De ware liefde!
Toen ik voor het eerst contact maakte met mijn narcist, had ik het gevoel dat ik eindelijk ware liefde had ontmoet. Het voelde alsof ik de ware had gevonden. Het was een ontmoeting vol emoties. Het was alsof ik de jackpot had gewonnen. Alles voelde zo intens en puur.
Ik geloofde oprecht dat deze liefde voor altijd zou duren. Dit was ondanks de momenten van pijn die soms opkwamen door trauma bonding.
Ik hoor steeds weer hetzelfde verhaal van anderen. Vrijwel iedereen die onze steungroep VKoN heeft joined, herkent dit gevoel van trauma bonding. In het begin leek de relatie met de narcist de grootste liefde van hun leven. Ik kan je vertellen, het voelt bijna als een sprookje, totdat de realiteit je weer in het gezicht slaat.
Partner van onze dromen
Het leek zo echt, zo oprecht. Ik herinner me nog de momenten waarop we samen lachten en dromen deelden. Het voelde als een geweldige verbinding. Maar gaandeweg begonnen de scheuren te verschijnen in dat perfecte beeld. Er waren nog steeds die glorieuze momenten, maar ze werden steeds schaarser. En toch bleef ik geloven dat hij de partner van mijn dromen was.
Om de hoop levendig te houden, moesten we allerlei psychologische verdedigingen opbouwen. Ik dacht vaak: “Dit is gewoon een moeilijke periode, dat komt goed!” Het was echter een voorbeeld van trauma bonding.
Ontstaan van een obsessie
We zijn geconditioneerd om te geloven dat die krachtige, allesverslindende gevoelens liefde zijn. Ik kan het me zo goed herinneren, dat onophoudelijke denken aan hem en de intense gehechtheid die ik voelde. Het leek wel alsof liefde niets anders kon zijn. Wat ik echter niet besefte, was dat echte liefde iets heel anders inhoudt – veilig, ondersteunend, kalm en betrouwbaar.
Narcistische relaties passen absoluut niet in die categorie. Ik had geen idee dat wat ik onderging, zoveel verder afstond van de liefde zoals we die horen te ervaren. Dit is een typisch geval van trauma bonding.
Misschien wisten we nooit wat ‘veilige’, ‘respectvolle’ liefde was.
Misschien hebben we ons nooit gerealiseerd wat dat werkelijk betekende. Kwam het gewoon te moeilijk of zelfs te saai over? Vaak voelde ik alleen maar angst en ongemak. Het zijn de glorieuze hoogtepunten die volgden na een paar intense momenten van pijnverlichting. De gedachten als ‘Godzijdank, ik heb hem nog’ of ‘Hij houdt echt van me.’ Maar dat was slechts tijdelijk.
Maar deze momenten van opluchting en bevrijding duurden nooit lang.
Het leek wel een achtbaan met een eindeloze cyclus van heftige emoties. Dit soort emotionele pieken zijn kenmerkend voor trauma bonding.
Onheilspellend
Ik besefte vaak niet dat die gevoelens van liefde en gehechtheid die ik had voor de narcist. Op een heel onheilspellende manier waren deze gevoelens ontstaan. Het is zo moeilijk te geloven dat iemand die je slecht behandelt, je zo aan zich kan binden. Ik weet dat het absurd klinkt, maar het is de realiteit geweest voor velen van ons.
Laten we eens kijken WAAROM trauma bonding ontstaat.
Trauma Bonding — Nummer 1 — Stockholm Syndroom
Het Stockholm syndroom is iets wat ik heel goed begrijp. Het lijkt ongehoord, maar de omstandigheden voor narcistisch misbruik creëren dit fenomeen. Ik had het gevoel dat ik vastzat in deze relatie; de glorieuze dromen hielden me gevangen.
Het verlies van mijn levensstijl en financiën maakte het des te moeilijker. De dreiging van hoe ons leven zou zijn als ik zou vertrekken, maakte het nog erger. Soms kreeg ik het gevoel dat ik op een dunne lijn balanceerde tussen blijven en gaan.
Het gevangenisgevoel
Ik merkte dat ik me steeds meer als een gevangene voelde. Mijn welzijn hing nauw samen met hoe hij me behandelde. Elk goede moment gaf me hoop, en de pijn werd even vergeten. Wanneer het weer goed ging, voelde het zo geweldig dat ik alle slechte tijden wegdreef. Die momenten van opluchting gaven me weer ademruimte, maar dit alles was onderdeel van trauma bonding.
Maar dat was steeds opnieuw uitstellen van de werkelijkheid.
Trauma Bonding — Nummer 2 — Cognitieve Dissonantie
Cognitieve dissonantie was ook iets dat ik op een gegeven moment ervoer. Het was alsof mijn geest in een constante strijd was. Aan de ene kant dacht ik: “Dit is zo schadelijk, ik moet hier weg.” Aan de andere kant was er die stem die zei: “Maar misschien kan het beter worden.”
Ik zag dat bondgenootschap met hem als een dubbele realiteit waar ik me in verstrikt voelde. Die worsteling maakte het des te moeilijker om mijn keuze te rechtvaardigen. Uiteindelijk maakte ik vaak excuses voor zijn gedrag, een mechanisme typisch voor trauma bonding.
Conclusie
Reflecterend op deze ervaringen besef ik dat duizenden anderen hetzelfde hebben doorgemaakt. Het is een hard proces om de liefde die we meenden te begrijpen, opnieuw vorm te geven. Het doorbreken van die vicieuze cirkel van trauma bonding is essentieel om weer een gezonde liefde te leren kennen. Elk verhaal, elke emotionele strijd die we doormaken, is een kans om te groeien en onszelf beter te begrijpen.
Rechtvaardigingen
We hebben allemaal wel eens het gevoel gehad dat we een verkeerde keuze hebben gemaakt. Om die innerlijke angst te verlichten, bedenken we vaak rechtvaardigingen. Het voelt soms alsof we verhalen moeten verzinnen om onszelf gerust te stellen.
Een voorbeeld is: “Ik weet dat ze van me houdt en dat ze echt haar best doet.” Of misschien heb je jezelf ooit betrapt op het denken. “Ze heeft gewoon een vreselijke jeugd gehad. Dat verklaart haar gedrag.” Zulke gedachten kunnen deel uitmaken van trauma bonding, zonder dat we het beseffen.
Ik herinner me dat ik in een vergelijkbare situatie zat. Er was iemand in mijn leven die echt niet goed voor me was. Maar ik vertelde mezelf: “Deze relatie is goed bedoeld, en als ik genoeg van hem houd, kan ik hem veranderen.” Het klonk logisch, maar diep van binnen wist ik dat het niet waar was.
Diepe innerlijke schaamte van het accepteren van het misbruik
Om de cognitieve dissonantie van narcistisch misbruik te verhelpen, creëren we vaak enorme overtollige redenen om te blijven. Deze rechtvaardigingen moeten zo krachtig zijn dat ze echt voelen. Ze zorgen ervoor dat we ons niet nog slechter voelen over wat we accepteren. “Ik ben de enige die haar begrijpt,” zei ik vaak tegen mezelf. “Ik kan haar niet verlaten. Het is mijn plicht om te blijven en van haar te houden.” Dit is een voorbeeld van hoe trauma bonding werkt.
Het is gemakkelijk om in die gedachtegang te blijven hangen, zelfs als we weten dat het niet gezond is.
Trauma Bonding — Nummer 3 — Repetitieve compulsieve stoornis
Ik heb eerder over dit zeer reële fenomeen geschreven. Het is iets dat velen van ons ervaren zonder het zelfs maar te beseffen. Het is belangrijk om dit opnieuw te benadrukken als een van de belangrijkste elementen van traumabinding.
Narcisten zijn onvoorspelbaar van aard
Als je ooit met iemand was die onvoorspelbaar was, weet je hoe dat voelt. De constante afwisseling tussen liefde en pijn creëert een angstig gevoel dat je maar moeilijk kunt negeren. Het lijkt soms wel op een spelletje. Ik heb het voorbeeld gehoord van laboratoriumratten die op een knop drukken voor voedsel. Wanneer die knop willekeurig werkt, raakt de rat compleet in de war. Hierdoor ontstaat trauma bonding in relaties.
Zelf had ik zo’n ervaring met een vriend. De wisselingen tussen momenten van vreugde en dan weer koudheid waren moeilijk. Ik deed alles om die momenten van vreugde weer te ervaren. Ik raakte verslaafd aan zijn goedkeuring, net zoals die rat verslaafd raakt aan het indrukken van die knop.
Verslaafd aan het proberen een stabiel gedrag te verkrijgen
Net zoals die ratjes, voelde ik me gevangen in een cyclus van proberen en falen. Het leek alsof ik continu mijn best deed om de narcist in mijn leven stabiliteit te bieden. Mijn eigen emotionele welzijn raakte op de achtergrond. Elke keer dat er een glimp van stabiliteit was, greep ik die kans met beide handen aan.
Als er weer even rust was, leek het alsof ik weer kon ademhalen. Maar die rust was vaak kortstondig, en ik voelde me steeds weer angstig en onzeker. Dit is een typisch kenmerk van trauma bonding.
Euforische verlichting
Wanneer de chaos voorbij lijkt te zijn, voel je een enorme opluchting. Het is een soort euforische verlichting die je niet kunt beschrijven. Het lijkt allemaal weer normaal, net zoals de rat weer kalm wordt als de knop opnieuw een voorspelbare cyclus heeft.
Ik herinner me dat ik me zo blij voelde. Mijn partner maakte eindelijk een einde aan de slechte dagen en beloofde me alles beter te maken. Maar zodra die belofte niet werd nagekomen, voelde ik de angst naar boven komen. Het was als het verliezen van de jackpot in een casino. Het klinkt misschien als een cliché, maar het voelde echt zo, een duidelijk effect van trauma bonding.
Verlatingsangst
Maar zodra die uitbarstingen van liefde en aandacht weer ontbreken, ervaar je een intense verlatingsangst. Het is alsof je een verslaving hebt, zoals iemand die zonder zijn dosis drugs zit. De angst om alleen te zijn, kan overweldigend zijn. Toen mijn vriend een paar dagen weg was, voelde het alsof mijn wereld instortte. Die momenten van stilte waren berucht – de angst scheurde door elke vezel van mijn zijn.
Het maakt niet uit hoe erg het misbruik is; in je hoofd verwar je die heftige emoties met liefde. Je denkt: “Als ik aan niets anders kan denken dan aan jou, moet dat liefde zijn.” Maar heel diep van binnen weet je dat het nog veel complexer is, vooral door trauma bonding.
Ik hoop dat door dit gesprek te delen, anderen zich minder alleen voelen in hun ervaringen. Ze moeten zich realiseren dat ze deze cyclus kunnen doorbreken.
Trauma Bonding — Nummer 4 — Peptideverslaving
Laten we het eens hebben over peptideverslaving en trauma bonding. Je weet wel, al die overlevingsangsten, dat gevoel van machteloosheid en de constante zorgen die ons leven zo chaotisch maken. Tijdens zulke momenten produceert ons lichaam een overvloed aan neuropeptiden. En waar komt dat vandaan? Juist, uit onze angstige en instabiele gedachten die ontstaan in de hypothalamus. Die kleine, maar krachtige plek in ons brein fungeert als een chemische fabriek.
Deze neuropeptiden komen vervolgens in onze bloedbaan terecht en activeren onze cellen. Het is verbazingwekkend, maar ook beangstigend. Onze cellen raken verslaafd aan de peptiden die we in grote hoeveelheden ontvangen. Ik merkte dat zelf heel duidelijk.
Telkens als ik in de buurt van die narcist was, voelde ik de drang. Ik wilde meer van die ‘fix’ te krijgen. Het was alsof ik zijn aandacht en goedkeuring nodig had. Daar was die stem weer: “Ik heb zijn bevestiging nodig. Ik heb zijn liefde nodig. Ik heb hem gewoon nodig!”
Het klinkt misschien overdreven. Op een bepaald moment voelde ik me net als een drugsverslaafde die de laatste kruimels opzoekt. Elke kleine, positieve interactie met hem leek op een schat, ongeacht hoe destructief het was. Het was een vicieuze cirkel. In mijn wanhopige zoektocht naar verlichting, realiseerde ik me niet dat mijn lichaam verslaafd raakte aan de pijn. De intense emoties werden een ongezonde achtbaanrit.
En zo werd ik een hulpeloze verslaafde, met de narcist als mijn ‘drugsdealer’. Hij gaf me die chemische ‘hit’ door middel van zijn misbruik. Het idee om los te breken van deze giftige dynamiek voelde als een onmogelijke opgave. En natuurlijk, in ons verwarrende hoofd dachten we dat dit ‘liefde’ was.
Trauma Bonding — Nummer 5 — Infantiele regressie
Als we het hebben over trauma en de manieren waarop we reageren, dan is infantiele regressie een heel interessant fenomeen. In tijden van intens trauma zie je vaak dat mensen terugvallen op hun meest instinctieve gedrag. Dit is iets wat ik ook heb meegemaakt. Het voelt als een soort automatische piloot. Je zoekt de veiligheid van de ‘ouder’, alsof dat hen de kracht geeft om het trauma te verlichten.
Maar wat als die ouder een wrede narcist is? In mijn geval vond ik het zo moeilijk te beseffen. Deze persoon die ik als steun zag, was eigenlijk de bron van mijn pijn. En het gekke was, dat maakte voor mij niet eens zo veel uit. De sterke gehechtheidsbanden die ik had gecreëerd, lieten me denken dat hij mijn redder was.
Infantiele regressie draait om de doodgewone, primitieve reactie op overleven. Mijn volwassenheid verdween en maakte plaats voor een hulpeloze kinderlijke staat. Op zulke momenten leek het alsof ik letterlijk niet kon overleven zonder zijn goedkeuring. Ik zou alles doen om de vrede te bewaren en zijn aanvallen te stoppen. Totdat ik me realiseerde dat ik mijn ziel was overgegeven aan de narcist – mijn ‘God’.
Er kwam een moment waarop ik besefte dat deze persoon de macht had om mijn emoties te dicteren. Deze persoon had ook de macht om mijn leven te dicteren. Toen hij me weer ’toestond’ om aardig gevonden te worden, realiseerde ik me dat ik deze illusie van liefde leefde. Dit leidde me toen naar de belangrijkste les: ik ben de schepper van mijn eigen wereld. Dat besef hielp me om de controle terug te krijgen.
De waarheid maakt je altijd vrij
Dit artikel kan bij sommigen van jullie verschillende emoties oproepen. Voor mij bracht het begrip dat ik ‘niet gek ben!’ elke keer wanneer ik nadacht over mijn keuze om deze situatie te verlaten. Het was een bevrijdend moment.
Het omarmen van de waarheid over onszelf en onze ervaringen is essentieel voor echte genezing. Onthoud: het zijn de illusies waarin we vastzitten die ons vernietigen. Als je nog steeds de neiging hebt om te denken dat het wat je ervaart liefde is. Dan ben je waarschijnlijk nog niet klaar. Je bent waarschijnlijk nog niet klaar. Je bent nog niet echt klaar om te genezen.
Focus op jezelf. Neem de tijd om te genezen, juist om je weg naar herstel te vinden. Het maakt niet uit hoe moeilijk de reis is; we kunnen het samen doen. We moeten onszelf bevrijden van de trauma bonding, zodat we de schoonheid van echte liefde kunnen ontdekken.
Als je dit herkenbaar vindt, kijk dan eens op deze link. Je kunt meer leren over hoe je het proces van loslaten kunt aangaan.
En als je dit artikel waardevol vond, klik dan op ‘Vind ik leuk’ en deel het met anderen. Laten we samen deze waarheden delen en anderen helpen om wakker te worden voor hun mogelijkheden van genezing en zelfliefde.
Ik ben hier voor je, dus voel je vrij om vragen of opmerkingen achter te laten. Samen kunnen we deze reis maken!
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
https://www.steunfondsvooroekraine.be/donatiepagina
Liefs Annemie