Symptomen van trauma of rouw zijn niet altijd duidelijk.
Inhoudsopgave
Soms kunnen ze onze symptomen van trauma het gevoel geven dat we ons niet verbonden, afgeleid of vastzitten.
Rouw is bovendien veel breder dan zichtbaar verdriet na een overlijden. Verlies kan diep doorwerken in hoe we ons voelen, verbinden en functioneren. In Helpen bij verlies en verdriet van Manu Keirse wordt op een menselijke en toegankelijke manier beschreven hoe verlies en rouw doorwerken en waarom verdriet tijd, erkenning en ruimte nodig heeft.
“De innerlijke kracht van de mens kan hem boven zijn uiterlijke lot uitstijgen. Onze veerkracht kan ons helpen onze tegenspoed het hoofd te bieden en te overleven. We kunnen transcenderen en verder leven ondanks onze uitdagingen.” – Victor Frankl
Symptomen van trauma of onverwerkt verdriet zijn niet altijd duidelijk.
Vaak denken we dat symptomen van trauma zich kunnen voordoen als zelfsaboterend gedrag, zelfmedicatie of emotionele vermijding. Dit is waar.
Maar er zijn andere manieren waarop trauma kan worden gezien, zelfs als de symptomen niet zo duidelijk zijn. Drie verrassende tekenen van onverwerkt trauma of rouw kunnen zijn: zich niet verbonden voelen, afgeleid zijn of vastzitten.
Als we ons niet verbonden voelen, kunnen dingen waar we ooit van genoten ons misschien niet meer gelukkig maken. Of we kunnen ervoor kiezen anderen weg te duwen om alleen te zijn. Disconnectie is meestal een rode vlag van geest/lichaam/emotie waarbij onze gedachten, gevoelens en acties niet synchroon lopen. We kunnen merken dat we aan het piekeren zijn. Overdenken is heel gewoon als we ons niet verbonden voelen, omdat we proberen te begrijpen wat we voelen of ervaren.
Wil je beter begrijpen waarom trauma zich niet alleen in onze gedachten, maar ook in ons lichaam, onze emoties, concentratie en relaties kan vastzetten? In Traumasporen in lichaam, brein en geest van Bessel van der Kolk wordt helder uitgelegd hoe overweldigende ervaringen langdurige sporen kunnen nalaten en waarom herstel meer omvat dan alleen begrijpen wat er gebeurd is.
We wenden ons tot afleiding om de symptomen van trauma te verdoven en te vermijden.
Veelvoorkomende symptomen van trauma zijn onder meer het “najagen” van relaties. Het altijd druk hebben of overdrijven met werk, sportschool, hobby’s, enz., zelfmedicatie met drugs/alcohol en winkelen, gameverslavingen of pornoverslavingen. Dit zijn manieren om “af te stemmen”. We doen dit om onszelf te verdoven. We vermijden diepere problemen. Ook leiden we onszelf af van problemen die we niet willen aanpakken
Het gevoel vast te zitten kan optreden waar we ons leeg voelen. We voelen ons verveeld in onze relaties, ongelukkig in ons werk en verdoofd in ons dagelijks leven. Als we het gevoel hebben vast te zitten, kunnen we ons afleiden of ons verder losmaken als een ongezond copingmechanisme.
Soms zegt ons lichaam wat wij jarenlang niet konden of durfden uitspreken. Wanneer je lichaam nee zegt van Gabor Maté onderzoekt de relatie tussen langdurige stress, onderdrukte emoties en lichamelijk welzijn. Het sluit sterk aan bij het besef dat onverwerkte spanning zich niet altijd manifesteert als een duidelijke herinnering aan trauma.
We voelen deze symptomen van trauma allemaal en ervaren ze van tijd tot tijd. Maar als we weten dat we een geschiedenis hebben van vroege kernwonden (jeugd, enz.), en we ons daarvan bewust zijn, kunnen we ons realiseren dat we te maken hebben met afleiding of verbroken verbinding waardoor we vast blijven zitten. En kunnen we de zelfgenezingsoefeningen doen die je vindt in de categorie: groeitaak.
Vergeet niet onze blog te volgen (onderaan) en als je dit artikel de moeite vond het een like te geven. Alle links vind je in het menu.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq