Je moet nu verder met je leven!

Het is een schijnbaar onschuldige uitdrukking, maar die kan giftig overkomen voor mensen met een trauma.

Het dagelijkse leven kent hier weinig levensgevaarlijke situaties. We staan er niet bij stil of denken: ‘mij overkomt het niet’. We gaan er (onbewust) van uit dat als we goed opletten en geen gekke dingen uithalen, ons niets zal overkomen.

Dat is normaal. Als we ons voortdurend zorgen maken over allerlei gevaren, verlammen we ons leven.
Van kinds af aan leren we dat gevoel van veiligheid als vanzelfsprekend te beschouwen. Mensen gaan vanuit dat gevoel van veiligheid dat ze willen behouden filteren om dat er toch wantoestanden, en trauma’s zijn te minimaliseren. Op café bijvoorbeeld kan men je drogeren en daarna verkrachten.

Maar de omgeving zegt we moeten verder van ons leven.

We kunnen daarom niet thuisblijven. Natuurlijk niet! Maar een persoon die een levend trauma heeft, dient zich te herstellen. Je kunt het niet ontkennen. Herstellen betekent verwerken.

Je dient het trauma en de gebeurtenis onder ogen te zien, als dat al kan. Juist na het trauma zijn bepaalde zaken scherp en andere vaag. Je gaat vooral in het begin moeten proberen opnieuw te slapen. Als je meer de situatie herinnert kun je de gepaste maatregelen vragen.

Bijvoorbeeld meer verlichting, meer beveiligingscamera’s. Overheden dienen structurele maatregelen om trauma’s te voorkomen op te leggen. Of na analyse van de situatie kunnen betrokkenen maatregelen nemen.

Het leven gaat verder, maar wil je dat het nogmaals gebeurt?

Dan dient je wel aangifte te doen, of er volgen nog slachtoffers.

Je moet verder met je leven biedt geen opbouwend advies over hoe ze hun traumatische gebeurtenis daadwerkelijk kunnen verwerken en genezen. In plaats daarvan “wijst het met de vinger” en suggereert dat ze er alleen voor staan met deze reis.

Je kunt niet zomaar vergeten dat wat je dacht een plezante omgeving te zijn veranderde in een nachtmerrie. Het trauma stockeert zich in je lichaam en als het daar blijft, gaat het in de toekomst een gezondheidsrisico betekenen. Plots is er veel zekerheid weg en je kunt je in elk geval best al eens laten controleren door een arts.

Je hebt doodsangsten meegemaakt, of je hebt angst doordat je alle controle verloor, je bevroor en je bent veel vergeten, je dissocieerde.

Dit heeft achteraf een intens gevoel van machteloosheid. Er is aandacht en verzorging nodig ook voor dit emotioneel kwetsuur.

Je kunt een blokkering van het verwerkingsproces hebben. Dan noemen we dat een post-traumatische stoornis. Velen in de omgeving lijken de gebeurtenis letterlijk niet te geloven, het dringt amper tot het slachtoffer door. Daarom dat het een akkefietje lijkt om te zeggen: je moet door met je leven. Herinneringen die je niet van je kunt afzetten, nachtmerries over wat je hebt gezien, gehoord en geroken zijn geen uitzondering.

Bij schokkende gebeurtenissen die je te zien krijgt (bijvoorbeeld op televisie) komen nare herinneringen weer boven.

Je wordt getriggerd door situaties die je niet had gedacht. Maar het kan ook dat je bepaalde belangrijke momenten juist niet meer herinnert en dat dat je grote angst bezorgt.

Hoe erg de schok aankomt en in welke mate je je slachtoffer voelt van de situatie, is voor iedereen verschillend.

Je komt er door op eigen kracht door zelfgenezingstechnieken toe te passen, met steun van familie en vrienden of met hulp van gespecialiseerde diensten. Voor anderen duurt het herstel langer.

De meesten slagen er na verloop van tijd in om de draad weer op te pakken.

De zware emotionele belasting kan verlichten door bepaalde externe prikkels te vermijden zoals de plek waar je het trauma meemaakte en door te verhuizen. Toch kan het dat je dan zelf een bepaalde herinnering niet kunt vermijden.

Als je niet het werk doet om te genezen zoals je vindt in het menu dan kan het dat je vergetelheid gaat opzoeken in overmatig drankgebruik, gebruiken van kalmerende medicijnen of proberen spanningen te verminderen door veel te roken. Ook afleiding zoeken zoals hard werken als voorzorgsmaatregel tegen indringende gedachten kan in dit kader een vorm van vermijdingsgedrag zijn.

Door de toegenomen oplettendheid en opdringerige herinneringen verricht je constant geestelijke arbeid. Bij drogering dient je lichaam ook nog het product af te breken en door de gebeurtenis ben je achterop gekomen met je werk.

Als slachtoffer of betrokkene raak je als het ware overwerkt. Dat kan het in slaap vallen of het doorslapen bemoeilijken.

Alternatieven om te zeggen:

Ik ben hier niet om je te veroordelen.

Genezing kost tijd – het is oké om je gevoelens te voelen, terwijl je hier doorheen gaat.

Ik ben trots op je dat je openhartig bent over iets wat zo persoonlijk voor je is.

Je kunt vrijuit met me praten – het zal je helpen de complexe emoties rondom het evenement te ontrafelen.

Wat zijn enkele andere woorden en gedragingen die je niet moet zeggen tegen iemand met een levend trauma? Welke op deze lijst vind je het meest kwetsend?

Het betekent dat als je de nodige stappen onderneemt dat de rest van je leven kan openbloeien i.p.v. verduisteren.

Hoeveel werk je zult hebben om beter te worden, hangt uiteindelijk af van welke persoon je bent. Hoeveel je krachtiger zult worden, heeft ook te maken met jouw persoonlijkheid.

Meer werk natuurlijk heb je als blijkt dat je nog andere onverwerkte ervaringen hebt vanuit je kindertijd.

Gebruik je nu terug overlevingsmechanismen uit je verleden zoals emotioneel eten, te intensief sporten in een uitdagende tijd? Laat het ons weten in de commentaren.

Je weet als je een tijdje een gedrag toepast dat het een gewoonte kan worden. Het kan dat we dat nauwelijks in de gaten krijgen.

Ikzelf heb verschillende moeilijke levensgebeurtenissen meegemaakt. Ik heb meerdere soorten psychische problemen ervaren, zoals depressie en PTSS na een overval. Daarnaast heb ik te maken gehad met seksueel misbruik, fysiek geweld, burn-out en chronische pijnen.

Ik heb een lange weg afgelegd sinds de moeilijkste dagen. Ik vind het heerlijk om anderen te leren over een hoopvolle benadering van geestelijke gezondheid. Het is een volledige (holistische – integrale) methode die je zelf kunt toepassen. Maar het is niet voor iedereen. Als je het precieze kader wilt kennen, lees dan de teksten. Deze kun je vinden met de zoekfunctie op het keyword “bedenkingen”.

Besef je hoe diep vroegere gebeurtenissen je door elkaar hebben geschud?

Een gezonde levensstijl is daarom belangrijk. Dat is waarover we vooral onze ervaring met je delen.

Nadat je een soort trauma hebt ervaren (dit kan fysiek, emotioneel, fysiologisch, enz. zijn), zal je limbische systeem de herinnering vasthouden en allerlei reacties en strategieën ontwikkelen om je te beschermen. Voor het geval het weer gebeurt. Je vecht- of vlucht en vries systeem komt in actie.

Het is dus van belang om van tijd tot tijd je zelfbeeld, je waarden en normen te evalueren. Controleer of ze nog passen bij een nieuwe realiteit. Of is dit iets dat je meesleurt uit je verleden?

Belangrijke punten waar ik aan werk zijn voldoende optimisme, discipline en praktisch invoelen en tijd nemen voor mensen.

Als je niet regelmatig reflecteert, bijvoorbeeld met toekomst dagboeken, kan een gedrag op korte termijn een adaptief, beschermend doel dienen. Dit is vooral het geval als u daadwerkelijk gevaar loopt. Maar voor velen van ons wordt deze verhoogde limbische activiteit nooit uitgeschakeld. Ons brein is verstrengeld geraakt en we reageren met angst of stress op dingen die niet bedreigend zouden moeten voelen.

Ondanks het trauma, schijnt de zon verder. Het leven van de meesten in je omgeving gaat gewoon verder.

We kunnen echter enkele keuzes maken. Zoals babystapjes doen naar herstel. Doe aan ademwerk of geleide meditatie. Beroep je op iemand met een luisterend oor. Informeer je en sluit je aan bij mensen met een gelijke ervaring. Vandaag je omgeving wel veilig. Je kunt dat moment ook omarmen en versterken, zonder herinneringen te onderdrukken of je erzelf mee veroordelen.

Onze hersenen zijn zo in staat tot verandering, zodat je weer controle krijgt, Er is een neurowetenschappelijke basis en niet alleen wensvol denken.

Orthopedagogen kunnen op verschillende manieren helpen bij traumaherstel voor vluchtelingen uit oorlogsgebieden:

Psychosociale ondersteuning: Orthopedagogen kunnen psychosociale ondersteuning bieden aan vluchtelingen. Ze doen dit door middel van counseling en emotionele begeleiding. Daarnaast leren ze copingmechanismen aan om met traumatische ervaringen om te gaan.
Traumagerichte therapie: Door het toepassen van traumagerichte therapieën kunnen orthopedagogen vluchtelingen helpen bij het verwerken van traumatische herinneringen. Ze kunnen ook helpen bij het ontwikkelen van veerkracht.
Cultuursensitieve benadering: Het is belangrijk voor orthopedagogen om rekening te houden met de culturele achtergrond van de vluchtelingen. Ze moeten een cultuursensitieve benadering toepassen in de begeleiding en behandeling.
Samenwerking in multidisciplinaire teams: Orthopedagogen kunnen samenwerken in multidisciplinaire teams met andere professionals. Deze professionals zijn bijvoorbeeld psychologen, maatschappelijk werkers en tolken. Samen kunnen zij een holistische benadering bieden in het traumaherstelproces.
Ondersteuning bij integratie: Orthopedagogen kunnen vluchtelingen ondersteunen bij hun integratie in de nieuwe samenleving. Ze doen dit bijvoorbeeld door het bieden van psychosociale begeleiding. Dit helpt bij het opbouwen van sociale contacten en het navigeren door nieuwe systemen en structuren.

Orthopedagogen moeten een gevoelig begrip tonen voor de unieke uitdagingen van vluchtelingen uit oorlogsgebieden. Het is cruciaal dat ze een empathische en ondersteunende benadering hanteren. Dit draagt bij aan het traumaherstel en de veerkracht van deze individuen.

Welke kleine stap past vandaag bij jou?

Misschien gaf dit artikel woorden aan iets wat je al langer voelde. Misschien roept het vragen op, of wil je één inzicht verder onderzoeken.

Sta even stil bij deze vraag:

Wat wil ik meenemen uit dit artikel, en welke kleine stap past bij mijn mogelijkheden van vandaag?

Je kunt één gedachte opschrijven, een groeitaak uit het artikel proberen, steun vragen of bewust tijd nemen om alles te laten bezinken. Je hoeft niets te forceren. Ook rust nemen kan een passende stap zijn.

Van overleven naar leven. Van verdoving naar verbinding. Op jouw tempo.

Vind jouw volgende stap

Wil je verder lezen, maar weet je niet waar te beginnen? Onze startpagina helpt je een gids te kiezen rond narcisme begrijpen, herstel, trauma, zelfreflectie, grenzen, communicatie, kritisch denken of solidariteit.

Start hier: vind de gids die bij jouw vraag past.

Herkenning en uitwisseling

Soms helpt het om te lezen hoe anderen met vergelijkbare vragen omgaan. In onze Facebookgroep vind je ruimte voor herkenning en uitwisseling.

Je kiest zelf of je meeleest of deelneemt aan een gesprek, en wat je over jezelf wilt delen. Je hoeft je verhaal niet te vertellen om erbij te mogen horen.

Was dit artikel waardevol voor jou? Bewaar het gerust om later opnieuw te lezen, of deel het met iemand voor wie het steun of inzicht kan bieden.

Zelfzorg en solidariteit vormen onze basis

Op narcisme.blog verbinden we persoonlijke groei met zorg voor elkaar. We bieden psycho-educatieve informatie, reflectievragen en praktische oefeningen om jezelf, relaties en maatschappelijke patronen beter te begrijpen.

We willen bijdragen aan meer bewustwording, gezonde grenzen, verbinding en menselijk handelen. Daarbij kijken we zowel naar wat iemand zelf kan oefenen als naar de steun en omstandigheden die daarvoor nodig zijn.

Menselijke waardigheid, respect en geweldloze communicatie staan centraal. We wijzen haat, geweld, discriminatie en racisme af.

We bespreken schadelijk gedrag en maatschappelijke mechanismen zonder mensen tot een etiket te reduceren. Onze informatie ondersteunt inzicht en reflectie en vervangt geen persoonlijke diagnostiek of behandeling.

Zie je een fout of heb je een inhoudelijke vraag?

We streven naar zorgvuldige, begrijpelijke en actuele informatie. Toch kan er een fout, onduidelijkheid of ontbrekende nuance in een artikel staan.

Meld een fout of stel je vraag via het contactformulier. Vermeld de link naar het artikel, de passage waarover het gaat en een korte toelichting. Voeg gerust een relevante bron toe als die je melding verduidelijkt.

Eén duidelijke melding via dit formulier helpt ons je vraag overzichtelijk te behandelen. We beoordelen meldingen zorgvuldig en corrigeren of vullen informatie aan waar nodig. Verzoeken om inhoud te verwijderen bekijken we individueel.

Dank je dat je meedenkt en helpt onze informatie te verbeteren.

Liefs,
Annemie en Johan Persyn-Declercq (auteurs)

update : 09102026

Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.