Namen zijn fictief.
“Ik heb in mijn leven heel wat hulpverleners gezien en gehoord. Elk met zijn eigen manier van werken. De ene schreef papieren vol zonder mij zelfs maar een blik te gunnen, een andere beschuldigde me de hele tijd van van alles en nog wat, nog een andere sprak enkel tegen mijn vrouw en kinderen, weer iemand anders keek alleen naar wat we fout deden, weer een andere vond het alleen belangrijk dat het huis niet te vuil was en dat er voldoende eten in de koelkast zat, want anders zouden ze dat moeten doorgeven aan de jeugdrechtbank,…
Uiteindelijk gaf niemand me het gevoel echt geïnteresseerd te zijn in wat ik eigenlijk te vertellen had. Dit bracht natuurlijk met zich mee dat de geboden hulp vaak niet was wat ik nodig had. Volgens die hulpverleners natuurlijk wel, ha ja, want zij wisten het uit de boekjes en van op de schoolbanken. Als er dan wat verkeerd liep, wat natuurlijk regelmatig gebeurde, was het mijn fout. Ik deed immers NIET wat zij mij hadden opgedragen. In het begin durfde ik al eens tegen te spreken.
Als ik al eens vertelde dat zij mij verkeerde info gegeven hadden of naar de verkeerde dienst hadden doorverwezen … amai dan was het hek helemaal van de dam …
Ik heb dat na 2-3 keer opgegeven met zo’n hulpverleners
Het was toen voor mij al duidelijk. De hulpverleners bepaalden de richting van mijn leven en dat van m’n vrouw en kinderen. Wijzelf bepaalden dat niet. Het gevolg was natuurlijk heel veel frustratie. Bij ons was er veel frustratie. Waarschijnlijk ervaarde de hulpverlener ons ook als moeilijke en ondankbare armen. Ze dachten misschien dat we niet geholpen wilden worden. Tot wij dat op een gegeven moment allemaal zo beu waren. Uit colère en frustratie hebben we zelf de spreekwoordelijke stop eruit getrokken.
Ik ging alles wel zelf doen en regelen want die hulpverleners denken alleen maar aan hun eigen gemak. Ze zeggen altijd dat ze gebonden zijn door hun organisatie en dat ze alleen maar kunnen doen wat ze doen. Dus heb ik op een gegeven moment alle hulpverleners letterlijk en figuurlijk aan de deur gezet. Ze kwamen bij ons over de vloer.
Ik heb dat een jaartje of twee volgehouden, maar natuurlijk ontspoorden de problemen die ik had nog meer. Het ging van kwaad naar erger. Ik weigerde pertinent hulp te zoeken. Ik had een hekel aan hulpverleners gekregen. Tot er op een dag aan de deur werd gebeld. Met de moed in mijn schoenen ging ik naar de voordeur want ik dacht dat het weer een deurwaarder was.
Ik deed heel omzichtig de deur open en daar stond een jonge dame “goeiedag Jos* ”ik zei vriendelijk goedendag terug.
“Ha, ik ben Sofie en ik werk voor een organisatie hier in de buurt. Ik wilde een keertje met jou komen praten”. Ik antwoordde: “das heel vriendelijk, maar ik niet met jou daaaaag”, deur dicht en terug naar binnen. Een paar dagen gingen voorbij toen er weer gebeld werd. Opnieuw met de moed in m’n schoenen de deur gaan openen … zelfde jonge dame … zelfde scenario. Zo heeft ze dat een aantal keren volgehouden.
Op een dag stapte mijn schoonmoeder bij ons binnen. Ze zei: “Zeg Jos, ik heb Sofie leren kennen en dat is een toffe madam. Ze heeft al het een en het ander voor mij gedaan. Je moet daar ook eens mee praten. Ik ben er zeker van dat die je kan helpen”. Onmiddellijk bevestigde ik dat zij ook al een paar keer bij ons aan de deur was geweest. Telkens stuurde ik haar weg.
Na een gesprek hierover, beloofde ik mijn schoonmoeder om haar binnen te laten als ze nog een keertje kwam bellen. Een aantal dagen later zat Sofie bij mij in de zetel haar ding te vertellen. Met een klein hartje weliswaar. Ik had haar gezegd dat ze snel terug buiten zou staan als ze flauwekul kwam vertellen. Dit zou net als al die andere hulpverleners zijn. Een uurtje later was ze uitgepraat en heb ik haar buiten gelaten met een vriendelijke goeiedag. Zij is meerdere keren bij ons langs geweest en mijn vertrouwen in haar begon beetje bij beetje te groeien.
Na verloop van tijd kwam ik terug buiten, want dat deed ik ook al een hele tijd niet meer. Langzaam maar zeker begon er zich een goeie band te vormen tussen haar en mijn gezin. Ik vertelde haar beetje bij beetje stukje voor stukje deeltjes uit mijn en ons leven. Uiteindelijk, na een redelijk lange periode, was er een vertrouwensband opgebouwd tussen haar en ons. We waren daar gelukkig mee. Tot ze op een moment weer eens aanbelde. Ze vertelde ons zonder omwegen dat zij wegging bij die organisatie. Maar er was geen probleem voor ons, want de persoon die haar zou vervangen was even goed als zij. Misschien was die persoon zelfs wel beter.
Ik en mijn vriendin waren geschokt en echt teleurgesteld en eigenlijk ook wel een beetje boos. Wij dachten: “Nu is er eindelijk iemand die ons begrijpt. En nu verdwijnt die opnieuw uit ons leven. Net zoals al die andere hulpverleners”.
Ik herinner me nog het laatste wat ik haar zei. Het was toch wel een beetje verwijtend. Ik zei: “Je begrijpt er niets van”. En daar zaten we dan opnieuw met het gevoel dat we aan ons lot werden overgelaten.
Op een dag werd er op de poort gebonkt.
Ja, wij woonden toen in een achterhuis dat alleen bereikbaar was via een grote garagepoort en dan een lange gang. We hadden ook geen bel dus moest je hard op de poort bonken. Ik bleef op m’n stoel zitten en dronk mijn tas koffie verder leeg. Mijn twee kleine dochtertjes speelden gewoon verder. Mijn vriendin ging kijken. Plots ging de deur open en stapte een jonge man binnen.
Klein rond brilletje op z’n neus. Hij was half kalend en gekleed als iemand die me een beetje deed denken aan een hippie. Kwam binnen met de woorden “is het toegestaan dat ik binnenkom? ” ik zei “jazeker”. Hij kwam naar mij gaf me een hand en stelde zich voor als de vervanger van Sofie. Ik zei: “Ha oké. Ik ben Jos” en vroeg hem meteen of hij ook maar tijdelijk bleef. Zou hij vertrekken zodra hij er genoeg van had om ons dan ook te laten stikken? Hij heeft daar wijselijk genoeg niet op geantwoord.
Maar wat hij toen wel deed verbaasde mij en m’n vriendin helemaal. Hij begon spontaan naar de foto’s te kijken die in de kamer hingen en vroeg wie die mensen allemaal waren. Daarna begon hij met onze twee dochtertjes wat te spelen. Hij vertelde wat over zichzelf en zijn verleden. Niet te veel, maar net genoeg om er over na te denken.
Na een uurtje stond hij op en nam hij afscheid.
Allereerst schudde hij opnieuw mijn hand. Hij zei dat het een aangename kennismaking was. Hij vond dat we mooi woonden en dat we lieve kinderen hadden. Intussen vroeg hij of hij nog eens mocht terugkomen waarop we tot onze grote verbazing volmondig “JA” zeiden. Sinds die dag is er voor mij heel veel veranderd. Werner kwam regelmatiger langs. Niet om te zeggen wat we moesten doen, maar om te luisteren naar onze verhalen.
Telkens kregen we een stukje van hem terug, niet te veel maar net genoeg . Het heeft een tijdje geduurd voor ik het doorhad. Op die manier bracht hij ons verder in een hele korte tijd. Dat was meer dan al die andere hulpverleners samen in tientallen jaren gedaan hadden. Ik ben zo stilletjes aan terug vertrouwen beginnen te krijgen in de mensheid. Ik begon ook weer vertrouwen te krijgen in de maatschappij. Maar vooral begon ik weer vertrouwen te krijgen in mezelf. Wat het belangrijkste was voor mij en mijn gezin, was dat we opnieuw konden leven.
En ja, ik heb nog fouten gemaakt nadien. Maar ik heb die samen met mijn gezin en Werner aangepakt. Ik kreeg niet de schuld en ik moest de gevolgen niet alleen dragen. Ik ben natuurlijk niet helemaal uit de armoede geraakt. De manier van werken heeft mij wel veel meer vertrouwen gegeven. Ik ben beter opgewassen tegen alles wat mij overkomt. Bovendien pak ik zelf de problemen aan, ga zelf op zoek naar oplossingen. Daarbij luister ik met een ander oor naar mensen. Ik sta sterker en verder in het leven dan dat ik ooit had durven dromen.
Maar de allerbelangrijkste persoon die ik ooit ontmoet heb was en is nog altijd Werner. Hij zag in mij iets anders dan een hoop ellende. Eigenlijk moet ik zeggen dat hij in ons iets anders zag. Hij was degene die me leerde om terug vertrouwen te krijgen in andere mensen en dus ook in hulpverleners. Ik stel me de laatste jaren regelmatig de vraag waarom ik zolang heb moeten wachten. Waarom duurde het zo lang om eindelijk een hulpverlener tegen te komen die mij niet veroordeelde? Waarom gaven ze mij niet de schuld van mijn miserie?
De afgelopen 15 jaar zijn er ook 2 organisaties geweest die een belangrijke betekenis voor mij hebben gehad. Ze hebben me mogelijkheden aangeboden om het beste uit mezelf te halen. De ene gaf me de kans om nog te studeren. Ik kon een diploma of getuigschrift behalen, zelfs op mijn 41ste. De andere heeft mij een volwaardige job aangeboden. Ze houden rekening met mogelijke problemen die nog af en toe opduiken. Daardoor ben ik nu, bijna 12 jaar later, nog steeds aan de slag bij dezelfde werkgever.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie
Ontdek meer van Zelfzorghelpers samen vrij en verbonden met pycho-educatieve vorming.
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.