Er zijn mensen die alleen kunnen slapen wanneer er ergens een televisie aanstaat.
Niet omdat ze geïnteresseerd zijn in wat er gezegd wordt.
Maar omdat stilte iets blootlegt.
Ik denk daaraan wanneer ik in een wachtzaal zit. Tegenover mij hangt een scherm waarop onafgebroken nieuwsbeelden voorbijglijden. Oorlogen. Verkiezingen. Overstromingen. Een beurs die stijgt. Een beurs die daalt. Alsof de wereld voortdurend moet bewijzen dat ze nog bestaat.
Niemand kijkt echt.
En toch kijkt iedereen.
Misschien omdat absolute rust iets verontrustends heeft gekregen.
Misschien omdat stilte tegenwoordig klinkt als een vraag waarvoor niemand tijd heeft.
Wat mij treft in gesprekken over stress, trauma en psychologische veerkracht, is dat wij stress vaak behandelen als een vijand terwijl zij zich soms gedraagt als een geliefde die we niet kunnen loslaten.
Dat klinkt absurd.
Wie zou vrijwillig kiezen voor spanning, conflict of uitputting?
Toch gebeurt het voortdurend.
Niet alleen bij individuen.
Ook bij samenlevingen.
Het lichaam dat alarm leert spreken
Er bestaat een merkwaardige paradox.
Mensen die jarenlang in chaos hebben geleefd, voelen zich vaak ongemakkelijk wanneer het eindelijk rustig wordt.
Niet omdat rust objectief bedreigend is.
Maar omdat hun zenuwstelsel een andere taal heeft geleerd.
Voor iemand die opgroeide tussen onvoorspelbaarheid, emotionele afwezigheid of voortdurende spanning voelt kalmte soms niet als veiligheid.
Ze voelt vreemd.
Verdacht.
Alsof er iets ontbreekt.
Het lichaam raakt gewend aan alarm zoals een oor gewend raakt aan het geluid van een trein die elke nacht voorbijrijdt.
Na verloop van tijd hoort men hem niet meer.
Tot de trein stopt.
Dan wordt de stilte ondraaglijk.
Misschien is dat een van de meest onderschatte gevolgen van trauma.
Niet dat het verleden blijft schreeuwen.
Maar dat het zwijgen onmogelijk wordt.
Dr. Scott Lyons beschrijft hoe stress voor sommige mensen een vorm van pijnstilling wordt. Niet ondanks haar schadelijke effecten, maar juist omdat zij tijdelijk iets verdooft. De spanning produceert een gevoel van richting, urgentie, betekenis. Zij geeft vorm aan een innerlijke onrust die anders naamloos zou blijven.
Dat is geen moreel falen.
Het is een biologisch verhaal.
Een verhaal van lichamen die proberen te overleven.
De economie van aandacht
Misschien moeten we daarom ook naar onze cultuur kijken.
Want wat voor individuen geldt, geldt soms ook voor beschavingen.
Wij leven in een economie waarin aandacht de meest waardevolle grondstof is geworden.
En aandacht volgt zelden de stilte.
Ze volgt conflict.
Verontwaardiging.
Dreiging.
Escalatie.
Een sociale-mediaplatform verdient meer aan een crisis dan aan een rustige namiddagwandeling.
Een nieuwszender verkoopt gemakkelijker angst dan tevredenheid.
Een politieke beweging wint sneller stemmen met vijanden dan met nuance.
Dat betekent niet dat al die systemen kwaadaardig zijn.
Maar het betekent wel dat onze collectieve omgeving dezelfde mechanismen beloont die in een individueel leven kunnen uitgroeien tot stressverslaving.
Wie voortdurend gealarmeerd wordt, vergeet hoe aandacht zonder paniek voelt.
Wie voortdurend geactiveerd wordt, vergeet dat betrokkenheid niet hetzelfde is als opwinding.
“Niet alles wat dringend voelt, is belangrijk.”
Dat lijkt een eenvoudige zin.
Maar misschien is zij revolutionair geworden.
De vreemde intimiteit van gedeelde pijn
Er is nog iets.
Iets ongemakkelijks.
Mensen verbinden zich vaak sneller via pijn dan via liefde.
Een gedeelde ramp schept soms meer verbondenheid dan duizend beleefde gesprekken.
Dat zie je na natuurrampen.
In ziekenhuizen.
Tijdens oorlogen.
Maar ook in families.
In relaties.
In vriendengroepen.
Sommige mensen weten precies hoe ze samen moeten lijden.
Maar niet hoe ze samen gelukkig kunnen zijn.
Dat is een tragische vaardigheid.
En tegelijk een begrijpelijke.
Wanneer verbondenheid vooral ontstond tijdens crisismomenten, wordt crisis zelf een toegangspoort tot nabijheid.
Dan lijkt ruzie op intimiteit.
Dan lijkt drama op verbondenheid.
Dan lijkt redden op liefhebben.
“Wat ons ooit beschermde, kan later onze gevangenis worden.”
Misschien is dat een van de moeilijkste waarheden van volwassenwording.
De religie van productiviteit
Ook de moderne werkcultuur draagt haar steentje bij.
Rust wordt geprezen zolang ze productiever maakt.
Meditatie moet efficiëntie verhogen.
Wandelen moet creativiteit stimuleren.
Slapen moet prestaties optimaliseren.
Zelfs ontspanning krijgt een KPI.
Alsof een mens nooit eenvoudigweg mag bestaan.
Alleen functioneren.
Hier raakt psychologie aan politiek.
Want wanneer een samenleving mensen vooral waardeert om hun output, ontstaat een subtiele vorm van vervreemding.
Dan wordt een burn-out niet langer een individueel probleem.
Dan wordt ze een symptoom.
Een rookpluim boven een fabriek waarvan niemand de naam wil noemen.
Misschien is dat waarom zoveel mensen zich uitgeput voelen zonder precies te weten waarom.
Hun lichaam protesteert tegen een logica die hun geest al lang heeft aanvaard.
Wat blijft er over?
Ik denk opnieuw aan de wachtzaal.
Aan het scherm.
Aan de mensen die niet kijken en toch kijken.
Misschien zijn wij allemaal, in verschillende gradaties, verslaafd geraakt aan beweging.
Niet omdat beweging goed voelt.
Maar omdat stilstand zichtbaar maakt wat nog pijn doet.
En misschien begint herstel daarom niet met een oplossing.
Niet met een techniek.
Niet met een optimalisatie.
Maar met een vraag.
Een eenvoudige vraag.
Wat gebeurt er wanneer ik niet onmiddellijk reageer op mijn onrust?
Wat gebeurt er wanneer ik niet wegloop?
Wat gebeurt er wanneer ik de stilte niet opvul?
Ik weet het antwoord niet.
Hier zijn enkele synoniemen en verwante zoekwoordzinnen voor “verbinden met onszelf”, gescheiden door komma’s:
Misschien bestaat het antwoord niet.
Misschien bestaat er alleen aandacht.
Aandacht voor het lichaam dat alarm heeft leren spreken.
Aandacht voor de pijn die zich jarenlang heeft vermomd als drukte.
Aandacht voor de behoefte aan verbondenheid die zich soms verstopt achter conflict.
“Hoop ontstaat niet wanneer alle vragen verdwijnen.”
“Hoop ontstaat wanneer we ophouden te doen alsof we de antwoorden al bezitten.”
En misschien is dat voldoende.
Niet genezing als eindpunt.
Niet rust als permanente toestand.
Maar de mogelijkheid om eerlijker aanwezig te zijn in een werkelijkheid die groter, complexer en mysterieuzer blijft dan onze verklaringen.
Zoals een mens die eindelijk merkt dat de televisie nog aanstaat.
En zich afvraagt of hij haar misschien niet hoeft uit te zetten.
Maar alleen zachter.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij bol. klik nu op de afbeelding :
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq