Inleiding – Een stem die blijft klinken
‘Stem die mij roept’ is geen gewoon boek. Het is een uitnodiging. Een uitnodiging om geloven met hart en hoofd te herontdekken – niet als dogma, maar als gesprek. Niet als traditie om slaafs te volgen, maar als een levend verhaal dat blijft uitdagen. Het boek verzamelt besprekingen van de wekelijkse teksten van priester Patrick Perquy en getuigenissen.
Hij stuurde deze teksten van 2004 tot kort voor zijn overlijden in 2018 naar een brede kring van lezers. Wat begon als persoonlijke reflectie, groeide uit tot een bron van inspiratie voor velen. Deze teksten reiken veel verder dan de kerkmuur: ze vormen een ruimte van ontmoeting, reflectie en hoop. Ze nodigen uit om te luisteren, te twijfelen, te verbinden.
Wie was Patrick Perquy?
Patrick Perquy werd geboren op 1 januari 1942 in Brugge. Hij werd priester in 1966 en gaf jarenlang les in Roeselare en Brugge. Maar zijn werk reikte veel verder dan het klaslokaal. Hij stond met beide voeten in de samenleving en met zijn hart in het geloof.
Hij was betrokken bij talloze projecten, van liturgische vernieuwing tot sociale opvang. Patrick was een man die niet alleen sprak over geloof – hij leefde het. Zijn huis stond open voor mensen in nood. Hij deelde zijn tijd altijd met anderen. Zijn woorden waren gedragen door levenservaring en een diepe geestelijke overtuiging.
Zijn werk als aalmoezenier, leraar, en geestelijk begeleider maakte hem tot een herkenbare figuur voor velen. Hij was ook initiatiefnemer van projecten zoals het YOT-huis en De Lier. Zijn stem kende geen grens tussen kerk en samenleving, tussen denken en doen. Hij was een bruggenbouwer, een geestelijke gids én een warme aanwezigheid.
Geloven in dialoog met de wereld
In ‘Stem die mij roept’ verbindt Perquy de Bijbel met inzichten uit psychologie, filosofie en sociale wetenschappen. Zijn geloof was geen gesloten systeem, maar een open uitnodiging tot dialoog. Hij durfde het godsbeeld te bevrijden uit oude kaders en het opnieuw vorm te geven vanuit menselijke ervaring. Daarbij ging hij uit van vier kernideeën:
- Een zorgzame gemeenschap waarin iedereen telt
- Een liturgie die mensen raakt en verbindt
- Een God die niet oordeelt, maar nabij is
- Bijbelverhalen als spiegel voor vandaag
Voor Perquy was geloof dynamisch, iets wat mee verandert met de wereld en de mens. Zijn lezingen van de Schrift zijn nooit puur exegetisch, maar altijd belichaamd. Hij stelde vragen als: “Hoe spreekt dit verhaal tot onze samenleving vandaag?” en “Wat vraagt deze tekst van mijn verantwoordelijkheid?”
De kracht van gemeenschap
Patrick geloofde rotsvast in de kracht van een warme, zorgzame gemeenschap. Hij zag hoe mensen kunnen groeien als ze zich gezien en gedragen voelen. Of het nu ging om jongeren zonder thuis, vluchtelingen, of mensen in de knoop – Patrick bood hen een plek. Hij opende zijn huis, letterlijk én figuurlijk.
Hij toonde dat zorgzaamheid niet alleen individueel is, maar iets wat we samen doen. Gemeenschap is volgens hem geen theorie, maar een dagelijkse praktijk van nabijheid en solidariteit.
Een echte gemeenschap, zo benadrukte hij vaak, moet ook ruimte maken voor het afwijkende geluid. Niet elke stem hoeft in de pas te lopen, en niet elke vraag hoeft direct een antwoord. Juist het toelaten van kritische vragen, van twijfels en andere perspectieven, maakt een gemeenschap levendig en veerkrachtig.
Voor Patrick was dit geen bedreiging. Het was een uitnodiging om te blijven leren. Hij moest blijven luisteren en zichzelf in vraag durven stellen. In zijn bijeenkomsten werd het verschil niet uitgewist, maar erkend – als noodzakelijke brandstof voor groei en verbinding.
Patrick geloofde rotsvast in de kracht van een warme, zorgzame gemeenschap.
Hij zag hoe mensen kunnen groeien als ze zich gezien en gedragen voelen. Of het nu ging om jongeren zonder thuis, vluchtelingen, of mensen in de knoop – Patrick opende zijn huis. Hij deed dit zowel letterlijk als figuurlijk. Hij toonde dat zorgzaamheid niet alleen individueel is, maar iets wat we samen doen. Gemeenschap is volgens hem geen theorie, maar een dagelijkse praktijk van nabijheid en solidariteit.
In Brugge, Roeselare en elders bracht hij mensen bijeen. Niet om hen te bekeren, maar om hen op adem te laten komen. In zijn liturgische groepen, zijn vormingsavonden en informele gesprekken creëerde hij een bedding waarin vertrouwen kon groeien. Hij geloofde dat een samenleving sterker wordt door kwetsbaarheid te delen. Volgens hem moet men conflicten niet mijden, maar in dialoog transformeren.
Liturgie als beleving
In gemeenschappen zoals De Lier en YOT werkte Patrick aan een liturgie die ruimte gaf aan echte verhalen. Hij brak met rigide vormen en gaf mensen – ook vrouwen – een stem in vieringen. Geïnspireerd door onder anderen Huub Oosterhuis en Romano Guardini, zag hij liturgie als iets wat mensen verbindt, ontroert en optilt. Liederen, rituelen en symboliek waren voor hem geen versiering, maar dragers van hoop en menselijkheid.
Voor Perquy was de liturgie een oefening in menselijkheid. Ze moest raken aan wat mensen meemaken: geboorte en dood, verlies en verwachting, lijden en verzoening. Hij was niet bang om stilte toe te laten, of om symbolen opnieuw te laden met betekenis. Een brood breken werd bij hem een teken van inclusie. Een kaars aansteken een daad van herinnering. Een psalm zingen een vorm van protest en hoop.
René Girard en de zondebok
In het denken van Patrick Perquy krijgt één beeld een bijzondere kracht: de lege plaats in een kring van mensen. Of de lege stoel aan tafel. Het is die plek die wacht op wie uitgesloten werd. Die stoel herinnert ons eraan dat gemeenschap pas volledig is wanneer iedereen een plaats heeft.
In de geest van René Girard betekent dat ook ruimte maken voor het slachtoffer van uitsluiting. Het is niet als object van medelijden maar als volwaardige mede-tafelgenoot. Deze symboliek werd in Patricks liturgie tastbaar. Een extra stoel bleef bewust leeg tijdens vieringen. Het was een visueel gebaar dat opriep tot reflectie over wie er ontbreekt – en waarom.
Een van de denkers die Patrick sterk beïnvloedde was René Girard. Zijn theorie over mimetisch verlangen en het zondebokmechanisme gaf Perquy een manier om te spreken over conflict en uitsluiting. Het biedt ook inzichten over hoe we die kunnen overstijgen. In liturgie, begeleiding en sociaal werk paste hij deze inzichten concreet toe. Hij bracht mensen bij elkaar. Bovendien maakte hij taboes bespreekbaar. Hij zocht naar nieuwe vormen van samenleven.
Voor Perquy was Girard geen abstract theoreticus, maar een bondgenoot in het zoeken naar een menselijker kerk. Hij liet zich inspireren door het inzicht dat religie vaak gestold geweld is. Het biedt ook de mogelijkheid om dat geweld te transformeren. Geloven is, volgens hem, kiezen voor het doorbreken van de cyclus van schuld, wraak en uitsluiting. Het is een uitnodiging om kwetsbaarheid niet te vrezen, maar te erkennen als toegangspoort tot gemeenschap.
Verhalen die raken
Wat Patrick bijzonder maakte, was zijn vermogen om verhalen dichtbij te brengen. Of het nu ging over psalmteksten, persoonlijke anekdotes of poëzie – hij vond altijd woorden die mensen raakten. Eén zin uit een paasviering blijft hangen: “De opstanding is geen mirakel van gisteren. Het is een uitnodiging voor vandaag.” Zulke woorden zetten je aan het denken – en aan het handelen.
Hij sprak een taal die niet pretendeerde alles te weten, maar die de ruimte openliet voor vragen. Voor verwondering. Voor twijfel zelfs. Zijn woorden bleven nazinderen omdat ze niet moraliseerden, maar uitnodigden. Omdat ze niet troostten door weg te kijken, maar door juist het volle leven onder ogen te zien.
Een leven dat blijft inspireren
Tot zijn laatste dagen bleef Patrick actief. Hij leidde vieringen, schreef teksten en bleef mensen ontmoeten. Zijn manier van zijn was zacht, scherp en open. Deze eigenschappen leven verder in het boek. Ze leven ook in de vele mensen die hij heeft geraakt. ‘Stem die mij roept’ is meer dan een verzameling teksten. Het is een gids voor wie zoekt. Een uitnodiging tot anders geloven, met hart én hoofd. En vooral: met aandacht voor de ander.
Zijn stem klinkt na in de verhalen van wie hem kenden. In de vieringen waar zijn rituelen blijven leven. In de gesprekken waarin zijn vragen voortleven. Hij heeft iets in gang gezet dat niet zomaar stopt. En dat is misschien wel de diepste betekenis van ‘roeping’. Het is niet dat iemand roept. Het is dat anderen daardoor gaan luisteren en zelf een stem worden.
Wil je meer weten?
Wil je weten hoe Patrick liturgie vormgaf? Of hoe zijn inzichten vandaag nog richting kunnen geven in geloof, samenleving of zorg? Neem dan een kijkje in het boek zelf – of duik in de verhalen van wie hem gekend heeft. Want zijn stem mag dan stilgevallen zijn, zijn roep klinkt nog steeds. En misschien – als je goed luistert – roept hij ook jou.
“De rust van de zevende dag – dat is waar ons hart naar verlangt.” – Patrick Perquy
Verdiep je in het Leven van Patrick Perquy
- Welke persoonlijke ervaringen heb jij die je kunnen verbinden met de boodschap van ‘Stem die mij roept’?
- Hoe denk je dat Patrick Perquy’s visie op gemeenschap en zorgzaamheid kan bijdragen aan de uitdagingen in de hedendaagse samenleving?
- In welke situaties heb jij de kracht van dialoog ervaren? Hoe heeft dat je geloof of leven beïnvloed?
- Welke elementen uit Patrick’s liturgie spreken jou het meest aan? Waarom denk je dat ze relevant zijn voor jouw eigen geloofsbeleving?
- Hoe zou jij de leegte van de ‘lege stoel aan tafel’ kunnen invullen in jouw leven of gemeenschap?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie