In een disfunctionele familie wordt onafhankelijkheid gezien als verlaten.
In een disfunctionele familie is er altijd een element van controle. Een ouder stelt gewoonlijk deze controledynamiek direct in. Soms gebeurt dit indirect. Ze vertellen het kind alle dingen die ze voor hen hebben gedaan.
Meestal heeft de ouder een kernbehoefte van hun kind (zich geliefd voelen, zich nodig voelen, zich belangrijk voelen). In deze behoefte voorziet de ouder door onbewust te proberen het kind te manipuleren tot het gewenste gedrag.
Dit komt heel vaak voor in een disfunctionele familie met generatietrauma’s. Niemand heeft de ouder geleerd hoe ze op een gezonde manier in hun behoeften kunnen voorzien.
Aan de basis hiervan ligt een onzekere ouder die bang is dat zijn kind hem in de steek zal laten. Dus onafhankelijkheid ziet men als een bedreiging voor de ouder en de ouder zal dit in het algemeen ontmoedigen.
Natuurlijk is onafhankelijkheid een ongelooflijk belangrijk onderdeel van onze ontwikkeling als mens.
Tijd doorbrengen weg van het gezin helpt om ons emotioneel te ontwikkelen. Externe interesses ontwikkelen bevordert ook onze emotionele groei. Het volgen van onze passies en het vinden van onze ruimte in de wereld draagt hieraan bij.
Het helpt ons ook om onze grenzen en limieten te kennen en ons comfortabel te voelen bij het stellen ervan.
Wat een ouder zegt in een disfunctionele familie om zijn kind te manipuleren:
- “Ik heb al die jaren voor je gezorgd!”
- “Je was zo’n moeilijk kind, het minste wat je kon doen is x.”
- “Ik ben je enige ouder, je moet x doen”
- “Wil je dicht bij me blijven wonen, zodat je voor me kunt zorgen.”
- “Je bent ondankbaar!”
- “Je zult me missen als ik weg ben.”
Vragen voor jou!
- Herken je elementen van controle binnen je familie of sociale kring?
- Op welke manieren heb je gemerkt dat onafhankelijkheid wordt ontmoedigd in bepaalde relaties?
- Welke stappen onderneem je om je emotionele onafhankelijkheid te ontwikkelen en je eigen grenzen te stellen?
- Heb je ervaring met het loslaten van disfunctionele relaties? Hoe ben je hiermee omgegaan?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq