Geleerde gedragspatronen om je veilig te voelen
Inhoudsopgave
- De zogenaamde diagnoses! De zogenaamde persoonlijkheidsstoornis!
- Persoonlijkheidsaanpassingen of geleerde gedragspatronen klinken gewoon acceptabeler en niet alarmerend.
- Ik denk dat het mooie is dat mensen alles kunnen benoemen wat ze in het leven ervaren.
- Het gebrek aan veiligheid in ons lichaam
- De geleerde gedragspatronen om te overleven zijn fascinerend
- De schrik om opnieuw gekwetst te worden.
- Kwaadaardige personen bestaan
- Mindset en weten hoe is een nieuw paradigma
- Fragmenteren
- Lees meer over geleerde gedragspatronen en aanverwante onderwerpen
De zogenaamde diagnoses! De zogenaamde persoonlijkheidsstoornis!
Het belangrijkste om te begrijpen over ‘persoonlijkheidsstoornissen’ is dat het geen stoornissen zijn, maar aanpassingen, geleerde gedragspatronen. Als we ons onveilig voelen, zoeken we manieren om ermee om te gaan. Dit is een teken van menselijke veerkracht. Als aanpassing kunnen we ons voortdurend aanpassen, wanneer we afleren, leren en zelfgenezen. Dit concept is van toepassing op alles, van hechtingsstijlen, psychische aandoeningen, ziektes ….
Persoonlijkheidsaanpassingen of geleerde gedragspatronen klinken gewoon acceptabeler en niet alarmerend.
Ik heb veel mensen met persoonlijkheidsstoornissen gezien die door andere therapeuten werden afgewezen. Die therapeuten wilden ze niet behandelen omdat ze bang waren voor de diagnose. Ze voelden zich niet uitgerust om met deze sterk gestigmatiseerde aandoeningen te werken. Er is een gebrek aan dieper bewustzijn in de geestelijke gezondheidszorg over wat persoonlijkheidsstoornissen eigenlijk zijn.
Persoonlijkheidsstoornissen zijn eigenlijk symptomen:
zwart-wit denken.
stemmingswisselingen.
intense woede of woede.
gevoelens van intense eenzaamheid of onheil.
problemen in relaties.
onvermogen om met stress om te gaan.
opdringerige/gedachten komen allemaal veel voor.
Ik denk dat het mooie is dat mensen alles kunnen benoemen wat ze in het leven ervaren.
Dus het zou kunnen dat stoornissen voor hen werken, in dat geval sta ik volledig achter het gebruik ervan. Ik identificeer of leer persoonlijk niet door het stoornis-teamwerk. Ik geloof dat het beperkend is, geen rekening houdt met de volledige menselijke ervaring. Het zet mensen ertoe aan om symptomen te beheersen (of te onderdrukken).
Als we opgroeien in een onveilige omgeving, passen we ons aan. Jeugdtrauma heeft invloed op genetische expressie. Ze zijn één in hetzelfde. We vinden manieren om ons veilig te voelen. Als we als kind geen veilige gehechtheid (veilige relaties met ouderfiguren) hadden, ontwikkelen we symptomen van gehechtheidstrauma.
Er is een ontregeling van het zenuwstelsel. Dit is de reden waarom stemmingswisselingen zo vaak voorkomen: er is een bijna constante vecht- of vluchtreactie. Emoties overspoelen snel en intens. Mensen met persoonlijkheidsstoornissen voelen zich niet veilig in hun lichaam.
De populariteit van burn-out!
Ik heb gemerkt dat mensen die zich aanpassen met vluchtreacties zoals overwerk, in de samenleving als acceptabel worden beschouwd. Het draagt bij aan het kapitalisme. Maar als je in gebreke blijft bij een andere reactie van het zenuwstelsel, word je snel als ongeordend beschouwd.
Zelfs als het niet acceptabel is, negeren mensen het vaak. Ze doen dit vanwege de voordelen voor het kapitaal. Werk aan burn-out reset en doe het opnieuw. Het zou leuk zijn om op een dag een balans te vinden.
Ik was overwerkt, leek geweldig en nu vertraagde ik. Het leek misschien niet geweldig in iemands ander zijn ogen, maar ik ben dankbaar voor het vertragen.
Ze zijn hypervigilant. Ze scannen altijd de omgeving op bedreigingen. Of ze hebben het gevoel dat ze in de steek gelaten zullen worden. Soms wordt dit bestempeld als paranoia.
Die reactie van het zenuwstelsel veroorzaakt ook obsessief denken en “extreme” emotionele reacties. Leven met een persoonlijkheidsstoornis betekent dat er gedurende de dag traumareacties kunnen optreden op “kleine” dingen.
Het gebrek aan veiligheid in ons lichaam
Veel mensen verdoven en dissociëren. Ze gebruiken seks, alcohol of andere middelen. Hiermee proberen ze te ontsnappen aan het gebrek aan veiligheid dat ze in hun lichaam voelen. Ook dit kunnen geleerde gedragspatronen zijn die we van onze omgeving hebben overgenomen.
Wanneer je in een bijna constante staat van vechten of vluchten bent, zul je manieren vinden om (onmiddellijk) te reguleren. Dit doen mensen meestal ook als ze op de lange termijn meer pijn of lijden veroorzaken.
Wie lange tijd in overlevingsstand heeft geleefd, merkt vaak dat begrijpen met het hoofd alleen niet voldoende is. Trauma raakt immers ook de manier waarop we lichamelijke signalen, spanning, dreiging en veiligheid ervaren. In Traumasporen in lichaam, brein en geest van Bessel van der Kolk lees je meer over de wisselwerking tussen overweldigende ervaringen, lichaam, brein en herstel. Het boek helpt vooral begrijpen waarom oude reacties soms blijven opduiken, zelfs wanneer je rationeel allang weet dat het gevaar voorbij is.
Je hebt de diagnose gekregen. Als dat zo is, is het belangrijk om te weten dat je je heeft aangepast. Als je deze symptomen ervaart, is dat ook belangrijk. Het is cruciaal om deze aanpassing te herkennen. Je duwt mensen waarschijnlijk weg. Bovendien zeg je dingen die je niet meent. Je schaamt je voor “overreageren”, en voel je je doodsbang of overweldigd door conflicten.
Daarbij ben je geen gestoord mens, je bent een mens die zich onveilig voelt. Die heeft geleerd om te gaan op de beste manieren die je kende. Je bent veerkrachtig en in staat om terug te keren naar je lichaam.
Zoveel ervan wordt gecreëerd door trauma in de kindertijd. Genezing helpt echt. Het integreren van gezonde coping-mechanismen helpt hier echt bij.
De geleerde gedragspatronen om te overleven zijn fascinerend
Dankzij de manier waarop onze briljante geest werkt, kunnen we omgaan met trauma, extreme stress en tegenspoed. We doen dit door letterlijk delen van onszelf uit ons bewustzijn te fragmenteren.
Dat kan later gelabeld worden in allerlei persoonlijkheidsstoornissen.
In werkelijkheid is het een noodzakelijk coping-mechanisme van geleerde gedragspatronen van onze hersenen. Later worden zowel onze interne als externe ervaringen een constant conflict van gefragmenteerde delen. Dit gebeurt zonder dat we ons bewust zijn van die delen en hun oplossingen. Die delen maken het onmogelijk om vast te houden aan een afstemming waarover we proberen te beslissen.
Misschien herken je dit: een deel van jou verlangt naar verbinding, terwijl een ander deel onmiddellijk afstand neemt. Een deel wil een grens stellen, terwijl een ander bang is dat je daardoor verlaten zult worden. Dat hoeft niet te betekenen dat er iets fundamenteel mis is met jou.
In No Bad Parts van Richard C. Schwartz wordt vanuit het Internal Family Systems-model gekeken naar zulke innerlijke “delen”. De centrale gedachte is interessant voor deze blog: gedrag dat vandaag lastig wordt, kan ooit een beschermende functie hebben gehad. Herstel begint dan niet met die delen te bestrijden, maar met ze te leren herkennen en er anders mee om te gaan.
Het overlevingsmechanisme is fascinerend omdat de persoon verschillende “gezichten” kan hebben voor verschillende omgevingen
De”stoornissen” zijn GELEERDE gedragspatronen die je lang geleden hebt ontwikkeld om je verbonden en veilig te voelen binnen je familie-eenheid. Dit wordt wie je denkt dat je bent, je persoonlijkheid. Genezing is het LEREN van de geleerde overtuigingen. Op deze manier kun je het Ware Zelf ontdekken. Het Ware Zelf kon er niet doorheen schijnen omdat het gewoon niet veilig was.
Je bent zoveel meer dan een diagnose en je kunt veel aspecten helen door holistische zelfgenezing en innerlijk werk. Je bent niet wat je is geëtiketteerd als stoornis. Het is een primitieve, maar menselijke reactie om persoonlijkheidsstoornissen te demoniseren. Mensen proberen te labelen en te bevatten wat ze niet begrijpen of accepteren.
De schrik om opnieuw gekwetst te worden.
Aan de basis van de overtuigingen van veel “narcisten” waarmee ik ooit heb gesproken, was een zeer onzekere persoon. Ze waren zo erg gebroken dat ze weigerden “open” te gaan om hun geleerde gedragspatronen te zien.
Ze wilden niet veranderen uit schrik om opnieuw gebroken te worden. Toen ze hun waarde, vergeving en eigenliefde ontdekten, stopten ze die van anderen te eisen.
Mensen met ‘persoonlijkheidsstoornissen’ bezitten alleen die kenmerken omdat ze zo liefde ontvingen in hun kindertijd. Ze groeiden op met de overtuiging dat manipulatie noodzakelijk was. Ze dachten dat gaslighting de enige manier was om zich gezien en gehoord te voelen.
Als je er zo over nadenkt, begin je empathie voor hen te ontwikkelen, want uiteindelijk zijn ook zij mensen.
Dit betekent niet dat we mensen in ons leven moeten houden die ons een slecht gevoel geven. Het stelt ons wel in staat om ruimte te houden voor deze mensen. We hopen dat ze op een dag het concept van gezonde, onvoorwaardelijke liefde gaan begrijpen.
Het zijn aanpassingen. Ze hoeven tegelijkertijd geen excuus te zijn. Niemand moet zijn eigen behoeften/grenzen en veiligheid in gevaar brengen om hen te helpen deze patronen af te leren.
Dit is waar therapeuten of zelfgenezersplatforms voor zijn.
Ik denk dat boosheid jegens iemand met NPD soms noodzakelijk is. Vaak is het ook een adaptieve poging om ons veilig te houden.
De persoon met persoonlijkheidsstoornissen kan een mens zijn met adaptieve patronen EN nog steeds veilig en/of onveilig voor jou zijn! Vaak spelen we zelf een rol in deze dans.
Kwaadaardige personen bestaan
Het is echt nalatig en schadelijk om te posten. We moeten ook praten over hoe kwaadaardige narcisten met ASP zich niet willen veranderen. Ze zijn niet bereid hun geleerde gedragspatronen aan te passen. Ze zijn extreem gevaarlijk om in je leven te hebben.
Bovendien is het ook nalatig om de dynamiek tussen dergelijke individuen en codependente persoonlijkheden niet te noemen. Je kunt empathie hebben voor iemand met een persoonlijkheidsstoornis. Tegelijkertijd weet je dat er geen plaats is in je leven. Het is mogelijk om empathie te hebben en te weten dat jij niet degene bent die hen kan helpen.
Het is zo verdrietig. Als iemand zo graag van een ander wil houden, en de ervaring is volkomen angstaanjagend, dan is dat moeilijk. Dus heel, heel moeilijk. Ik weet dat het stigma bestaat. “Narcistische persoonlijke stoornis is een van de moeilijkste aandoeningen om te behandelen. Dit komt door de diepe weerstand om toe te geven dat er iets mis is.”
Mindset en weten hoe is een nieuw paradigma
Ik kan niet tellen hoeveel eerdere gesprekspartners ik ervan moest overtuigen. Ze dachten dat ze “gebroken” of “genaaid zijn voor het leven” waren. Het was noodzakelijk om verandering teweeg te brengen. Ik moest uitleggen dat het geleerde gedragspatronen waren. Het is niet gemakkelijk om hen te laten zien dat ze konden genezen.
De machteloze geestelijke gezondheidszorg is voorbij. We hebben een nieuw paradigma nodig. Ik noem het het Broken Mirror Syndrome. Als we niet goed gespiegeld zijn, hebben we een vertekend beeld van onszelf. Het werk is om mensen te kiezen die ons in veiligheid kunnen spiegelen. We hebben ook mensen nodig die ons hart kunnen herstellen en verzorgen. Bedankt hiervoor. De verandering is aan de gang.
Je hebt een aantal copingvaardigheden geleerd die voor jou werkten toen je klein was en je uiteraard geen controle had. De vaardigheden werkten gezien je het hebt overleefd! Nu je ouder bent en meer controle hebt over je leven en beslissingen, werken ze waarschijnlijk niet meer zo goed.
Maar net zoals je de oude hebt geleerd, kun je nieuwe leren. Je bent een overlever van je omgeving en je wordt momenteel meer bewust van je gedrag. Wees trots. Je zult rust vinden zodra je jezelf anders begint te zien. Je kunt nieuwe tools oppakken zoals de tools die je vindt in de categorie groeitaak. Het is zeker mogelijk. Ik stuur je liefde en helende energie.
Misschien is de belangrijkste vraag niet: “Wat is er mis met mij?”
Misschien is er een veel interessantere vraag:
“Wat probeert dit gedrag eigenlijk voor mij te doen?”
Dat klinkt misschien eenvoudig, maar het verandert de manier waarop je naar jezelf kijkt.
Stel dat je voortdurend uitlegt waarom je iets doet.
Waarom?
Misschien heb je ooit geleerd dat een eenvoudige keuze niet voldoende was. Misschien moest je thuis verantwoorden waarom je moe was, waarom je verdrietig was, waarom je iets niet wilde of waarom je even alleen wilde zijn.
Dan kan uitleggen een automatisme worden.
Niet omdat je graag eindeloze verklaringen geeft.
Maar omdat een deel van jou ooit heeft geleerd:
als ik mezelf goed genoeg uitleg, verklein ik misschien de kans op conflict.
En kijk eens wat er gebeurt wanneer je dat patroon vandaag begint op te merken.
Je partner vraagt:
“Wil je meegaan?”
En voor je het weet geef je zes redenen waarom het vandaag niet lukt.
Maar misschien hoef je helemaal geen zes redenen te geven.
Misschien mag je leren zeggen:
“Vandaag niet. Ik heb rust nodig.”
Punt.
Dat kleine verschil kan enorm zijn.
Niet omdat je plots een ander mens bent geworden.
Wel omdat je een nieuwe vaardigheid oefent.
Gedrag vertelt vaak iets over wat je ooit nodig had
Daarom vind ik het interessant om gedrag niet alleen te beoordelen als goed of fout.
Ik wil eerst weten:
Welke behoefte zit hieronder?
Neem bijvoorbeeld pleasen.
Onder pleasen kan een verlangen naar verbinding zitten.
Onder perfectionisme kan angst voor afwijzing zitten.
Onder controle kan onzekerheid zitten.
Onder jezelf terugtrekken kan bescherming zitten.
Onder voortdurend advies geven kan de behoefte zitten om belangrijk of noodzakelijk te blijven.
Soms wordt een oud gedragspatroon pas werkelijk begrijpelijk wanneer je terugkijkt naar de emotionele omgeving waarin je bent opgegroeid. Wat gebeurde er wanneer jij verdrietig was? Was er ruimte voor jouw behoeften? Mocht je boos zijn? Kon je steun vragen zonder je schuldig te voelen? Ongezien opgegroeid van Lindsay C. Gibson sluit hier bijzonder mooi bij aan. Gibson beschrijft hoe opgroeien met emotioneel onvolwassen, afstandelijke of afwijzende ouders kan doorwerken in je volwassen relaties en in de manier waarop je jezelf voortdurend aanpast.
Onder jezelf klein maken kan ooit de overtuiging hebben gezeten:
“Als ik niet te veel ruimte inneem, blijf ik misschien veilig.”
Dat betekent niet dat we ieder gedrag moeten goedpraten.
Absoluut niet.
Het betekent alleen dat begrijpen waar gedrag vandaan komt iets anders is dan het blijven herhalen.
Dat onderscheid vind ik ontzettend belangrijk.
Je kunt begrijpen waarom je iets doet én tegelijk besluiten:
dit helpt mij vandaag niet meer.
Herstel begint soms bij één seconde tussen prikkel en reactie
Veel mensen verwachten dat verandering groots moet voelen.
Een doorbraak.
Een inzicht.
Een volledig nieuw leven.
Maar vaak begint verandering veel kleiner.
Iemand zegt iets wat je raakt.
Normaal reageer je onmiddellijk.
Je verdedigt jezelf.
Je valt aan.
Je trekt je terug.
Je begint te pleasen.
Je gaat alles analyseren.
Maar deze keer gebeurt er iets anders.
Je merkt het op.
Heel even.
Misschien slechts één seconde.
En in die seconde denk je:
“Ah. Daar is dat oude patroon weer.”
Dat is geen klein moment.
Dat is keuzevrijheid die begint terug te komen.
Want tussen automatisch reageren en bewust handelen ontstaat plots een beetje ruimte.
En precies in die ruimte kun je iets nieuws oefenen.
Niet perfect.
Niet elke keer.
Maar steeds vaker.
Wanneer oude alarmreacties bijzonder snel worden geactiveerd, voelt het soms alsof het verleden zich zonder waarschuwing in het heden mengt. Een blik, een stilte, kritiek of dreigende afwijzing kan dan veel meer oproepen dan de situatie op zichzelf lijkt te verklaren. Complexe PTSS van Pete Walker gaat uitgebreid in op de gevolgen van langdurig jeugdtrauma en op herstel van patronen die daaruit kunnen voortkomen. Het sluit mooi aan bij jouw boodschap dat het herkennen van een automatische reactie al het begin kan zijn van nieuwe keuzevrijheid.
Vraag jezelf eens af: welke prijs betaal ik vandaag voor mijn oude veiligheid?
Dat is soms een confronterende vraag.
Want wat je ooit hielp, kan je vandaag beperken.
Je onafhankelijkheid heeft je misschien ooit beschermd.
Maar laat je vandaag nog iemand dichtbij komen?
Je perfectionisme leverde misschien waardering op.
Maar kun je nog ontspannen wanneer iets gewoon “goed genoeg” is?
Je vermogen om anderen razendsnel aan te voelen hielp je misschien conflicten voorkomen.
En misschien moeten we bij die prijs niet alleen naar relaties en emoties kijken. Wat gebeurt er wanneer je jarenlang doorgaat, jezelf aanpast, conflicten inslikt, verantwoordelijkheden blijft dragen en nauwelijks nog merkt wanneer je eigenlijk rust nodig hebt?
Wanneer je lichaam nee zegt van Gabor Maté onderzoekt de relatie tussen langdurige verborgen stress en lichamelijke gezondheid. Het vormt daarmee een sterke verdieping van jouw vraag: wanneer wordt een strategie die mij ooit hielp veilig te blijven iets waarvoor ik vandaag een te hoge prijs betaal?
Maar weet je nog wat jij zelf voelt?
Je gewoonte om altijd sterk te zijn hielp je misschien door moeilijke periodes.
Maar kun je tegenwoordig nog hulp aannemen?
Zie je het verschil?
Het probleem is niet noodzakelijk dat het oude gedrag “slecht” was.
Het probleem ontstaat wanneer je het niet meer kunt kiezen.
Wanneer het patroon jou bestuurt in plaats van jij het patroon.
Veiligheid betekent ook dat je verschillende reacties mag leren
Een gezond gedragsrepertoire is breed.
Dat vind ik vanuit een orthopedagogische blik belangrijk.
Niet:
“Je mag nooit boos worden.”
Wel:
“Je mag leren wat je met boosheid kunt doen.”
Niet:
“Je moet altijd grenzen stellen.”
Wel:
“Je mag leren herkennen wanneer een grens nodig is, hoe je ze communiceert en wat je doet wanneer iemand ze niet respecteert.”
Niet:
“Je moet onafhankelijk worden.”
Wel:
“Je mag leren wanneer je iets zelf kunt dragen en wanneer je steun mag vragen.”
Dat is veel rijker.
We vervangen het ene rigide patroon niet door een ander rigide patroon.
We bouwen mogelijkheden op.
Meer vaardigheden.
Meer keuzes.
Meer flexibiliteit.
Onze behoefte aan verbinding verdwijnt niet omdat we volwassen worden. Wat wél kan veranderen, is de manier waarop we met nabijheid, afstand, onzekerheid en afwijzing omgaan. Soms trekken we ons terug zodra iemand dichtbij komt. Soms zoeken we juist voortdurend bevestiging. Verbonden van Amir Levine en Rachel Heller maakt hechtingsstijlen toegankelijk en helpt je herkennen welke patronen in relaties telkens opnieuw geactiveerd worden. Niet om jezelf in een hokje te stoppen, maar om beter te begrijpen wat er gebeurt wanneer jouw behoefte aan veiligheid geraakt wordt.
