De link tussen narcistische moeders en CPTSS
Complexe posttraumatische stressstoornis en narcistisch emotioneel misbruik.
Als we denken aan posttraumatische stressstoornis (PTSD), bedoelen we meestal een aandoening die een reactie is op een enkele gebeurtenis. Kenmerkend zijn symptomen zoals flashbacks naar het oorspronkelijke trauma. Een enkele gebeurtenis kan geen CPTSS veroorzaken.
We horen vaak over PTSD in de context van oorlogsveteranen die een gevechtsgerelateerde trauma hebben meegemaakt. We kunnen het ook associëren met mensen die getuige zijn geweest van gruwelen. Dit kunnen bijvoorbeeld ongevallen zijn, of mensen die seksueel zijn mishandeld.
In 1988 suggereerde Judith Herman. Zij was een professor in klinische psychologie aan de Harvard University. Zij stelde een nieuwe diagnose voor, namelijk complexe PTSD (of CPTSD). Deze was nodig om de effecten van langdurig trauma te beschrijven. Langdurige trauma’s veroorzaken CPTSS.
Sommige van de symptomen tussen PTSD en CPTSD zijn vergelijkbaar – inclusief flashbacks. Het gevoel dat het trauma zich nu voordoet. Tevens kun je opdringerige gedachten en beelden, en fysieke gewaarwordingen zoals zweten, misselijkheid en beven hebben.
Mensen met CPTSD ervaren vaak ook:
Regulering emotionele moeilijkheden
Gevoelens van leegte en hopeloosheid, van vijandigheid en wantrouwen, van niet goed genoeg zijn en gebrekkigheid
Dissociatieve symptomen
Suïcidale gevoelens
De oorzaken van CPTSD zijn geworteld in langdurig trauma.
Hoewel het kan worden veroorzaakt door elk aanhoudend trauma. Huiselijk geweld of het leven in een oorlogsgebied wordt meestal geassocieerd met trauma in de kindertijd. Dit trauma kan CPTSS veroorzaken. De voor de hand liggende trauma’s uit de kindertijd zijn fysiek en seksueel misbruik en emotionele verwaarlozing. Maar ook leven in instellingen kan bij kleine kinderen kan CPTSS veroorzaken.
Maar emotioneel misbruik, hoewel vaak moeilijker te identificeren, kan ook CPTSD veroorzaken. En emotioneel misbruik vormt de kern van de ervaring van die kinderen die opgroeien met een narcistische moeder.
In het geval van de narcistische moeder-kindrelatie zal emotioneel misbruik worden vermomd als liefdesband.
Haar liefdesvorm kan een hele reeks gedragingen aannemen. Deze gedragingen zijn ontworpen om u te beheersen en u dichtbij te houden. Ze wil u bij de hand hebben om aan haar te reflecteren. Dit zorgt ervoor dat haar kwetsbare ego wordt versterkt.
Een van de moeilijkste aspecten van het kind zijn van een narcistische moeder is het gebrek aan oprechte interesse in jou. Haar primaire interesse ligt ergens anders. Het is moeilijk omdat ze vooral gericht is op haar eigen behoeften. Ze kijkt vooral naar hoe je haar van dienst kunt zijn. Wat voor soort gebruik ze van jou maakt, hangt af van het type narcist dat ze is. Dit kan CPTSS veroorzaken.
We associëren narcisme vaak met die grootse types die altijd in het middelpunt van de belangstelling willen staan. Maar narcisten nemen alle vormen aan. Hun narcisme wordt niet alleen gedefinieerd in termen van hun behoefte aan aandacht. Het wordt ook gedefinieerd in termen van hun behoefte aan controle over hun omgeving. Bovendien willen zij zichzelf beschermen door het gebruik van anderen.
Je moeder heeft je misschien gebruikt om haar tegen haar man te verdedigen. Ze gebruikte je wellicht als haar beste vriend. Ook heeft ze je misschien genegeerd en bekritiseerd, zodat ze zich beter over zichzelf kon voelen.
Kinderen maken een groot deel uit van de ‘voorraad’ van een narcist. Dit geldt ongeacht welk specifiek gebruik ze voor je in gedachten hebben. Je zult waarschijnlijk tijdens het proces extreme voortdurende druk hebben ervaren.
In een ideale wereld zou je kunnen opgroeien als kind, genietend van de vrijheden van zelfonderzoek en zelfexpressie.
Kinderen van narcistische moeders krijgen die luxe vaak niet. Bovendien kijken ze in plaats daarvan steeds over hun schouder. Ze willen weten of ze hun moeder van streek hebben gemaakt. Dit kan gebeuren door iets verkeerds te zeggen of te doen.
Ze weten dat het belangrijkste in de wereld is om te proberen hun moeder een plezier te doen. Daardoor leven ze in een constante staat van angst voor het geval ze het bij het verkeerde eind hebben. Het vergt vele jaren van leren om te weten wat er nodig is om “het goed te doen”. De set regels van de narcistische moeder is zo complex.
Is het krijgen van een hard woord, kritiek, een ontkenning van iemands ervaring echt zo erg? Is het vergelijkbaar met de fysieke slagen voor slecht gedrag?
Het antwoord is een volmondig, ja. Het verbale venijn van een narcistische moeder naar haar kinderen kan extreem zijn. Het is vaak net zo beangstigend voor een kind als de slagen dat het krijgt. En samen met de angst is er de constante verwarring.
Narcisten zijn emotioneel zeer kwetsbaar. Ze creëren een zeer complex web om zichzelf heen. Dit doen ze om te controleren waarmee ze wel en niet in contact komen. De narcistische moeder kan de emoties van haar kind als inherent onaanvaardbaar beschouwen. Ze ziet deze emoties als een bedreiging voor zichzelf.
Stel dat je van je grootmoeder van vaderskant houdt, maar weet dat je narcistische moeder jaloers op haar is. Je bent misschien niet vrij om je liefde te uiten. In plaats daarvan zeg je misschien vervelende dingen over je grootmoeder. Dit doe je om je moeder een plezier te doen.
Of stel je voor dat je van nature een extravert kind bent. Je weet dat je moeder snel jaloers wordt als je de schijnwerpers bij haar wegneemt. Alleen al het uiten van verdriet of angst beantwoordt de narcistische moeder met spot. Een moeder kan rijk getrouwd zijn en kan enorm veel moeite doen om rijk te blijven.
Elke emotionele uitdrukking dat de dingen in het leven niet perfect zijn, stuitte op verzet. Ze waren eenzaam. Er was de zware dreiging van suïcidale gedachten die constant boven het kind van zo’n moeder hangen. Dit verzet was scherp en sarcastisch. Het is angstaanjagend en beschamend om aan de ontvangende kant te staan.
Niet alle kinderen van narcistische moeders zullen CPTSD krijgen.
Toch zijn veel van de fundamentele ingrediënten aanwezig – inclusief constante angst, druk en verwarring. Narcistische moeders zijn meesters in gaslighting. Tegen de tijd dat je volwassen bent, is je versie van de realiteit misschien zo gekleineerd. Je kunt daardoor gaan geloven dat er iets inherent gebrekkig in jou is. En je kunt verschillende redenen bedenken. Je voelt je bijvoorbeeld depressief, angstig en hopeloos. Al deze gevoelens worden belachelijk gemaakt en ontkend door de persoon die je heeft opgevoed.
De kinderen van narcistische moeders laten zich niet ophouden.
Die constante behoedzaamheid en zorgen worden jarenlang dag in dag uit ervaren. Ze kunnen de hoofdoorzaak zijn van aanhoudende psychische problemen. Deze problemen omvatten CPTSD. Gevoelens van waardeloosheid, onderwerping, afvalligheid, dissociatie en hopeloosheid kunnen en zullen lang na het oorspronkelijke trauma aanhouden.
Als u hulp nodig heeft bij één van de bovenstaande problemen, zoek dan een voldoende gekwalificeerde therapeut.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie
Referenties
1. Herman, J. (1997). Trauma en herstel: de nasleep van geweld, van huiselijk geweld tot politieke terreur. New York, NY: Basic Books
