Wordt de samenleving kinderachtig?
Inhoudsopgave
- Infantilisatie van de samenleving.
- De programma’s van banale humor waren furore.
- Het werd zeer raadzaam om niet anders te zijn. Maar ook om onconventionele meningen te geven over nog meer triviale onderwerpen.
- In het post-modernisme.
- Infantilisatie van de samenleving: Begrijpt u de impact?
- Lees meer over infantilisering
Infantilisatie van de samenleving.
Het woord kind is, volgens zijn etymologie, afkomstig van het Latijnse infantilis. Infantilis betekent “ten opzichte van baby’s”.
Kinderachtig maken wordt per definitie gerelateerd aan het onvermogen om te spreken. Dat betekent, voor de zwakken. Met andere woorden, voor een neiging tot onderwerping door de natuur of een elite groep. Als een bepaald beleid er op aanstuurt om haat te zaaien, noem ik dat infantilisatie van de samenleving. Het beleid richt zich ook op het aanwakkeren van narcisme. Dit gebeurt door de solidariteit te verbreken. Het verbreken van solidariteit stimuleert narcisme. Zo zie ik het als infantilisatie van de samenleving.
Je ziet immers dan zonder opvoeding van kinderen. Kinderen blijven steken in dat narcisme. Ze maken gebruik van zondebokmechanismen om anderen uit te sluiten.
Het creëert een stilzwijgend cijfer dat een fundamentele rol speelt voor het begrip van infantilisatie als een proces.
Dat gezag van de vader en andere zorgfiguren dat de mens opleidt tijdens zijn eerste levensjaren speelt een belangrijke rol. Het speelt een sleutelrol in het infantiliseren van de samenleving.
Bijvoorbeeld in de vorming van de persoonlijkheid van de kinderen. Bovendien heeft het zijn effect op karakter via het configureren van het onderwijs.
In de hoedanigheid van actie van het onderwerp in ontwikkeling en, evenzo, de beperkingen. Leren we door een menselijke behandeling van de school hoe om te gaan met menselijkheid van één ieder. Leerkrachten staan voor de keuzen de wet van de sterkste toe te passen, en hoeverre het schoolpubliek haatdragend geworden is.
Hoe gaat de school in tegen pesten bijvoorbeeld in haar opvoeding naar een kwetsbaar kind. (sowieso kwetsbaar)
Er zijn echter duidelijke verschillen tussen ouderschap van de zorgfiguren bij kinderen. Die vind je op basis van hun voorkennis, gezinswaarden en persoonlijke motivaties die vermoedelijk voortkomen uit liefde voor het kind. Andere scholen/ leerkrachten neigen naar onderwerping op het niveau van het kind.
Dikwijls worden kinderen onderworpen aan een systeem van de school om de normen van de directeur te halen.
We willen kinderen beschermen. Natuurlijk. Maar wat gebeurt er wanneer bescherming langzaam verandert in het vermijden van ieder risico, conflict of ongemak? In The Coddling of the American Mind van Jonathan Haidt en Greg Lukianoff onderzoeken de auteurs hoe overbescherming, ‘safetyism’ en bepaalde ontwikkelingen binnen onderwijs en opvoeding de zelfstandigheid en weerbaarheid van jongeren kunnen beïnvloeden. Een interessante verdieping wanneer je nadenkt over infantilisering én kritisch leren denken.
Socialisatie tot infantilisatie door staatsbeleid en de politiek en media dat probeert om angsten te installeren. Daarenboven wordt de bevolking onderschat door middel van een discursieve aanpak. Die aanpak lijkt, paradoxaal genoeg, onschuldig wanneer het tegendeel waar is.
Voorbeelden van infantilisatie
Om passend te illustreren wat in de vorige paragraaf werd uitgelegd, kan een korte analyse worden gemaakt. Deze analyse gaat over het culturele panorama van de Argentijnse Republiek. Dit vond plaats tijdens de periode van het Nationale Reorganisatieproces (dictatoriale periode tussen 1976-1982).
In die tijd verlieten de culturele leegloop en de verbanning van intellectuelen de samenleving zonder kritische en reflecterende culturele inhoud.
De programma’s van banale humor waren furore.
De infantilisatie kon openlijk worden waargenomen vanaf de enscenering. In de afleveringen was er nooit een gebrek aan een duidelijke mannelijke autoriteit figuur.
Bijvoorbeeld een commissaris, een leraar, een vader. Vrouwen werden verlaten in een beperkte rol. De weinigen die verschenen werden geacht op te treden als grillige en naïeve “meisjes”.
Toevallig verschenen ze vaak met knuffels in de hand. Dat betekent, zonder stem of transcendente gedachten. Er waren veel grappen voornamelijk over kinderen die kenmerken hadden van dieren .
Bovendien was het gebruikelijk om constant en overvloedig verkleinwoorden te gebruiken. Dit gebeurde tijdens het spreken in de scripts voor programma’s. En bijnamen als “Toto” of “Panchito” waarmee de personages elkaar noemden. Dat betekent, omdat het om kinderen van zes jaar ging (in feite waren het er meer dan dertig).
Misschien is het probleem niet alleen wát media ons vertellen, maar ook in welke vorm ze dat doen. Wanneer politiek, nieuws, onderwijs en maatschappelijke discussie vooral entertainment moeten worden, kan nuance verdwijnen. In Amusing Ourselves to Death van Neil Postman wordt verrassend scherp beschreven hoe televisie en entertainmentcultuur het publieke debat kunnen veranderen. Het boek verscheen oorspronkelijk in de jaren tachtig, maar veel vragen die Postman stelt voelen vandaag opvallend actueel.
Dit mediabombardement werd automatisch overgebracht naar alledaagse praktijken.
Het wordt heel goed uitgelegd door de Argentijnse schrijver Guillermo O’Donell, wanneer hij in de tekst Democracia en la Argentina uitlegt:
We werden ontdaan van onze status als burgers door het staatsapparaat. We wilden om de conditie van gehoorzaam en gedepolitiseerde mieren verminderen. Dit wilden we doen in de context van het alledaagse sociale relaties en patronen van autoriteit in het leven stoppen.
Een soortgelijk werk van onderwerping en kinderachtigheid werd uitgevoerd onder het mom van het “recht om te regeren”. Dit gebeurde ook onder het mom van het aanmoedigen van despotisme op school. Het vond ook plaats op het werk, in het gezin, en op de straat. Mensen die “moeten gehoorzamen” deden dat gedwee en rustig.
Dus we verloren bijna het recht om naar beneden te lopen in de straat. We moesten een uniform dragen. Ook moesten we kort haar hebben met een jasje en stropdas aan. de civiel-militaire en bazig ze vonden voldoende.
Het werd zeer raadzaam om niet anders te zijn. Maar ook om onconventionele meningen te geven over nog meer triviale onderwerpen.
Het was ook een gruwel in onderwijsinstellingen om mensen die alleen passief moesten leren. Op veel plaatsen waaronder natuurlijk, maar niet alleen in de fabrieken was de gehoorzaamheid het onderwerp bij uitstek. Onder de dwang van gehoorzaamheid te worden ondervraagt, te betwijfelen of zelfs te ontmoeten laat geen kritische reflectie toe.
De reden voor die infantilisering en eis naar gehoorzaamheid was de groeiende werkloosheid. Alles wat niet naar de zin was van een kleine elite werd onderdrukt door de eis van gehoorzaamheid. Dit was ook het geval in de andere contexten.
In het post-modernisme.
Nu is er precies de eis van geen waarheid meer te erkennen. Daarvoor eist men geen gehoorzaamheid maar wordt met tegengestelde boodschappen verwarring gezaaid. Op die manier weet niemand meer precies wat het beleid is.
Er wordt dan maar gehoorzaamheid geëist aan enkele personen die de richting bepalen en de communicatie bepalen.
Zelfs in het gezin. Veel ouders voelden dat ze “het bevel moesten voeren”. Ze wilden de depolitisering van hun kinderen verzekeren. Dit zou hen redden van het lot van vele andere jonge mensen .
Want autoritarisme om alle lagen van de samenleving te beheersen zou nooit voldoende zijn geweest, met het leger en de functionarissen van die regering: (het kostte) een samenleving om zelf te patrouilleren (…) er waren veel mensen die (…) simpelweg omdat ze wilden (…) waren ze actief en jaloers bezig met het uitoefenen van hun autoritarisme. “
Worden er nog steeds vruchtbare infantiliseringsprocessen uitgevoerd vandaag?
Met de daling van het journalistieke niveau in de media is dat zeker het geval. Er is een gebrek aan enorme culturele alternatieven. De infantelisering wordt hier in werking gezet met Familie en Thuis maar ook met alle dagbladen en nieuwsuitzendingen. Ook de manipulatie naar de massa wordt gestroomlijnd door betalende artikels.
De immigratie de laatste 25 jaar vanuit de arme landen en oorlogsgebieden is een feit. Nog maar weinigen weten echt wat een vluchteling doormaakt. Weinigen begrijpen de uitdagingen en de pijn die een vluchteling ervaart. Veel mensen begrijpen niet de uitdagingen en de pijn die een vluchteling ervaart.
Ondertussen zijn de autoritairen verder hun haat aan het spuwen.
Met de globalisering en massale toegang tot het internet bieden we meer tools aan. Deze tools waarschuwen ons tegen het regeringsbeleid en politieke media. Dit beleid en deze media zijn gericht om het kritisch denken te verminderen.
Maar de ondemocratische krachten gebruiken meer en meer trollen en fake nieuws. Ze verhinderen elk serieus debat, ook op sociale media.
Manipulatie van de publieke opinie begon natuurlijk niet met sociale media, trollen of algoritmes. Wie wil begrijpen hoe ideeën, verlangens en groepsgedrag bewust kunnen worden beïnvloed, kan teruggaan naar een van de klassieke teksten hierover: Propaganda van Edward Bernays Juist omdat het boek al in 1928 verscheen, is het confronterend om te herkennen hoeveel mechanismen van massabeïnvloeding nog steeds terugkeren in moderne communicatie.
Infantilisering en het verminderen van de mensen tot louter productieve delen blijft zichtbaar in de media en de politiek. Geen enkele beleidsmaker neemt nog verantwoordelijkheid voor zijn daden.
Keer op keer worden fouten gemaakt zonder dat er conclusies worden getrokken. Er worden fouten gemaakt tegen de Europese regels en tegen de universele rechten van de mens zonder blikken of blozen.
Kritisch denken betekent uiteindelijk meer dan herkennen wat er fout loopt. Het vraagt ook dat burgers verantwoordelijkheid opnemen wanneer democratische normen onder druk komen te staan. In Over tirannie van Timothy Snyder worden twintig lessen uit de twintigste eeuw vertaald naar concrete manieren waarop burgers waakzaam kunnen blijven tegenover autoritaire tendensen. Daarmee vormt het boek een sterke afsluiting van deze discussie over gehoorzaamheid, macht, verantwoordelijkheid en democratie.
Heb je vragen of suggesties? We antwoorden graag.
Infantilisatie van de samenleving: Begrijpt u de impact?
- Wat zijn volgens u de meest in het oog springende voorbeelden van infantilisatie in de huidige samenleving?
- Hoe denkt u dat de media en het onderwijssysteem bijdragen aan het infantiliseren van de samenleving?
- Op welke manieren zouden ouders en opvoeders de neiging tot infantilisatie bij kinderen kunnen voorkomen of tegengaan?
- Wat zijn uw gedachten over het verband tussen infantilisatie en het gebrek aan verantwoordelijkheid in de politiek en de media?
- Welke stappen zouden volgens u genomen kunnen worden om de impact van infantilisatie in de samenleving tegen te gaan?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq