druk om te hard proberen wegnemen. Het is belangrijk te weten welke energiereserves je op een bepaald moment hebt, om te bepalen wat je kunt doen. Coherent ademhaling bleek daarbij één van de belangrijkste procedures die ik heb langzaam opgebouwd.

Om mij beter te maken, is het niet aan iemand anders om mij beter te maken dan mezelf.

Als het moet, is het aan mij. Maar anderen kunnen ook een grote ondersteuning zijn.

En toen nam ik echt de controle over mijn herstel en over mijn schaamte.

Mijn hele mindset veranderde. Ik begon te doen wat ik onder controle had dat me zou helpen met mijn gezondheid en leven.

Het is aan mij wat ik doe in de 24 uur die ik elke dag heb. Dat is binnen mijn controle.

Voor het eerst voelde ik me gesterkt. Niet afwachten en hopen, maar daadwerkelijk de leiding hebben.

Ja, ik heb hulp en ondersteuning van buitenaf gekregen. Maar het was anders. Ik was niet op zoek om gered te worden, ik was op zoek naar middelen, naar begeleiding en vooral ondersteuning onderweg.

Herstel was moeilijk, maar ik was niet meer hopeloos.

In plaats van iemand te zoeken om me de sleutels te geven.

Ik had zelf de sleutels en het was aan mij om veranderingen aan te brengen om me na verloop van tijd te helpen genezen. Ik engageerde om in een zelfgenezers groep waar ik volgens mijn eigen ritme aan deelneem.

“Het gaat er niet om wat je doet, het gaat erom hoe je het doet.”

Het is hoe je ermee omgaat.

Je ziet het de hele tijd in het leven.

De emotionele verwaarlozing en het niet behandelen in mijn jeugd van mijn fysieke beperkingen hebben me veel verkeerde keuzes doen maken, zoals o.a. het niet afmaken van mijn studies, maar het ook aangaan van ongezonde relaties. Voor mijn kinderen zal het ook heel onaangenaam geweest zijn bij tijden. De scheiding van hun moeder zal zeker zijn sporen achtergelaten hebben.

Mijn verkeerde keuzes hebben veel te maken met de copingstrategieën die ik in mijn jeugd heb geleerd t.g.v. het niet gezien worden op fysiek en emotioneel vlak. Het gevolg is dat ikzelf ook zoveel tijd nodig gehad heb om mijn beperkingen te zien, ze te aanvaarden, de schaamte te overwinnen, en op een holistische manier er aan te werken om de beste persoon te zijn die ik kan zijn. Ik koos partners die niet beschikbaar waren voor mij, en ikzelf was ook niet beschikbaar voor mijn innerlijke kind.

Mijn oudste zoon heeft met 22 jaar geleden eens gezegd dat ik veel te veel van best deed. Hij heeft gelijk gehad, maar toen wisten we allebei niet wat er aan de hand was.

Ook toen zal ik met een grote onzekerheid geleefd hebben ten gevolge van mijn beperking, die ik niet kon accepteren. Ik dacht dat ik uiteindelijk mijn problemen zou oplossen met te presteren.

Laat ons weten hoe jij omgaat met jouw chronisch pijn.

Voeg hieronder een reactie toe! Reactie annuleren