HOE KRIJG JE VOLLEDIG GELIJK?

Er is een verontrustende trend binnen verschillende kerken vandaag.
Simpel gezegd, we zien de omhelzing van onze kerken minder en minder inclusief zoals Jezus het is de Bergrede naar voor bracht. “Ik zal er zijn” voor een exclusieve groep die een bepaalde doctrine, theologie of filosofie aanhangt.

Zelfs in mijn eigen parochie krijgen we de kans niet om mee te werken aan het openhouden van de kerk of catechese, omdat we mogelijk enkele andere ideeën hebben.
Meer-en-meer eisen onze kerken een zuiverheid en exclusiviteit die niet wordt geëist door Jezus in de evangeliën. Jezus spreekt over een God als ‘ik zal er zijn’, de onnoembare, de redder.

Inderdaad het woord “inclusiviteit” wordt vaak lichtvaardig afgedaan als onderdeel van de “Ik ben spiritueel, maar niet religieus” ethos als zijnde inclusiviteit waar alleen maar een soort licht-gewicht “New-Age” ding in plaats van een centrale vraag binnen het Christelijk discipelschap zelf. Als je er bent voor de ander pas je ‘ik zal er zijn toe’.

WAT BETEKENT HET INCLUSIEF TE ZIJN?

Ik zal er zijn.

Liefde heeft geen label. Verscheidenheid en inclusiviteit in een gemeenschap.

We kunnen beginnen met het woord “katholiek”. Het tegenovergestelde van “katholiek” zijn is niet “protestant”
Dat tegenovergestelde van ‘katholiek’ zijn is een smalle, exclusieve en overdreven selectiviteit in onze omhelzing.
Daarom dat het tegenovergestelde van “katholiek” zijn  is om onze geloofs-familie al te eng te definiëren.

“Katholiek” betekent in feite breed, algemeen. ‘Ik zal er zijn” voor iedereen.

Het betekent het incarneren van de omhelzing van een overvloedige en verloren God wiens zon schijnt op alles zonder onderscheid, de slechte en de goede.
Jezus heeft dit eens gedefinieerd door te zeggen: “In het huis van mijn vader zijn er vele kamers.”
Gods hart is breed. Overvloedig, verloren, en universeel-omhelzend is Gods hart. Een hart dat zorgt om te bidden voor die “andere schapen die niet van deze stal” zijn.  Een hart dat hen ook omhelst.

Jezus was geen narcist

In de Evangeliën zien we dat Jezus ‘passie voor inclusiviteit bijna altijd boven zijn zorg voor zuiverheid en waardigheid gaat.
Hij associeert zich en dineert met zondaars zonder dat aan enige voorafgaande morele voorwaarde moet worden voldaan om aanwezig te zijn voor
de zondaars.

De discipelen van de messias, net als vele goede oprechte kerk-mensen van vandaag, proberen altijd om bepaalde mensen weg te houden van Christus. Die mensen worden geacht hem onwaardig te zijn.

Maar Jezus protesteerde altijd dat hij dat soort van bescherming niet nodig had. Inderdaad, hij wilde ze allemaal laten naar hem toekomen:
Laat ze tot mij komen! Inderdaad dat is nog steeds Jezus ‘oproep: Laat ze tot mij komen, allemaal!

Hoe reageer je op genade?

WE MOETEN MEER INCLUSIEF ZIJN.

Religieuze inclusie.

Ik benadruk dit, omdat tegenwoordig ons gelovige gemeenschap krimpt in België.  In plaats van te zitten empathisch te huilen over dit verlies van heelheid zijn we meer vatbaar voor stiekeme vrolijkheid: Opgeruimd staat netjes: ze waren geen echte christenen toch.

Of, in de woorden van enkele Katholieke commentatoren waren ze cafetaria-katholieken, plukken en kiezen welke delen van het Evangelie ze willen en ze draaien een vlezig Katholicisme in een katholiek-Light.

Een dergelijke uitspraak echter die oprecht en goed bedoeld is, moet opereren onder twee grote voorzichtigheidssignalen:

Ten eerste, een dergelijke beslissing laat de persoon nogal kwetsbaar achter.
Wie is een echte, volledig praktiserende katholiek?

Als je een definitie wilt opstellen wat het betekent om een “praktiserende katholiek”  te zijn ga je de taakomschrijving en de klassieke werkdefinities bekijken om tot een formule te komen.

Maar voorafgaand aan het opstellen van een definitie is het besef dat helemaal, geen enkele uitzondering nu te kort schieten. Alleen Jezus en Maria waren volledig praktiserende katholieken ooit.

Kun je grote werken doen in Jezus naam?

We zijn allemaal cafetaria — katholieken.

We hebben allemaal tekorten; hebben allemaal tekortkomingen, en allen leven en lezen  het Evangelie enigszins selectief.

Om de meest opvallende voorbeeld te noemen: Velen van ons dragen meer zorg over het aantal keren kerk-gaan en de eigen moraal, en verwaarlozen dan de sociale en presentie opdracht voor de kwetsbaren.

Anderen keren dit gewoon om. Beiden stellen zich vragen over de andere en vergelijken.
Wie is dichter bij Jezus?
Wie is meer een cafetaria-katholiek?

Het antwoord op die vraag ligt in de geheime wereld van het geweten.
Maar wat we wel weten is dat niemand van ons het volledig perfect doet.

Ieder van ons staat in de behoefte van Gods vergeving en ieder van ons staat in de behoefte van het geduld van onze kerkelijke gemeenschappen.

Het tweede waarschuwingssignaal is dit:

De God die Jezus ons openbaart is een God van oneindige overvloed.
Binnen God, is er geen schaarste, geen gierigheid, geen sparen van genade.
Zoals de gelijkenis van de zaaier duidelijk maakt, deze God verstrooit zijn zaad lukraak op elke soort van bodem  – slechte bodem, middelmatige bodem, goede grond, uitstekende bodem.

God kan dit doen, omdat Gods liefde en genade onbegrensdheid is.
God, zo lijkt het, zorgt er niet voor dat iemand goedkope,
onverdiende genade ontvangt.

Creëer een blije identiteit.

Jezus verzekert ons dat God verloren is:

Net als de vader van de verloren zoon en zijn oudere broer, God omarmt zowel de misstappen van onze onvolwassenheid, evenals de bitterheid en wrok in onze volwassenheid.
Goede religie moet dat allebei eren.

Vandaag, aan beide kanten van de ideologische kloof, conservatief of liberaal dat is om het even, moeten we ons herinneren aan wat het betekent onder een overvloedige, verloren, algemeen omarmende  ‘katholieke’ God te leven.

Wat het betekent een constant leven te lijden dat zich uitstrekt van het hart om een steeds breder inclusivisme.  Maar hoe breed zijn onze harten?

Daag je de status quo uit? Deel 2

Exclusiviteit kan zich maskeren als diepte en als passie, voor de waarheid.

Maar het openbaart zich altijd, in ons onvermogen om ambiguïteit en anders-zijn te aanvaarden zoals Jezus deed. Daarom dat we dat behandelen met stijfheid en angst, alsof God en Jezus onze bescherming nodig hebben.

Wat nog belangrijker is, is dat het vaak blijkt dat het zich als weinig echte empathie ervaren wordt door degenen die buiten de eigen kring vallen. Daaruit blijkt dat we die verloren God met zijn overvloedigheid (ook aan diversiteit) niet eren.

Ben je het eens met de noodzaak aan inclusiviteit? Of ben je het eerder oneens? Pas je het niet toe in jouw gemeenscha?. “Ik zal er zijn” voor iedereen of alleen maar voorwaardelijk? In hoeverre denk je dat je daarin Jezus volgt

Ga door met lezen

You may also like...

Geef een reactie, vraag of antwoord. Dank je wel!