Patrick een rots in de branding: getuigenis van Annemie

Patrick die zingt Terwijl de eerste woorden op mijn computerblad verschijnen, lees ik dat de Italianen, momenteel volledig in lock-down…

Patrick die zingt

Terwijl de eerste woorden op mijn computerblad verschijnen, lees ik dat de Italianen, momenteel volledig in lock-down door het coronavirus, samen vanop hun balkon zingen om er de moed en de hoop in te houden. Dat zou Patrick ook voorstellen om te doen.

Muziek verbindt, zingen is tweemaal bidden… En automatisch dwalen mijn gedachten nu af naar Patrick. Hoe kan het ook anders. Patrick die zingt.

Ik leerde hem kennen in de Jonge Kerk van Roeselare toen ik een 17- jarige studente was.

Op dat moment was ik heel kritisch naar het geloof toe. Ik vroeg me af of de toen vijf priesters die Jonge Kerk rijk was, me op andere gedachten konden brengen.

Eén van die priesters was Patrick. Voor vele jongeren was hij al een bekend gezicht op het Klein Seminarie van Roeselare. Voor mij was hij een onbekende.

Ik had toen de kans om hem onbevooroordeeld te leren kennen en dat werd geleidelijk aan een wederzijds gevoel. ‘Dichtstbijzijnde onbekende, naaste altijd hier nu, had ik jou als kind gekregen, ik zou je op mijn schouders dragen …’

Op dat moment veranderde iets in mij want ik werd ‘gezien, geraakt’ door iemand die in mij geloofde. Dat gevoel is nooit meer verdwenen.

Op zijn eigen manier kon Patrick mij en vele jongeren overtuigen om deel te nemen aan een proces.

Hoe kritischer je was, hoe liever hij het had. Zo lokte hij je uit je tent. Dat deed hij dan om samen tot een besluit of oplossing te komen. Later in de “Lier” vertaalde hij dit dan naar zijn bekende these, antithese en synthese-theorie.

Misschien deed hij dat toen ook al in Jonge Kerk, maar had ik dat toen nog niet door.

Die vijf jaren in Jonge Kerk hebben me gevormd, hebben me een jeugd gegeven, hebben me het gevoel gegeven dat ik ergens thuis hoorde.


Patrick wekte m’n kritische stem, leerde me anders denken.

Hij vond het ook belangrijk dat ik deel uitmaakte van het dagelijkse bestuur. Hij wilde jongeren bij dat bestuur, ongeacht welke school- of werkstatus je had.

Metamorfose was zijn doel. Hij gaf je het gevoel dat je belangrijk was als persoon, dat élke inbreng belangrijk was. Door zijn manier van zijn, kon hij op de één of andere manier mijn moeder ervan overtuigen mij te laten deelnemen aan de stuurgroep, de tekstgroepen van Jonge Kerk.

Zo was Patrick voor velen een rots in de branding.

Hij leerde ons eveneens de knepen van het vak ‘sociaal engagement’, in Caritas- en bouwkampen, bij verwaarloosde kinderen in Koksijde en de straatkinderen in de Brusselse Marollenwijken bij Daniel Alliët.

Zo werden onze schoolvakanties zinvol ingevuld. En dan slaagde hij erin om met gans de Jonge Kerk weer het werkjaar te beginnen met een planningsweekend, geïnspireerd door de rijkelijke vakantie-ervaringen.
Of hoe de horizontale en de verticale dimensies perfect konden verweven worden met elkaar. Evangelisatie, levensnabij…

Na de vieringen werd gevoetbald, met de kinderen en met de jongeren.

Het voetbalveld, het voetbalspel was eén van z’n manieren om iets duidelijk te maken. Patrick had een aparte stijl. Soms was hij een man van weinig woorden, soms bulderde hij goedlachs. Hij had ook lef. Zijn woorden voor ons: fantastisch, schitterend, formidabel. Woorden die bleven klinken tot op het einde van zijn leven.

