Je verhaal is nog niet afgelopen
Inhoudsopgave
- Van overleven naar leven
- Soms komt het leven gewoon binnen
- Wat jou overkwam is niet hetzelfde als wie jij bent
- Soms is alleen zijn geen mislukking
- Let op waar je aandacht naartoe gaat
- Groei is meestal helemaal niet spectaculair
- Stop met wachten op perfecte omstandigheden
- Verantwoordelijkheid is iets anders dan schuld
- Ook onze emoties vragen oefening
- En dan komen we bij geloof
- Jezus vroeg geen bewonderaars
- Misschien is vertrouwen soms gewoon stil worden
- Doorbreek wat niet verder hoeft te gaan
- Je herstel is daarom nooit alleen privé
- Misschien is dát echte grootheid
- En misschien moet je vandaag niet je hele leven oplossen
- Want je verhaal is nog niet afgelopen
Van overleven naar leven
Beste mensen,
ik wil vandaag beginnen met iets heel eenvoudigs.
Niet met een grote uitspraak.
Niet met een oplossing.
Niet met een Bijbeltekst die alles ineens netjes verklaart.
Ik wil beginnen met ademhalen.
Gewoon even.
Adem in.
Adem uit.
Want misschien heb jij de afgelopen jaren vooral geleerd om vol te houden.
Om verder te gaan.
Om voor anderen te zorgen.
Om sterk te lijken.
Om op te staan terwijl niemand zag hoe moeilijk het was om überhaupt uit bed te komen.
Misschien heb je geleerd om te glimlachen terwijl er vanbinnen iets brak.
En misschien ben je daar moe van.
Dan wil ik je vandaag iets zeggen:
je hoeft je pijn niet te ontkennen om verder te kunnen.
Maar je hoeft je pijn ook niet je identiteit te laten worden.
Dat verschil is belangrijk.
Soms komt het leven gewoon binnen
Er zijn momenten waarop pijn niet beleefd aanklopt.
Ze vraagt niet:
“Komt het gelegen?”
Nee.
Ze komt binnen.
Een relatie valt uiteen.
Iemand sterft.
Je gezondheid verandert.
Mensen van wie je dacht dat ze zouden blijven, verdwijnen.
Je wordt afgewezen.
Je wordt verkeerd begrepen.
Je verliest werk.
Je verliest vertrouwen.
Of misschien verlies je voor een tijd zelfs jezelf.
En wanneer dat gebeurt, zoeken wij naar verklaringen.
Waarom?
Waarom ik?
Waarom nu?
Waarom liet God dit gebeuren?
Ik ga je vandaag niet vertellen dat ik op iedere waaromvraag een antwoord heb.
Dat heb ik niet.
En ik wantrouw mensen een beetje die beweren dat ze dat wel hebben.
Want sommige dingen zijn gewoon verschrikkelijk.
Misbruik is verschrikkelijk.
Verraad is verschrikkelijk.
Ziekte kan verschrikkelijk zijn.
Verlies kan verschrikkelijk zijn.
We hoeven daar geen mooi strikje rond te binden en te zeggen:
“Het moest zo zijn.”
Soms weten we helemaal niet waarom iets gebeurde.
Maar misschien kunnen we na verloop van tijd wel een andere vraag stellen.
Niet alleen:
Waarom is dit mij overkomen?
Maar ook:
Wat laat ik dit met mij doen?
Dat is een heel andere vraag.
Want daar begint onze vrijheid.
Wat jou overkwam is niet hetzelfde als wie jij bent
Dat heb ik zelf moeten leren.
Wat mensen over mij zeiden, was niet automatisch de waarheid over mij.
Wat anderen mij aandeden, was niet mijn identiteit.
Mijn fouten waren niet mijn volledige biografie.
Mijn mislukkingen waren geen eindvonnis.
En hetzelfde geldt voor jou.
Misschien heeft iemand jou ooit verteld dat je niet goed genoeg was.
Niet slim genoeg.
Niet sterk genoeg.
Niet gelovig genoeg.
Niet aantrekkelijk genoeg.
Niet succesvol genoeg.
Niet normaal genoeg.
Misschien ben je dat uiteindelijk zelf gaan geloven.
Dat is wat langdurige afwijzing met een mens kan doen.
Je begint de stem van de ander te verwarren met je eigen stem.
Tot je op een dag moet leren zeggen:
Wacht eens even.
Wie zegt dat eigenlijk?
Wie heeft mij geleerd zo naar mezelf te kijken?
Is dat werkelijk wie ik ben?
Of is dat een verhaal dat ik jarenlang heb meegedragen?
Dat is zelfbewustzijn.
En zelfbewustzijn is soms confronterend.
Want zodra ik zie welke patronen mij beschadigen, kan ik niet meer doen alsof ik ze niet zie.
Soms is alleen zijn geen mislukking
Er zijn periodes waarin het stiller wordt.
Mensen verdwijnen.
Contacten veranderen.
Je telefoon blijft opvallend stil.
Je merkt ineens hoeveel van je leven gevuld was met geluid.
Meningen.
Verwachtingen.
Sociale media.
Nieuws.
Discussies.
Goedkeuring.
Vergelijken.
Scrollen.
Nog eens scrollen.
En nog eens.
Tot we voortdurend geïnformeerd zijn en nauwelijks nog weten wat er in onszelf gebeurt.
Misschien is een periode van afzondering daarom niet altijd alleen een verlies.
Soms wordt stilte een spiegel.
Niet omdat eenzaamheid romantisch is.
Langdurige eenzaamheid kan verschrikkelijk zwaar zijn.
Mensen hebben mensen nodig.
Maar er bestaat ook zoiets als gekozen stilte.
Een ruimte waarin je opnieuw kunt vragen:
Wat vind ík eigenlijk belangrijk?
Waar geloof ík in?
Waar ben ik bang voor?
Waar saboteer ik mezelf?
Waar probeer ik nog altijd iemand anders tevreden te stellen?
Welke pijn draag ik mee?
Welke gewoonte dient mij niet meer?
Welke droom heb ik begraven omdat iemand ooit lachte toen ik erover vertelde?
Dat zijn geen kleine vragen.
Dat zijn levensvragen.
Let op waar je aandacht naartoe gaat
Want aandacht lijkt misschien iets kleins.
Maar aandacht wordt uiteindelijk richting.
En richting wordt gedrag.
En gedrag wordt een leven.
Vraag jezelf daarom eens af:
Wie of wat krijgt iedere dag het beste van mijn aandacht?
Mijn angst?
Mijn telefoon?
Mijn boosheid?
Een persoon die mij heeft gekwetst?
Wat anderen over mij denken?
Of krijgt iets wat werkelijk belangrijk is ook nog ruimte?
Mijn gezondheid?
Mijn gezin?
Mijn geloof?
Mijn ontwikkeling?
Mijn relaties?
Mijn gemeenschap?
Mijn creativiteit?
Mijn lichaam?
Mijn rust?
Mijn roeping?
Wij zeggen vaak:
“Ik heb geen tijd.”
Maar soms bedoelen we eigenlijk:
“Ik heb mijn aandacht overal uitgedeeld.”
En daar moeten we eerlijk over kunnen zijn.
Groei is meestal helemaal niet spectaculair
Wij houden van doorbraken.
Van voor-en-nafoto’s.
Van grote getuigenissen.
Van het moment waarop iemand zegt:
“En toen veranderde alles.”
Maar zo werkt verandering meestal niet.
Verandering ziet er vaak ontzettend saai uit.
Het is opnieuw wandelen.
Opnieuw oefenen.
Opnieuw studeren.
Opnieuw hulp vragen.
Op tijd naar bed gaan.
Een afspraak maken.
Een therapeut bellen.
Een boek lezen.
Tien minuten trainen.
Een moeilijk gesprek voeren.
Niet reageren op die provocatie.
Een grens herhalen.
Je excuses aanbieden.
Opnieuw beginnen.
Dat ziet niemand op Instagram.
Maar daar wordt een leven gebouwd.
Grootte ontstaat dikwijls uit kleine beslissingen die lang genoeg worden volgehouden.
Stop met wachten op perfecte omstandigheden
Ik denk dat we allemaal wel iets hebben waarop we wachten.
Als het rustiger wordt…
Als ik meer geld heb…
Als zij verandert…
Als hij eindelijk begrijpt wat hij gedaan heeft…
Als de kinderen groter zijn…
Als ik meer zelfvertrouwen heb…
Als iemand mij toestemming geeft…
Als ik minder bang ben…
Als alles eindelijk eens klopt…
Dan begin ik.
Maar misschien komt die perfecte dag nooit.
Misschien begint verandering juist midden in de rommel.
Met onvoldoende zekerheid.
Met trillende handen.
Met twijfel.
Moed betekent niet dat je geen angst hebt.
Moed betekent soms gewoon:
ik ben bang en ik zet toch één stap.
Niet twintig.
Eén.
En morgen nog één.
Verantwoordelijkheid is iets anders dan schuld
Dit vind ik belangrijk.
Want wanneer we praten over verantwoordelijkheid, kan dat snel hard klinken.
Zeker tegen mensen die veel hebben meegemaakt.
Verantwoordelijkheid betekent niet dat jij verantwoordelijk bent voor wat iemand anders jou heeft aangedaan.
Wanneer iemand jou mishandelde, manipuleerde, bedroog of vernederde, ligt de verantwoordelijkheid daarvoor bij die persoon.
Maar er bestaat nog een tweede verantwoordelijkheid.
De verantwoordelijkheid voor wat jij vandaag met jouw leven doet.
En die verantwoordelijkheid is geen veroordeling.
Ze is kracht.
Want als werkelijk alles buiten mij ligt, kan ik niets veranderen.
Maar zodra ik zeg:
“Dit heb ik niet gekozen, maar ik kan wel kiezen wat mijn volgende stap wordt”,
komt er iets terug.
Regie.
Ook onze emoties vragen oefening
Wij hoeven emoties niet weg te drukken.
Boosheid vertelt soms dat een grens werd overschreden.
Verdriet vertelt dat iets belangrijk was.
Angst probeert ons te beschermen.
Maar emoties zijn boodschappers.
Ze hoeven geen dictators te worden.
Ik mag boos zijn zonder iemand kapot te maken.
Ik mag bang zijn zonder mijn hele leven door angst te laten besturen.
Ik mag verdriet hebben zonder te besluiten dat mijn toekomst verdwenen is.
Dat vraagt emotionele ontwikkeling.
Oefening.
Zelfreflectie.
Soms professionele hulp.
Soms iemand die naast je zit en zegt:
“Wat gebeurt er eigenlijk in jou?”
Want volwassen worden betekent niet dat je niets meer voelt.
Het betekent dat je steeds beter leert wat je met dat gevoel doet.
En dan komen we bij geloof
Voor mij is geloof niet interessant wanneer het alleen uit woorden bestaat.
Je kunt honderd Bijbelverzen kennen.
Iedere zondag aanwezig zijn.
Christelijke muziek luisteren.
Mooie dingen posten.
Over God praten.
Maar uiteindelijk blijft één vraag overeind:
Wat doet jouw geloof met de manier waarop jij leeft?
Wat doet het met hoe jij mensen behandelt?
Met je ego?
Met je geld?
Met macht?
Met kwetsbare mensen?
Met je vijanden?
Met mensen die anders denken?
Met iemand die niets voor jou kan terugdoen?
Want geloof zonder levensstijl wordt decoratie.
Woorden zonder handelen worden geluid.
En misschien is dat vandaag een van onze grootste geestelijke uitdagingen.
We hebben toegang tot meer informatie dan welke generatie voor ons ook.
We kunnen preken beluisteren terwijl we wandelen.
Bijbelstudies terwijl we koken.
Podcasts in de auto.
Citaten op Instagram.
Maar veel informatie betekent nog geen transformatie.
Er komt een ogenblik waarop we moeten stoppen met alleen verzamelen.
En beginnen leven.
Jezus vroeg geen bewonderaars
Dat is misschien confronterend.
Jezus zei niet alleen:
“Luister naar mij.”
Hij zei:
“Volg mij.”
Dat is iets anders.
Volgen betekent bewegen.
Het betekent dat geloof consequenties krijgt.
Kijk naar Mozes.
Hij moest stappen zetten voordat hij wist hoe alles zou aflopen.
Kijk naar Jozef.
Zijn verhaal bevat verraad, onrecht en gevangenschap, maar dat werd niet het einde van zijn verhaal.
Kijk naar Jezus in Getsemane.
Geen goedkope overwinning.
Angst.
Eenzaamheid.
Kwetsbaarheid.
En toch:
doorgaan.
Niet omdat pijn fantastisch is.
Niet omdat lijden verheerlijkt moet worden.
Maar omdat liefde soms vraagt dat we blijven kiezen voor wat juist is wanneer het ons iets kost.
Misschien is vertrouwen soms gewoon stil worden
Wij leven in een cultuur waarin alles onmiddellijk opgelost moet worden.
Er gebeurt iets?
Reageer.
Post.
Antwoord.
Verdedig jezelf.
Leg het uit.
Maak een statement.
Doe iets.
Maar soms is de krachtigste beweging helemaal geen beweging.
Psalm 46 zegt:
“Wees stil en weet dat Ik God ben.”
Stilte vraagt vertrouwen.
Want stil worden betekent dat ik even ophoud te proberen alles onder controle te houden.
Dat is moeilijk.
Ik ken dat ook.
Wij willen uitleg.
Een plan.
Garantie.
Een tijdlijn.
Maar geloof zegt soms:
Ik zie de volledige weg niet.
Ik begrijp deze periode niet.
Ik weet niet hoe dit eindigt.
Maar vandaag doe ik wat ik kan.
En wat ik niet kan dragen, leg ik neer.
Dat is geen passiviteit.
Dat is overgave.
Doorbreek wat niet verder hoeft te gaan
Er is nog iets dat mij diep raakt.
Wij erven veel meer dan een familienaam.
We erven verhalen.
Gewoontes.
Angsten.
Manieren van communiceren.
Hoe er met boosheid werd omgegaan.
Hoe er over geld werd gesproken.
Hoe liefde werd getoond — of juist niet.
Hoe conflicten werden opgelost.
Of nooit werden opgelost.
Sommige patronen zijn mooi.
Die mogen we doorgeven.
Andere patronen mogen bij ons stoppen.
Misschien was er in jouw familie veel zwijgen.
Dan kun jij leren praten.
Misschien was er verslaving.
Dan kun jij hulp zoeken.
Misschien was er geweld.
Dan kun jij veiligheid leren creëren.
Misschien was er emotionele afstand.
Dan kun jij leren aanwezig zijn.
Misschien werd kwetsbaarheid uitgelachen.
Dan kun jij kinderen leren dat gevoelens niet beschamend zijn.
Misschien heeft niemand voor jou het patroon doorbroken.
Dat betekent niet dat jij het niet kunt.
En begrijp wat dat betekent.
Wanneer jij verandert, verandert er soms iets dat veel groter is dan jij.
Een kind krijgt een andere ouder.
Een partner krijgt een andere relatie.
Een kleinkind groeit op met een ander voorbeeld.
Generaties die jou nooit zullen kennen, kunnen leven met gevolgen van keuzes die jij vandaag maakt.
Dat vind ik ongelooflijk hoopgevend.
Je herstel is daarom nooit alleen privé
Wij denken soms:
Ik moet mezelf herstellen.
Maar uiteindelijk stroomt herstel naar buiten.
Wanneer jij grenzen leert stellen, verandert een relatie.
Wanneer jij emotioneel beschikbaar wordt, merkt een kind dat.
Wanneer jij stopt met vernederen, verandert een gezin.
Wanneer jij empathischer wordt, verandert een werkvloer.
Wanneer jij weigert mee te doen aan haat, verandert een gemeenschap.
Wanneer jij je stem gebruikt voor iemand die nauwelijks gehoord wordt, verandert misschien iemands leven.
Dat is wat ik onder roeping begrijp.
Niet noodzakelijk een podium.
Niet noodzakelijk duizenden volgers.
Roeping kan heel klein beginnen.
Bij één mens.
Eén tafel.
Eén gezin.
Eén klas.
Eén straat.
Eén collega.
Eén kwetsbaar iemand tegenover jou.
Misschien is dát echte grootheid
Niet hoeveel mensen je naam kennen.
Maar hoeveel mensen veiliger werden omdat jij er was.
Niet hoeveel applaus je kreeg.
Maar hoeveel waardigheid je gaf.
Niet hoeveel macht je verzamelde.
Maar hoeveel macht je gebruikte om iemand anders rechtop te helpen.
Niet hoeveel Bijbelteksten je kon citeren.
Maar hoeveel liefde mensen in jouw aanwezigheid konden voelen.
Niet hoe indrukwekkend je verhaal klinkt.
Maar wat je met dat verhaal doet.
Want onze littekens maken ons niet automatisch wijs.
Pijn maakt ons niet automatisch empathisch.
Lijden maakt niemand automatisch beter.
We moeten daar iets mee doen.
Reflecteren.
Leren.
Genezen.
Verantwoordelijkheid opnemen.
Anders kan pijn ook bitterheid worden.
Of hardheid.
Of controle.
Daarom is herstel een keuze die we soms honderd keer opnieuw moeten maken.
En misschien moet je vandaag niet je hele leven oplossen
Misschien hoef je vandaag maar één vraag te beantwoorden:
Wat is mijn volgende gezonde stap?
Niet:
Hoe los ik alles op?
Niet:
Hoe word ik de beste versie van mezelf voor volgende vrijdag?
Gewoon:
Wat is de volgende stap?
Een telefoonnummer bellen?
Een wandeling maken?
Een grens stellen?
Een gesprek voeren?
Tien bladzijden lezen?
Je excuses aanbieden?
Je computer dichtdoen?
Hulp zoeken?
Terug naar school gaan?
Beginnen bewegen?
Eindelijk rust nemen?
Iets loslaten?
Iemand vergeven — niet om goed te praten wat gebeurde, maar omdat je niet wilt dat het nog iedere dag jouw innerlijke leven bestuurt?
Wat is jouw stap?
Want je verhaal is nog niet afgelopen
Dat is wat ik je vooral wil meegeven.
Misschien was het eerste hoofdstuk verschrikkelijk.
Misschien zou je sommige hoofdstukken het liefst uit het boek scheuren.
Misschien heb je jaren besteed aan overleven.
Maar zolang jij hier bent, wordt er nog geschreven.
Je verleden krijgt een plaats.
Maar het krijgt niet automatisch de pen.
Je angst krijgt een stem.
Maar niet noodzakelijk de beslissende stem.
Andere mensen hebben misschien mee aan jouw verhaal geschreven.
Maar zij krijgen niet vanzelf het laatste hoofdstuk.
Dat hoofdstuk schrijf jij mee.
Met de keuzes die je vandaag maakt.
Dus als niemand applaudisseert:
ga verder.
Wanneer niet iedereen je begrijpt:
blijf luisteren naar je geweten.
Wanneer je bang bent:
neem die ene stap.
Wanneer je moe bent:
rust.
Rust is geen mislukking.
Wanneer je struikelt:
sta opnieuw op.
Wanneer je merkt dat een patroon je schaadt:
zoek hulp.
Wanneer je geloof alleen woorden geworden is:
breng het opnieuw naar je handen en voeten.
Wanneer de wereld luid wordt:
zoek stilte.
Wanneer je verleden fluistert:
“Dit is wie jij bent,”
antwoord dan:
“Nee. Dit is wat ik heb meegemaakt.”
En als je vandaag maar één ding onthoudt, laat het dan dit zijn:
je hoeft niet te wachten tot je perfect bent om iets goeds te doen met je leven.
Je mag beginnen met littekens.
Je mag beginnen met twijfel.
Je mag beginnen terwijl je nog aan het herstellen bent.
Je mag beginnen terwijl je nog niet alle antwoorden hebt.
Begin.
Niet om beroemd te worden.
Niet om boven anderen te staan.
Niet om eindelijk te bewijzen dat iedereen ongelijk had.
Maar om mens te worden.
Meer mens.
Meer aanwezig.
Meer vrij.
Meer liefdevol.
Meer verantwoordelijk.
Meer bereid om te dienen.
Misschien is dat uiteindelijk de diepste betekenis van roeping.
Niet dat God jou boven andere mensen plaatst.
Maar dat je steeds duidelijker begrijpt waarvoor jouw leven gebruikt kan worden.
Om een kind veiligheid te geven.
Om iemand hoop te geven.
Om onrecht niet normaal te vinden.
Om patronen te doorbreken.
Om waarheid te spreken zonder je menselijkheid te verliezen.
Om lief te hebben zonder jezelf kwijt te raken.
Om grenzen te stellen zonder je hart te verharden.
Om verantwoordelijkheid te nemen zonder jezelf te veroordelen.
Om te geloven zonder je verstand uit te schakelen.
Om stil te worden wanneer iedereen schreeuwt.
En om weer op te staan wanneer het leven je tegen de grond heeft gekregen.
Dat is geen kleine opdracht.
Dat is een leven.
Dus ja.
Wij vallen.
Wij staan op.
Wij leren.
Wij herstellen.
Wij veranderen.
Wij dienen.
Wij groeien.
En misschien kunnen we onderweg onze hand uitsteken naar iemand die nog op de grond zit.
Niet omdat wij beter zijn.
Maar omdat wij weten hoe die grond voelt.
Jouw verhaal telt.
Mijn verhaal telt.
En zolang wij nog kunnen kiezen voor een volgende stap,
is ons verhaal nog niet afgelopen.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq