Julian (2025): Een wereldtournee van liefde en verlies
Julian is het debuut van regisseur Cato Kusters en vertelt het waargebeurde liefdesverhaal van Fleur en Julian, twee vrouwen die in elk land trouwen waar dit is toegestaan. Hun reis van liefde en gelijkheid wordt echter wreed verstoord door ziekte, wat leidt tot een poëtische exploratie van verlies en schoonheid in de chaos van herinneringen.
Je bent zo verliefd dat je de wereld wilt rondreizen om telkens opnieuw ‘ja’ te zeggen. Dat is precies de essentie van Julian, het speelfilmdebuut van Cato Kusters. Deze Belgisch-Nederlandse film is gebaseerd op het autobiografische boek van Fleur Pierets. Het vertelt daarom een waargebeurd liefdesverhaal. Dit verhaal is zowel groots als breekbaar.
Transscript
Heb jij ooit iemand zó liefgehad dat je de wereld wilde rondreizen… gewoon om nog één keer ‘ja’ te zeggen? Dat is wat Julian ons toont: een reis van liefde, gelijkheid en menselijkheid. Fleur en Julian trouwen in elk land waar hun liefde mag bestaan. Maar wanneer ziekte toeslaat, verandert hun droom in een herinnering – een breekbare symfonie van rouw en schoonheid. Regisseur Cato Kusters durft vorm te geven aan de chaos van herinnering. Ze toont dat zelfs in pijn, schoonheid te vinden is. Deze film is geen sprookje. Het is waarheid, poëzie en veerkracht in één adem. Want liefde… hoe kort ook… blijft. Altijd.
Wie na Julian verder wil nadenken over liefde, rouw en de plaats van verhalen in ons leven, vindt in onze gids over films, series en zelfzorg praktische vragen voor een veilige, bewuste filmavond.
Julian beweegt voortdurend tussen euforische romantiek en rauwe tragedie. We volgen Fleur en Julian, twee vrouwen die besluiten te trouwen in elk land waar het homohuwelijk is toegestaan. Daardoor wordt hun project – ‘Project 22’ – niet alleen een intiem liefdesverhaal, maar ook een vreedzaam protest tegen ongelijkheid.
Wat begint als een dromerige wereldtournee vol trouwjurken en geloften, krijgt echter al snel een onverwachte wending. Na slechts vier huwelijken slaat het noodlot toe: Julian wordt ernstig ziek. Hierdoor toont de film zonder omwegen dat liefde niet altijd alles overwint. Maar het laat wel zien dat liefde, hoe kort ook, nooit vergeefs is. Bovendien blijft de toon doorheen de film oprecht en hoopvol, waardoor je als kijker geraakt én getroost wordt.
Bij de passage over ziekte, afscheid en herinnering past ** Helpen bij verlies en verdriet van Manu Keirse als aanvullende verdieping in het omgaan met verlies. De boeklinks zijn affiliatelinks: bij een aankoop ontvangen wij mogelijk een kleine vergoeding, zonder extra kosten voor jou.
Regie en structuur – Poëtisch, maar niet zonder risico
Cato Kusters vertelt het verhaal niet chronologisch, maar juist in fragmenten – als een mozaïek van herinneringen. De film springt voortdurend tussen Fleurs heden en verleden. Het wisselt tussen hun reizen en haar pogingen om hun verhaal te herscheppen in een theatervoorstelling. Daardoor ontstaat een dynamische vertelling die de kijker actief betrekt.
De niet-lineaire structuur vraagt dus de nodige aandacht van het publiek. Ze versterkt ook de beleving. We voelen het verhaal zoals Fleur het ervaart – een mengeling van geluk en gemis. De montage heeft, zoals Kusters het zelf zegt, de textuur van een herinnering. Daardoor vloeien momenten van licht en pijn naadloos in elkaar over.
Sommige overgangen voelen wat abrupt aan. De homevideo-fragmenten zijn hier en daar te nadrukkelijk. Kusters’ lef en authenticiteit compenseren dat ruimschoots. Bovendien maakt haar keuze om de realiteit niet te verfraaien het geheel geloofwaardiger. Ze toont alles zoals het is. Uiteindelijk maakt precies die eerlijkheid Julian zo menselijk en invoelbaar.
Visuele stijl en muziek – De emotie in beeld en klank
Visueel is Julian ronduit adembenemend. Cinematograaf Michel Rosendaal vangt de tederheid tussen Fleur en Julian in warme, zachte kleuren. Daardoor voel je letterlijk de nabijheid tussen hen. Het heden is helder en tastbaar, terwijl het verleden verschijnt in korrelig handycammateriaal dat de personages zogenaamd zelf filmen. Daardoor vergroot het contrast de intimiteit – alsof we hun privéherinneringen mogen inkijken.
De muziek van Evgueni en Sacha Galperine sluit daar bovendien naadloos bij aan. Hun melancholische pianothema’s dragen zowel vreugde als vergankelijkheid in zich. Stilte krijgt evenveel ruimte als geluid – en soms zegt een ademhaling meer dan een dialoog. Hierdoor ontstaat een wonderlijke harmonie tussen beeld en klank: samen vormen ze een symfonie van liefde en verlies.
De aandacht voor muziek en de ruimte rond verdriet sluit aan bij ** Vertroostingen van Dirk De Wachter om verder te reflecteren op wat ons kan dragen wanneer woorden tekortschieten.
Acteerprestaties – Liefde die echt voelt
De film rust volledig op de schouders van Nina Meurisse (Fleur) en Laurence Roothooft (Julian). Hun chemie is zó overtuigend dat je vergeet naar acteurs te kijken. Meurisse toont de kwetsbaarheid van iemand die wanhopig probeert vast te houden aan wat al glipt. In één scène, wanneer ze het nieuws van Julians ziekte verneemt, spreekt haar blik boekdelen. Ze doet dit zonder woorden, maar met des te meer emotie.
Roothooft brengt Julian tot leven met ontwapenende warmte en eenvoud. Waar Meurisse introspectief en breekbaar is, straalt Roothooft juist levenskracht en optimisme uit. Daardoor vullen ze elkaar perfect aan: twee vrouwen die elkaar versterken in hun liefde én hun strijd. Bovendien voel je in elk detail hun diepgewortelde verbondenheid.
Doordat Kusters het verhaal consequent door Fleurs ogen toont, blijft Julian deels mysterieus. Toch versterkt dat perspectief juist het thema. We kennen onze geliefden zoals we onze herinneringen kennen. We kennen ze in flarden, nooit volledig. Daardoor ervaar je als kijker precies dezelfde hunkering als Fleur.
Conclusie – Een breekbare ode aan liefde en gelijkheid
Julian is geen sprookje, maar wél een ode aan echte liefde – fragiel, menselijk en moedig. Cato Kusters levert een regiedebuut dat durft te raken waar het pijn doet. Ondanks enkele kleine oneffenheden blijft de film nazinderen, juist omdat hij eerlijk durft te zijn. Uiteindelijk herinnert Julian ons eraan dat liefde – in al haar vormen – nog steeds grenzen moet doorbreken. En precies daarom laat deze film niemand onberoerd.
Wat deed Julian met jou? Deel je gedachten in de reacties hieronder – want liefde, in al haar vormen, verdient het om besproken te worden.
Post 1 (Instagram / Facebook) Liefde die grenzen overstijgt 💍🌈. Julian (2025) neemt je mee op een wereldtournee van liefde, verlies en herinnering. Een film die raakt – en heelt. 💚 #Julian #CatoKusters #LGBTQfilm #FilmFestGent #ZelfzorgHelp
Post 2 (LinkedIn / Mastodon) Wat als liefde een vorm van activisme wordt? Julian (2025) van Cato Kusters toont hoe kwetsbaarheid kracht kan zijn. 🌍💫 Lees meer 👉 narcisme.blog/julian
Post 3 (TikTok / Reels) 💔 Liefde. 🌍 Grenzen. 🎥 Hoop. Ontdek Julian (2025) – de film die je hart breekt en weer lijmt. #FilmJulian #LoveIsResistance #ZelfzorgHelp #CatoKusters
info Hoe geef je liefde aan iemand die liefde afwijst
Welke kleine stap past vandaag bij jou?
Neem mee wat je helpt. Je kunt één inzicht laten bezinken, iets opschrijven of steun vragen. Kies wat bij jouw mogelijkheden past; ook rust nemen mag.
