Ontsnappen aan de diepgaande eenzaamheid na complex trauma. Deel 2

Het volwassen kind dat zijn gevoelens niet heeft kunnen regelen grijpt naar alles wat hem kan ontspannen.

Als die gehechtheid niet ontstaan is met een zorgfiguur dan zal een pop, of voorwerp niet die overbruggingsfunctie krijgen, in tegendeel het kan zijn dat de pop juist een voorwerp wordt om agressie tegen te uiten. Op volwassen leeftijd kan ook de agressie bij die persoon niet gereguleerd zijn en tot partnergeweld in een relatie leiden.

Ook dan als er geen hechting ontstaat, zal het kind een diepgaande eenzaamheid ontwikkelen en een schaamte voor zijn afreageren waar het kind of een negatief antwoord op krijgt. Wie weet zelfs slagen.

In normale omstandigheden leert het kind te onderscheiden welke volwassenen er in alle omstandigheden voor hem beschikbaar zijn.

In goede omstandigheden leert het kind bovendien dat die volwassenen de opwindende exploratiedrang en autonomie verwerving ten volle ondersteunen. In moeilijke opvoedingsomstandigheden zijn zowel de veilige als de opwindende omstandigheden weinig aanwezig.

Denk daarbij aan kinderen die in groepen moeten opgroeien. In zo’n groep is er dikwijls een tekort aan personeel is, vooral ‘s nachts. Kinderen die dan meestal al een geboortetrauma hebben meegemaakt, of pijnen hebben als gevolg van honger of slechte hygiënische omstandigheden kunnen dan te weinig troost krijgen.

Daardoor kan de eenzaamheid na complex trauma inzinken. Dan is ook geen sprake van veel ontdekken tijdens de dag.

Als het kind geen mogelijkheden heeft om veilig zijn omgeving te ontdekken dan loopt het kind een vertraging in zijn ontwikkeling op. Deze vertraging is dan weer een bron van schaamte en eenzaamheid tegenover andere kinderen.

Dan ontbreken deze kinderen een script, een verwachtingspatroon of blauwdruk van hoe goede relaties verlopen. Integendeel ze hebben een blauwdruk van hoe slechte relaties verlopen. Slechte relaties, slechte ouders vinden die haast normaal, maar niet bevredigend.

In gewoon goede omstandigheden leert een kind waar hij of zij troost en hulp kan vinden.

Immers talloze keren heeft het kunnen ervaren dat papa, mama, opa of oma, en later ook de kinderverzorgster of kleuterjuf, er voor hem waren.

Het kind kreeg de wondermiddelen tegen pijn of angst, omdat het zich in een veilige omgeving wist. Zo’n veilige gehechtheidsrelatie is de basis en onmisbaar voor een gezonde emotionele ontwikkeling.

Als dit niet de emotionele ontwikkeling is dat de persoon heeft meegemaakt dan zal zich dat in veel gevallen zich uiten in lege en eenzame mensen. Zo’n mensen ontwikkelen zich in co-dependentie gedrag of narcistisch gedrag en gaan op zoek naar hun tegenpool. Snel herkennen ze de kwetsbaarheid bij de andere, omdat dit hun gemeenschappelijke grondslag is.

Lege en eenzame mensen.

Co-dependenten en pathologische narcisten zijn psychologisch onderontwikkelde personen die elkaar nodig hebben om zich goed te voelen over zichzelf en te ontsnappen aan de diepgaande eenzaamheid.

Alleen zijn co-dependenten en narcisten  lege, eenzame mensen die het gezelschap van een ander nodig hebben om te ontsnappen aan hun diepgaande gevoelens van schaamte en alomtegenwoordige eenzaamheid. Schaamte kan ook ontstaan zijn door uitdrukkelijk misbruik van narcistische familieleden, en niet alleen door verwaarlozing.

De co-dependent is zich hiervan bewust, terwijl de narcist erin slaagt zich erin te verbergen.

Paradoxaal genoeg trekken deze twee disfunctioneel tegenovergestelde minnaars magnetisch elkaar aan, zodat ze hun ‘half’ emotionele en relationele zelf in een kunstmatig en tijdelijk geheel ‘getal’ kunnen omzetten.

Eenvoudig gezegd, alleen voelen ze zich wezenlijk gebroken, leeg en niet geliefd.

De ondraaglijke emotionele pijn van hun “half zelf” drijft hen om hun aanhoudende schaamte, hopeloosheid en pathologische eenzaamheid te dempen.

Door zich samen te smelten in een kunstmatige “hele persoon” dikwijls met veel seks kunnen ze de realiteit vergeten.  Ze vergeten tijdelijk hun doordringende leegte, hopeloosheid en zelfhaat tijdelijk. Ze bevrijden zich tijdelijk van de onvermijdelijke chronische emotionele pijn die hen onophoudelijk plaagt, tijdelijk.

 

Tijdelijk opschorten van zelfhaat, schaamte en eenzaamheid.

Samen krijgen ze respijt van hun levenslange brandende zelfhaat, schaamte en pathologische eenzaamheid.

Samen verwarren ze allebei complete samensmelting met een diepgaande relatie.  De tijdelijke afwezigheid van eenzaamheid na complex trauma ervaren ze als euforisch geluk en blijdschap.

Een vergelijking zou een persoon zijn die uiteindelijk antidepressiva neemt voor een levenslang geval van ernstige depressie. Maar die persoon heeft ook andere psychologische moeilijkheden die onafhankelijk zijn van de depressie.

Zodra de pijnlijke chronische depressie is opgeheven ervaren ze opwinding. Ze hoeven niet langer het verzengende pessimisme te voelen. Ze ervaren voor de eerste keer in hun leven, opwinding en optimisme.

 

De vreugde verdwijnt na een tijdje.

Echter, als ze eenmaal acclimatiseren aan hun nieuwe “normale” zelf, dan verdwijnt de vreugde door hun  bestaande psychologische problematiek, die in hun leven terugkeert en nu voorop komt te staan.

De gedreven ervaring met het menselijk magneetsyndroom van twee “half” verliefde mensen biedt een wonderbaarlijke remedie tegen chronische schaamte. Maar die drive biedt ook een tijdelijke oplossing voor een pathologische eenzaamheid bij beiden.

De bijna ogenblikkelijke verdwijning van de chronische emotionele pijn van elke “halve persoon” is verrassend als een co-dependent en een narcist elkaar ontmoeten.

Deze gedeelde “zielsverwantschap” ervaring kan hun eenzame leven met opwinding en hoop verlichten. (tijdelijk)

Echter, is dit echter maar een pleisterwerk dat een diepe wond bedekt. Het is slechts een tijdelijke oplossing, omdat bij de narcist de drang om superieur te zijn leidt tot de devaluatie van de co-dependent.

Deze combinatie van “½” plus “½” is de wiskundige formule die werkt met deze twee mensen die door gebrek aan zelfliefde zijn verhongerd en zich schamen. Daardoor zijn ze voor een beetje geluk van elkaar afhankelijk.

Ze zullen elkaar altijd nodig hebben om zich heel te voelen. Deze relatie van twee helften kan nooit een hele relatie zijn.  Één van de redenen is, omdat beide mensen de vereiste eigenliefde en individuatie missen.

Oorsprong van eenzaamheid en schaamte.

De eenzaamheid bij de co-dependent kan het gevolg zijn van C-PTSS.  C-PTSS  is een langdurig trauma opgelopen tijdens de kinderjaren door verwaarlozing op verschillende vlakken.

De normale verzorging van een kind.

Als de verzorging van een kind in de eerste levensjaren goed zit dan bouwen verzorger (moeder of vader) samen met het kind verhalen op. Mama of papa spelen ook samen met het kind en lachen samen over de verhalen die het kind probeert te vertellen.

Op die manier leert het kind dat door het vertellen van iets wat leuk was, de vreugde nog groter wordt. Het kind zal ook leren dat door het vertellen van iets wat pijn deed of verdriet bracht, deze pijn of dit verdriet al deels kan laten wegsmelten.

Door te vertellen worden ervaringen en herinneringen aan gebeurtenissen steviger verankerd in taal. Daardoor ontstaan stukjes geschiedenis over positieve momentjes in het leven, evenals over de pijnlijkere momenten en kwetsuren.

Moeite met vertellen bij kinderen met een complex trauma.

Kinderen met een complex trauma hebben vaker moeite met vertellen, tekenen en spelen. We zijn het toch allemaal eens dat vertellen toch een belangrijke rol speelt in een mensenleven. De vaardigheid om te vertellen levert onmisbare bouwstenen voor ervaringen binnen allerhande ontwikkelingsdomeinen.

Al vertellend verbind je je met anderen.

‘s Avond aan elkaar vertellen hoe je dag was, of op school vertellen wat je in het weekeind hebt meegemaakt… creëert en onderhoudt de band met degene aan wie je vertelt. Er ontstaat een diepe verbinding. Wat als die mogelijkheid er niet is?

Regulering van de gevoelens.

Aan anderen vertellen wat je hebt meegemaakt, helpt ook om jezelf weer gereguleerd te krijgen. Zeker  wanneer iets of iemand je uit evenwicht heeft gebracht is kunnen vertellen helend. Je gevoelens delen vermindert de intensiteit ervan.

We zetten er ons gezamenlijk onze schouders over. Maar wat als die mogelijkheid er niet was? Dan krijg je ongecontroleerde woede-aanvallen zoals een narcist. Maar wat als ook de woorden ontbreken om dat gevoel te omschrijven voor onszelf? Dan ontstaan er ongecontroleerde woedeaanvallen.

Opbouwen van het zelfbeeld.

Bovendien zijn narratieve capaciteiten van belang bij de opbouw van het zelfbeeld: ‘wie ben ik’, ‘waar kom ik vandaan’, en wie word ik later. Dit zelfbeeld opbouwen als kind in aanwezigheid van narcistische ouders is zeer moeilijk.

Beperkingen als gevolg van complex trauma gedurende de kinderjaren.

De narratieve capaciteiten van een kind met complex trauma zijn vanuit diverse mogelijke achtergronden beperkter. Die capaciteiten zijn ook anders dan die van kinderen die opgroeien in voldoende goede omstandigheden.

Getraumatiseerde kinderen hebben minder kansen gekregen om samen met zorgfiguren te oefenen in het vertellen over ervaringen.

Overspoelende ervaringen.

Het kan ook dat als de zorgfiguren in de kinderjaren het kind dat later dan een co-dependent wordt  te vroeg en te overmatig hebben blootgesteld aan overspoelende ervaringen het kind getraumatiseerd werd.

Als het kind verscheidene ruzies, discussies, vechtpartijen en scheldpartijen en of partnergeweld heeft meegemaakt, gehoord of gezien is dit een overspoelende ervaring.

Partnergeweld kan er voor zorgen dat het kind aan zijn lot werd overgelaten.  Dit kan bij het kind zo een te intense ervaringen zijn dat het kind sprakeloos maakt.

Ook angst als gevolg van geweld tijdens oorlog en/of vluchten kan het kind getraumatiseerd hebben. Zo’n ervaring gaat voor het kind zijn narratieve capaciteiten te boven. Daarom dat ik ook altijd stel dat het kind in veiligheid dient gebracht te worden.

Onvoorspelbaarheid en gebrek aan structuur.

Er zijn ook nog andere gebeurtenis buiten partnergeweld die er kan voor zorgen dat het kind sprakeloos wordt. Zoals te veel verschillende zorgfiguren. De verplaatsing van kinderen in verschillende omgevingen zonder een vaste zorgfiguur.

Een kind dat te weinig aandacht krijgt in een instelling enz. De abrupte scheiding van broers en zusters, familie enz.  Niet alle negatieve ervaringen zorgen voor trauma’s. Negatieve ervaringen kunnen het kind ook sterker maken zonder dat ze een trauma ontwikkelen.

Toch,  te veel en te intense negatieve ervaringen  breken de draagkracht van het kind. Die draagkracht zal  van persoon tot persoon verschillen.

Wanneer het bovendien om ervaringen betreft die zich voordeden nog voor je woorden had, wordt het dubbel zo moeilijk.

Eigenaardig gedrag van het kind dat niet wordt opgemerkt zorgt voor schaamte.

Het zijn dergelijke ervaringen die nog niet in taal en verhaal te vatten zijn, die dan tot expressie komen in gedrag, maar op een weinig gesymboliseerde of verteerde manier.

Daardoor blijven deze ervaringen in het lichaam en in het hoofd aanwezig als een nachtmerrieachtige ervaring. Die niet te verwoorden ervaringen en gevoelens kunnen in de vorm van pop-up stoorzenders opduiken en het kind zijn evenwicht onderuithalen.

Daarbij kan dit tezelfdertijd voorvallen zonder dat het kind goed begrijpt waar die rare gedachten en onvoorspelbare gedragingen of vreemde spelinhoud plots vandaan komt.

De ontwikkeling van schaamte en negatief zelfbeeld brengt een diepgaande eenzaamheid.

Diepe eenzaamheid na complex trauma en schaamte kan het kind vervolgens opnieuw in de moeilijkheden brengen. Zo kan het kind ervaren hoe belangrijke anderen – zoals ouders, broers of zussen, leerkracht en vriendjes – geïrriteerd worden door wat het kind doet of speelt.

Die irritatie komt er, omdat dit gedrag of spel iets toont van een gekwetste. Bij de meesten is die gekwetstheid van een baby een vreemde beschadigde binnenwereld die niet onderkend wordt. Het is een taboe dat ouders, van een moeder de baby zou kunnen verwaarlozen de eerste maanden van zijn levensjaren.

Op die manier ontstaat bij die co-afhankelijke baby een diepe schaamte en eenzaamheid.

Zoals we weten merkt de narcist deze gevoelens van kwetsbaarheid bij een co-afhankelijke op. Door lovebombing, maar zelfs ook de juiste attenties zal de narcist zorgen voor een magnetische aantrekkingskracht tot een andere. Daarmee heeft de narcist de bedoeling van een romantische tijdelijke samensmelting te creëren.

Wat zijn jouw ervaringen met de dans tussen een narcist en zijn of haar co-dependent? Laat het me weten. We antwoorden graag.

Als je naar je resultaten kijkt wat zie je dan?

Er zijn waarschijnlijk momenten waarop je op het punt stond te breken met je narcist …

… zou kunnen op uw bedrijf zijn, uw relatie, uw vriendschappen …

Maar om een of andere reden bent u alleen maar enkele centimeters GESTOPT voordat u deze doorbraak realiseerde.

Wat denk je dat je voor jezelf hebt gebouwd?

Wat als ik je zou vertellen om niet succesvol te zijn in de manier waarop je lichaam je beschermt tegen iets vreselijks?

Zou je het geloven? Laat het me weten.

Ik hoop dat dit bericht, video en audio je behulpzaam zijn. Bovendien kijk ik ernaar uit je te ontmoeten in de reacties. Jouw commentaren zijn de raketbrandstof die me inspireert om dit werk voort te zetten.

Voel je vrij om dit artikel en video te delen en de liefde te verspreiden.

Liefs xx

Annemie Persyn Declercq.

Orthopedagoge

Ontsnappen aan de diepgaande eenzaamheid na complex trauma. Deel 1