In een disfunctionele familie wordt onafhankelijkheid gezien als verlaten. Dit komt omdat er altijd een element van controle is. Gewoonlijk stelt een ouder deze controledynamiek direct (of indirect) in door het kind alle dingen te vertellen die ze voor hen hebben gedaan. Meestal heeft de ouder een kernbehoefte van hun kind (zich geliefd voelen, zich nodig voelen, zich belangrijk voelen). In deze behoefte voorziet de ouder door onbewust te proberen het kind te manipuleren tot het gewenste gedrag. Dit komt heel vaak voor in een disfunctionele familie met generatietrauma’s waar niemand de ouder heeft geleerd hoe ze op een gezonde manier in hun behoeften kunnen voorzien. Aan de basis hiervan ligt een onzekere ouder die bang is dat zijn kind hem in de steek zal laten. Dus onafhankelijkheid ziet men als een bedreiging voor de ouder en de ouder zal dit in het algemeen ontmoedigen.