Als intussen een prille twintiger keek ik op naar hem en door zijn manier van leven verdiende hij respect. Dat alles gaf m’n leven structuur, een gevoel van veiligheid. Het gaf me de basis van veilige hechting, nodig om vertrouwen te hebben in de medemens.

In die periode heb ik eveneens de kwetsbare Patrick mogen ontmoeten.

De verslagenheid was groot in Jonge Kerk toen twee vrienden op een dramatische manier verongelukten op bouwkamp in Bayonne. Lieve Verdonck en Bernard Vandenberghe geraakten op 15 augustus ‘89 verstrikt in een draaikolk, verdronken, overleefden het niet.

Een verlies waarvan ik vermoed dat het ook z’n sporen naliet bij Patrick. Hij wilde toen zo nabij zijn als kon maar een antwoord op het waarom kon ook hij ons niet geven.


We probeerden verdriet en rouw al zingend een plaats te geven. “Daarachter, kristal geworden, verblindend de zee die haar doden teruggaf “werd gezongen als verrijzenislied. Ik merkte dat hij dit lied gebruikte bij z’n 50-jarig priesterschap en dat hij het ook uitkoos voor z’n uitvaart. Het ‘dan zal ik leven ‘ is nu verstrengeld met Lieve, Bernard en Patrick. De liedavonden werden geboren met als hoogtepunt op paasmaandag de jaarlijkse uitstap naar zee.

Enkel Patrick zijn lijfelijke aanwezigheid verdween dan door een persoonlijke keuze in mijn leven.

Op bijbelavonden met Geert De Decker zag ik hem nog af en toe. Het was dan ook in die periode dat Patrick verhuisde naar Brugge. De geestelijke voeding bleef echter.

Ik nam in m’n eigen leven een paar drastische beslissingen en zo ontmoette ik dan in 2010 Johan, m’n man.
In 2011 kwamen wij Patrick opnieuw tegen op de markt in Kortrijk. Hij zou juist ‘de andere film’ gaan voorstellen in Kinepolis. Hij nodigde ons gezamenlijk uit naar de paaswake in de St-Annakerk te Brugge. Ook Johan kende Patrick van de Jonge Kerk en als oud-leerling.

De gelaatstrekken in zijn gezicht waren intussen zachter en milder geworden.

De band werd opnieuw aangehaald en geleidelijk aan groeiden we in de gemeenschap van De Lier. Patrick wou me daar weer zo ver brengen als toen, in Jonge Kerk.

Het duurde eventjes, ik had ook nog het een en het ander te verwerken en ik wilde dan ook heel eerlijk zijn met hem. Die tijd gunde hij me. Hij kwam regelmatig op bezoek. Hij kende intussen mijn verleden.

Toen we hem vroegen of hij ons huwelijk in de Lier wilde zegenen, twijfelde hij geen enkel ogenblik, ook al was mijn eerste huwelijk nog niet kerkelijk ontbonden. Meer nog, hij bood zichzelf als getuige aan. Geleidelijk aan kregen Johan en ikzelf onze positie in de Lier.

Spoken bestaan niet

“Spoken bestaan niet, vrienden bestaan wel”.

Hij reageerde ook dol enthousiast op de komst van Helena in ons gezin. Voor Helena was Patrick de figuur die haar vertelde dat ze niet meer bang moest zijn van de spoken in haar leven. ‘Spoken bestaan niet, vrienden bestaan wel’.

Niet enkel voor Helena deed hij dit, maar ook voor mij en zoveel jonge mensen is Patrick een echte vader geweest. Ik kan namen noemen maar dat is hier te delicaat.

Ik mag wel zeggen dat zij Patrick eeuwig dankbaar zijn omdat hij in hun leven terecht gekomen is. ‘Delf mijn gezicht op, maak mij mooi ‘.


Tijdens m’n examens orthopedagogie of toen een burgerlijk proces aan de gang was i.v.m. de omgangsregeling van mijn kinderen, kwam er altijd wel eens een mailtje om te vragen hoe het ging.

Hij liet weten dat hij toen ook een kaarsje brandde bij de vrouwelijke voorzienigheid. Hij deed dit net als een vader voor z’n kind doet. Hij moedigde me aan om nooit op te geven: ‘Je kunt het, als je maar durft ‘.

Over de positionering van de lege plaats hadden we wel dezelfde opvattingen.

Zou dit enigszins te maken hebben met onze burgerlijke ongehoorzaamheid of ligt het echt aan onze DNA? Ik heb ontdekt dat voor Patrick de positie van de vrouw in de Kerk een dringende kwestie is.

De vrouw als voorganger, wat een fantastisch geschenk en testament dat we van hem mochten ontvangen. Op zijn uitdrukkelijke vraag heb ik toen ook ja gezegd.

Bestel

Pinksteren 2018.

In de laatste Lierviering die Patrick, toen al zwaar getekend door z’n ziekte, meemaakte was ik voorganger. Na het breken van het brood en schenken van de wijn, kwam hij naar mij toe en omhelsde hij mij.

Voor mij was dit een heel intens en bemoedigend teken om verder te gaan en dat ik niet mocht opgeven. Verdergaan, tegen de stroom in, onvoorwaardelijk… want eens gegeven blijft gegeven.

‘Kome wat komt, maar laat het om Jou zijn
dat wij het uithouden en niet om niemand
dat wij de beker drinken tot de bodem
dat wij dit leven ‘leven’ tot de dood…’

Ik hou van je vader !
אני אוהב אותך אבא

Annemie Declercq 14/3/2020

Dit is een bewerking van de bijdrage van Annemie op pag 284 uit het boek “Stem die mij roept” te verkrijgen bij Uitgeverij Halewijn.

Annemie Persyn Declercq
Orthopedagoge

Ik suggereer dat je grondig overweegt of het Quantum Healing Starters packet iets voor jou is, want het is een eenvoudig systeem dat iedereen kan gebruiken om zich te bevrijden van het trauma van narcistisch misbruik. Om dit te doen klik je hier.

Like onze Facebook pagina, verwittiging nieuwe post en chat …

Indien je wenst te groeien in zelfliefde en u wenst uw narcistisch ziel trauma te herstellen word nu lid van onze Privé Support Group VKoN. Lees eerst de info voordat uw aanvraag te doen. Voor wie is VKoN bedoeld? Iedereen die genoeg heeft van een teleurstellend leven en zichzelf, en die bereid is om innerlijk werk te doen om te genezen.

Zowel vrouwen als mannen kunnen misbruikers of slachtoffers zijn, dus beschouw mijn voornaamwoordkeuze niet als een gevolg dat het ene geslacht misbruikt en het andere het slachtoffer is.

klik op de foto voor meer info

Klik op de link om naar de homepage te gaan: https://narcisme.blog

Related Post
Share
Disqus Comments Loading...

Recent Posts

  • co-afhankelijkheid
  • echtscheiding van een narcist
  • Waarom werd ik door de narcist zo behandeld?

Alles over liefde en zelfliefde in narcistische tijden.

Als een persoon je niet respecteert, kunnen ze onmogelijk van je houden, niet op een normale, gezonde manier. Je krijgt… Read More

  • afkicken van de narcist
  • complex trauma
  • groeitaak
  • Nederland België Nederlandstalig
  • online training
  • Programma voor omgaan met narcisme
  • Transformeren naar geluk na misbruik door een narcist

Met Modules Quanta Freedom Healing herstellen van narcistisch misbruik

Ik ben Annemie Persyn – Declercq en ik ben blij om je hand vast te houden indien nodig en je… Read More

  • blogging systeem
  • communicatie
  • Disclaimer
  • Nederland België Nederlandstalig
  • Programma voor omgaan met narcisme
  • Recent
  • zelfgenezing

Algemene disclaimer en juridische disclaimer narcisme.blog en MTE

Alleen voor begeleiding: Annemie Declercq, Johan Persyn en Melanie Tonia Evans zijn geen gekwalificeerde psychologen, noch gekwalificeerde counselors en bieden… Read More