Toen ik hier voor het eerst over spiritualiteit begon te praten, leerde ik al snel dat sommige mensen me zouden bespotten of bekritiseerden. Nog meer omdat ik me niet richt tot een soort Westers Boeddhisme, maar het aspect van het lijden veel meer zie als het gevolg van mechanisme in de samenleving en het individualistische narcistische romantische overschatting van het zelf.

Geschatte leestijd: 3 minuten

Ondertussen hebben verschillende cults en religies aangetoond dat dit tot persoonsverheerlijking, beschaming van kwetsbare mensen en misbruik leidt.

Als volwassene uit de spirituele kast komen op mijn 56 jaar was moeilijker dan op mijn 22e gewetensbezwaarde te worden na 2 jaar para-commando. Zeker omdat ik me Bijbels verbonden voel met het joods-christelijke en regelmatig praat over het zondebokmechanisme.

Ik kan “niet van deze tijd”, ‘onethisch’ ‘onwetenschappelijk’ worden genoemd omdat ik de hele menselijke geest zou erkennen, lichaam en ziel en de antropologische aspecten die onze menselijke conditie bepaalt.

Nochtans is er geweld genoeg, pestgedrag, dat leidt tot oorlog en zelfmoord. Er is zelfs een correlatie tussen het aantal graden opwarming en zelfmoord.

Spiritualiteit en psychologie

Het gedachteproces bij veel van die afwijzingen van mijn boodschap was dat spiritualiteit op de een of andere manier los staat van psychologie en op die manier moet worden behandeld. Het is deze scheiding waar we omheen zijn getraind en daarom zijn wij als mensen o.a. de weg kwijtgeraakt. We hebben onze intuïtieve verbinding verloren. We weten niet wie we zijn en we voelen ons weinig verbonden met iedereen en de natuur op onze planeet.

De meesten van ons zijn kleine kinderen die (in ontwikkeling) ronddwalen in volwassen lichamen.

We zijn op zoek naar een andere persoon die ons niet emotioneel in de steek zal laten en die de conflictueuze relatie die we met een ouder hadden kan naspelen. We kennen het Zelf niet of vertrouwen het Zelf niet, dus onze waarde moet via een ander worden gevonden.

Spiritualiteit geeft ons een bovenaanzicht van het leven.

We kunnen dit bewustzijn oefenen om getuige te zijn van onszelf, onze patronen, onze reacties en onze emotionele of energetische toestanden. Onze ziel is dat deel van onszelf dat weet dat we meer zijn dan het ego – of het IDEE van wie we zijn.

Het weet dat we hier niet zijn gekomen om te leven, te concurreren, te werken, op de automatische piloot te bestaan ​​en dan te sterven. Onze ziel zoekt genezing van trauma, beperkende overtuigingen en geconditioneerde coping-mechanismen die we van andere mensen hebben geërfd.

De waarheid is dat we hier kwamen om te creëren.

Om een ​​doel te vinden. Vrij zijn. We kwamen hier om te bestaan ​​in onze natuurlijke, samenwerkende ruimte van overvloed. Deze ruimte delen is een zingeving zodat anderen zich realiseren dat dit ook hun ware aard is. Om gemeenschap te vormen. We kunnen hier meer geven dan we nemen. Om te leren vertrouwen, overgeven en vergeven.

We zijn een getraumatiseerd collectief.

Met gekwetste harten door gehechtheidsverwondingen en lichamen vol trauma die ons uitgeput en emotioneel reactief achterlaten. Met collectieve kwetsuren die van generatie naar generatie verder leven.

Dit speelt zich elke dag af in onze wereld. Naarmate dit trauma meer en meer naar de oppervlakte borrelt, neemt ook de mogelijkheid voor collectieve genezing toe.

We herinneren ons wie we zijn: geest, lichaam EN ziel.

Geef een reactie, vraag of antwoord.