Een eenvoudige oefening: van automatische reactie naar nieuwe keuze
Neem eens één gedrag dat regelmatig terugkomt.
Niet meteen het grootste probleem uit je leven.
Neem iets concreets.
Bijvoorbeeld:
ik verontschuldig mij voortdurend.
Vraag jezelf vervolgens:
Wanneer doe ik dit vooral?
Bij conflict?
Wanneer iemand teleurgesteld kijkt?
Wanneer je iets nodig hebt?
Wanneer je een grens stelt?
Daarna:
Wat vrees ik dat er gebeurt wanneer ik het niet doe?
Misschien denk je:
“Dan vinden ze mij egoïstisch.”
Of:
“Dan ontstaat er ruzie.”
Of:
“Dan verlaten ze mij.”
En nu komt de belangrijkste vraag:
Welke nieuwe reactie kan ik één keer oefenen?
Niet twintig keer.
Eén keer.
In plaats van:
“Sorry dat ik je lastigval, maar zou je misschien…”
kun je proberen:
“Heb je even tijd om mij te helpen?”
Voel je hoeveel verschil daarin zit?
Je vraagt nog altijd iets.
Maar zonder jezelf eerst kleiner te maken.
Kijk niet alleen naar wat je wilt stoppen, maar ook naar wat je wilt opbouwen
Dat wordt vaak vergeten.
We zeggen:
“Ik wil stoppen met pleasen.”
“Ik wil niet meer overdenken.”
“Ik wil minder controleren.”
“Ik wil niet meer telkens teruggaan.”
Prima.
Maar wat komt ervoor in de plaats?
Dat is de interessantere vraag.
Misschien wil je leren verdragen dat iemand even teleurgesteld in jou is.
Misschien wil je leren beslissingen nemen zonder voortdurend bevestiging te zoeken.
Misschien wil je leren een ongemakkelijk gesprek voeren zonder jezelf te verliezen.
Misschien wil je leren rusten zonder eerst je volledige takenlijst af te werken.
Misschien wil je leren vertrouwen op wat je ziet, voelt en ervaart.
Herstel gaat daarom niet uitsluitend over dingen afleren.
Het gaat over nieuwe vaardigheden opbouwen die oude overlevingsstrategieën minder noodzakelijk maken.
En daar zit misschien jouw echte groei
Niet in het worden van een totaal andere persoon.
Niet in het verwijderen van ieder moeilijk stukje uit jezelf.
Maar in het vergroten van je keuzevrijheid.
Vroeger reageerde je automatisch.
Vandaag merk je het soms op.
Morgen probeer je misschien iets anders.
En na verloop van tijd ontdek je iets merkwaardigs:
wat vroeger voelde als “zo ben ik nu eenmaal”, blijkt soms gewoon een patroon te zijn dat je ontzettend vaak hebt geoefend.
En wat geoefend werd, kan ook opnieuw geoefend worden.
Dus stel jezelf vandaag eens deze vraag:
Welk gedrag gaf mij vroeger veiligheid, maar kost mij vandaag vrijheid?
En daarna nog één:
Welke kleine nieuwe vaardigheid kan ik deze week oefenen?
Je hoeft je hele persoonlijkheid niet opnieuw uit te vinden.
Begin met één reactie.
Eén grens.
Eén keuze.
Eén moment waarop je niet automatisch doet wat je altijd hebt gedaan.
Soms begint verandering precies daar.
Fragmenteren
Dankzij de werking van onze briljante geest kunnen we omgaan met trauma. We kunnen ook omgaan met extreme stress en tegenspoed. We doen dit door letterlijk delen van onszelf uit ons bewustzijn te fragmenteren. Dat kan later gelabeld worden in allerlei persoonlijkheidsstoornissen.
In werkelijkheid is het een zeer noodzakelijk coping-mechanisme van onze hersenen. Later merken we die delen en hun oplossing niet op. Hierdoor ontstaan er constante conflicten tussen onze interne en externe ervaringen.
Deze ervaringen bestaan uit gefragmenteerde delen. Dit maakt het onmogelijk om vast te houden aan een afstemming waarover we proberen te beslissen. Dit blijft zo totdat we het werk beginnen te doen.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq