Zelfhelpers, zelfzorgers, traumaherstellers, traumaverwerkers, samen vrij en verbonden!

naar Home: klik op de afbeelding

Menu

zoeken in Archieven
zoeken in Categorie*en

Probleem vader met heel wat onverwerkt trauma

Tekenen dat je bent opgevoed door een probleem vader die een onverwerkt trauma had:
Er waren veel gebroken relaties, wrok of algehele disfunctie binnen zijn familie.
Hij deelde intieme details van situaties met je als kind zoals je moeder zal geen seks met me hebben, we zouden gescheiden zijn, was jij er niet geweest.
Je probleem vader had moeite om enige fysieke genegenheid te tonen of emotioneel kwetsbare gesprekken te voeren.
Hij heeft je onbewust beschaamd omdat je bepaalde emoties had. Je bent dramatisch, man up, wees geen baby.
Zijn aanwezigheid was inconsequent, sporadisch of chaotisch.
Hij was kritisch over je fysieke uiterlijk of het fysieke uiterlijk van je moeder.
Hij bespotte of plaagde je regelmatig opeen manier om genegenheid te tonen die soms pijn deed.
Je hield van hem, maar voelde je nooit helemaal veilig of veilig om hem heen, vanwege emotionele uitbarstingen of onverwachte stemmingswisselingen.
Onze emotioneel onbewuste (+ emotioneel repressieve) cultuur is bijzonder moeilijk voor mannen.

Ze hebben minder sociale steun, bepaalde emoties worden als ‘zwak’ gezien + de meeste mannen zijn niet model voor hoe ze openlijk kunnen communiceren of bewust afgestemd zijn op hun eigen mannelijkheid.

Ik ben ervan overtuigd dat mannen veel gevoeliger + empathischer zijn onder hun geconditioneerde omgangsmechanismen dan we ons vaak bewust zijn.

Velen van ons zijn opgevoed door mannen met onopgelost trauma, lage zelfwaarde, + emotionele onvolwassenheid.

Het is nuttig om alle ouderfiguren als menselijk te zien. Om te begrijpen hoe ze invloed hebben gehad op de manier waarop je vandaag omgaat + de patronen waar je mee bezig bent.

Hoe onze probleem vaders ons behandelden heeft niets met ons te maken. Het is een weerspiegeling van hun relatie met zichzelf + het ouderschap dat ze kregen.

Mijn probleem vader heeft zeer disfunctionele relaties met zijn familie van afkomst – wrok, geen grenzen, voortdurend drama. Ik voelde me dicht bij hem en toch erg bang wanneer hij in zijn woede-modi zou komen. Het is nu ook logisch waarom hij superkritisch is over uiterlijk – ik werd altijd neergezet omdat ik klein was, te mager en een grote neus had. Bewust zijn van zijn geschiedenis helpt te begrijpen, maar ik trek een zeer sterke grens wanneer kritische opmerkingen over hun uiterlijk en emotionele uitbarstingen gericht zijn op mijn kinderen. Die generatiepatronen eindigen hier.

Mijn probleem vader heeft zeer disfunctionele relaties met zijn familie van afkomst – wrok, geen grenzen, voortdurend drama. Ik voelde me dicht bij hem en toch erg bang wanneer hij in zijn woede-modi zou komen. Het is nu ook logisch waarom hij superkritisch is over uiterlijk – ik werd altijd neergezet omdat ik klein was, te mager en een grote neus had. Bewust zijn van zijn geschiedenis helpt te begrijpen, maar ik trek een zeer sterke grens wanneer kritische opmerkingen over hun uiterlijk en emotionele uitbarstingen gericht zijn op mijn kinderen. Die generatiepatronen eindigen hier.

Ik kon altijd aan de ogen zien of zijn bui “veilig” was of niet. Ik herinner me het moment van lichte paniek toen hij binnenkwam van koud weer & zijn bril te mistig was voor mij om zijn stemming te zien.

Mijn probleem vader groeide op in pleegzorg (zijn bio-vader verliet hem) ging daarna naar Vietnam en werd daarna drugsdealer. Hij heeft me seksueel misbruikt toen ik een kind was, sloeg mijn moeder vaak in elkaar en vervloekte haar voortdurend voor haar gewicht. Ik en zij konden niets goed doen omdat zijn normen altijd veranderden – zelfs midden opgave. Ik kreeg altijd kritiek en gestraft. En dan gedwongen te doen alsof alles in orde was in het dagelijks leven. Veel trauma en shit. Het zilveren randje??? IK BEN HIER NOG STEEDS FUCK. Mijn beste leven opbouwen en anderen helpen hetzelfde te doen. Het verleden hoeft ons niet te definiëren. Doe het werk en hou van jezelf. De mishandelaars uit ons verleden hadden het mis. Leef niet op hun manier. 

Hoewel ik begrijp dat mijn probleem vader onopgeloste trauma had, geeft het hem geen vrijbrief voor zijn gedrag, noch het feit dat hij weigert naar een therapeut te gaan. We gaan verder.

Meer van dit soort bewustwording voor mannen!!! Ze moeten weten dat het oké is om kwetsbaar te zijn, om hulp te vragen, emotie te tonen en te huilen!! Te veel mannen die hun pijn maskeren, spelen een rol die de maatschappij geschikt voor hen heeft geacht en we vragen ons af waarom er zoveel meer mannen gevangen zitten dan vrouwen. Waarom mannen meer kans hebben om vrouwen te mishandelen? Hoe komt het dat mannen statistisch gezien meer geneigd zijn narcistisch te zijn? Waarom mannen hogere zelfmoordcijfers hebben. We moeten een einde maken aan het stigma dat mannen hard moeten zijn en het feit normaliseren dat gevoelens hebben, emotie hebben geen “vrouwending” is maar een menselijk ding!!!

Ik dacht altijd dat de spullen van mijn probleem vader voor mij vanwege zijn alcoholisme waren. Deze post doet me heroverwegen. Hij deelt teveel en maakte me ongemakkelijk. Zijn uiteindelijk sterke knuffels toen hij dronken was maakte me bang. Ik had een chip op mijn schouder wetende dat ik verwekt was en toen moesten ze trouwen 1960. Ze scheidden en hij legde hun shit op me alsof ik zijn therapeut was. (Ik was 16 en mama heeft ons alle 5 verlaten, ik ben de oudste) Ik word weer kriebelend en angstig. Hij vertelde me altijd dat ik overgevoelig en dramatisch was als ik huilde. Heeft me nooit getroost. Ik was super stil bij hem en altijd laf bij zijn commentaar of grappen. Ik nam het letterlijk. Hij zou zeggen dat ik als mijn zussen moet zijn en terug moet vechten. Door het alcoholisme wist ik nooit wie er door de voordeur kwam. Ik probeer mijn moeder te beschermen. Mijn broers en zussen. Ikzelf. Ik herinner me dat ik een keer naar de buren rende en hen vertelde dat hij mijn moeder ging vermoorden. Best gek. Meeste waar ik mee te maken heb gehad. Het besef dat mijn ouders menselijke individuen waren, had enorm geholpen.

Veilig voelen bij iemand is mijn grootste liefdestaal want dat gevoel heb ik enorm gemist in mijn gezinshuis. Het is moeilijk omdat ik mijn kindertijd niet kan herbeleven, maar als ik terugkom naar de aarde voor een ander leven, bid ik om in een veilig thuis te komen. Ik zou graag willen dat mijn probleem vader iemand is die ik enorm kan vertrouwen en respecteer. Iemand die voor mij model zou staan voor het soort levenspartner die ik op een dag zou verdienen om te hebben. Binnen dit huidige leven zal ik nooit meer terug kunnen keren en mijn kindertijd herbeleven. Natuurlijk ben ik dankbaar dat ik nu de tools heb om van mijn innerlijke kind te houden en me bewust te zijn van hoe ik generationetrauma kan doorbreken, maar wat bitterzoet is, is hoe ik gewoon moet accepteren dat “kleine Sana” nooit de vader van haar dromen zal hebben gehad. Het maakte deel uit van mijn levensreis (een reis die mijn ziel koos voordat ik hier incarneerde), en het heeft me gevormd tot wie ik ben, maar jeetje, soms wou ik gewoon dat ik als een echte prinses in het koninkrijk van mijn vader werd verzorgd. Die veiligheid en geborgenheid met de eerste echte man in het leven van een meisje is zo kostbaar en iets wat mijn kindertijd altijd zal missen. Nogmaals, ik ben echter dankbaar voor de manieren waarop ik energetisch kan helpen mijn innerlijke kind te helen en het leven te leiden dat ik verdien als volwassene.

mijn vader is nooit betrokken geweest in mijn leven. Mijn moeder dacht dat het een goed idee was om mijn vader deel van mijn leven te laten uitmaken, maar zelfs toen deed hij nooit de moeite om me te leren kennen of iets dergelijks. Hij schreeuwde altijd constant tegen me en schelden me ongepaste namen & dus onlangs besloot ik hem voorgoed af te sluiten. Ik heb hem al bijna 2 jaar niet gezien, gesproken of iets dergelijks. Ik heb geleerd dat ik mezelf niet kan blijven toestaan om dingen te doen die me steeds pijn blijven doen, ik verdien beter.

De emotionele onbeschikbaarheid en kritiek op de haarkleur van mijn moeder of hoe kort mijn korte broek was. Plagen tot op een punt dat ik zou huilen. Perfectionisme, vooral met huisreinheid. Ik heb onlangs het perfectionisme ontdekt dat ik heb opgepikt. Fysieke mishandeling stopte bij mij. Ik heb mijn kinderen niet geslagen om “controle” te doen. Ik heb BIG TIME overcompenseerd met mijn eigen kinderen. Bovendien ben ik tenminste emotioneel beschikbaar en ze krijgen elke dag een knuffel: ik werk nog steeds aan verwachtingen op gebieden die niet makkelijk als perfectionisme worden gezien. Net als je denkt dat je genezen bent…. 

Als dit artikel resoneert met je, deel het dan alsjeblieft. We houden onze blog volledig zonder advertenties en delen helpt ons om meer mensen op hun reis te helpen. Volg ons ook op sociale media. Geef deze tekst een waardering door uw aantal sterren vast te leggen!

Waardering: 1 uit 5.

Lees meer

dr. Nicole LePera holistic-psychologist
narcistisch misbruik herstelprogramma

Geplaatst

in

, ,

door

Reacties

We zijn benieuwd naar je reactie hieronder!Reactie annuleren

Voeg je bij 4.587 andere abonnees