Beste mensen, welkom op deze blog. Hierbij hebben we aandacht voor de campagne van Welzijnszorg. De strijd tegen armoede zullen we samen winnen.
Jesaja heeft ons het ‘goed’ nieuws gemeld. ‘Een blijde boodschap voor armen!’ Is dat niet geweldig? Dat is de wereld op zijn kop. Armen zijn degenen in de marge, of juist buiten de marge. Zij die altijd aan het kortste eind trekken. Zij die altijd in de hoek zitten waar de klappen vallen. De pechvogels. De zwarte schapen. De kinderen van de rekening. Zij die ‘nooit’ goed nieuws te horen krijgen! Eindelijk, er zal gerechtigheid komen! Dat is de boodschap.
Hoop, vrijheid en toekomst. En wij? Wat is onze rol? Maatschappelijk werker?
Misschien dat we een hedendaagse Jesaja kunnen zijn? Geven we stem aan de ‘stemlozen’? Kijken we op een eerlijke manier naar de samenleving en leggen we de vinger op het onrecht? Klagen we het onrecht aan?
Kunnen we ons nog luidruchtig boos maken over de toenemende ongelijkheid, de schrijnende armoede?
Verheffen we onze stem tegen een woestijn van onverschilligheid?
Ja, ook jij bent een stem die roept in de woestijn.
De rol van Jesaja vervolgens, is wellicht iets minder bescheiden. Hij is wat uitbundiger, vooral in het uitzingen van de vreugde. Zijn wij ook brengers van hoop?
Op de eerste plaats is contact, ontmoeting nodig. Zoeken we mensen in armoede op. Hier in de nachtopvang. Bij welzijnsschakels, vluchtelingenwerkgroepen. Bij de sociale kruidenier. Op het oudejaarsfeest … We geven de boodschap dat ze ‘erbij’ mogen horen. Ze worden niet alleen gelaten. We willen samen met velen hen rechtvaardige eisen kracht bijzetten … zelfs als dat ten koste gaat
van eigen gewin.
Ik wil deze woorden staven met een getuigenis.
Een getuigenis die inzicht geeft in de dagelijkse strijd om te overleven. Dat is leven in armoede … Aan jullie om straks een keuze te maken. Hoe gaan we hiermee om als we iemand in armoede ontmoeten?
“Ik heb in mijn leven heel wat hulpverleners gezien en gehoord. Elk met zijn eigen manier van werken. De ene schreef papieren vol zonder mij zelfs maar een blik te gunnen. Een andere beschuldigde me de hele tijd van van alles en nog wat. Nog een andere sprak enkel tegen mijn vrouw en kinderen. Weer iemand anders keek alleen naar wat we fout deden. Weer een andere vond het alleen belangrijk dat het huis niet te vuil was en dat er voldoende eten in de koelkast zat, want anders zouden ze dat moeten doorgeven aan de jeugdrechtbank, …
Uiteindelijk gaf niemand me het gevoel echt geïnteresseerd te zijn in wat ik eigenlijk te vertellen had.
Dit bracht natuurlijk met zich mee dat de geboden hulp vaak niet was wat ik nodig had.
Volgens die hulpverleners natuurlijk wel, ha ja, want ze wisten het uit de boekjes en van op de schoolbanken. Als er dan wat verkeerd liep, wat natuurlijk regelmatig gebeurde, was het mijn fout. Ik deed immers NIET wat zij mij hadden opgedragen. In het begin durfde ik al eens tegen te spreken. Als ik al eens vertelde dat zij mij verkeerde info gegeven hadden of naar de verkeerde dienst hadden doorverwezen … amai dan was het hek helemaal van de dam …
Ik heb dat na 2-3 keer opgegeven. Het was toen voor mij al duidelijk. De hulpverleners bepaalden de richting van mijn leven en dat van m’n vrouw en kinderen. Niet wijzelf. Het gevolg was natuurlijk heel veel frustratie. Bij ons. Maar waarschijnlijk ook bij de hulpverlener die ons ervaarde als moeilijke en ondankbare armen. Ze vonden dat wij niet geholpen wilden worden. Tot wij dat op een gegeven moment allemaal zo beu waren. Uit colère en frustratie hebben wij zelf de spreekwoordelijke stop eruit getrokken.
Ik ging alles wel zelf doen en regelen want die hulpverleners met welzijnswerk denken alleen maar aan hun eigen gemak.
Ze zeggen altijd dat ze gebonden zijn door hun organisatie en dat ze alleen maar kunnen doen wat ze doen. Op een gegeven moment zette ik alle hulpverleners die over de vloer kwamen letterlijk en figuurlijk aan de deur. Ik heb dat een jaartje of twee volgehouden, maar natuurlijk ontspoorden de problemen die ik had nog meer. Het ging van kwaad naar erger. Ik weigerde pertinent hulp te zoeken. Ik had een hekel aan hulpverleners gekregen.
Tot er op een dag aan de deur werd gebeld. Met de moed in mijn schoenen ging ik naar de voordeur want ik dacht dat het weer een deurwaarder was. Ik deed heel omzichtig de deur open en daar stond een jonge dame “goeiedag Ronny* ”ik zei vriendelijk goedendag terug. “Ha, ik ben Sofie en ik werk voor een organisatie hier in de buurt.
Ik wilde een keertje met jou komen praten”.
Ik antwoordde: “das heel vriendelijk, maar ik niet met jou daaaaag”, deur dicht en terug naar binnen. Een paar dagen gingen voorbij toen er weer gebeld werd. Opnieuw met de moed in m’n schoenen de deur gaan openen … zelfde jonge dame … zelfde scenario. Zo heeft ze dat een aantal keren volgehouden.
Tot op een dag mijn schoonmoeder bij ons binnenstapte. Ze zei: “Zeg Ronny, ik heb Sofie leren kennen en dat is een toffe madam. Ze heeft al het een en het ander voor mij gedaan. Je moet daar ook eens mee praten. Ik ben er zeker van dat die je kan helpen”. Onmiddellijk bevestigde ik dat zij ook al een paar keer bij ons aan de deur was geweest. Iedere keer stuurde ik haar weg. Na een gesprek hierover, beloofde ik mijn schoonmoeder om haar binnen te laten als ze nog een keertje kwam bellen.
Een aantal dagen later zat Sofie bij mij in de zetel haar ding te vertellen.
Met een klein hartje weliswaar. Ik had haar gezegd dat als ze flauwekul kwam vertellen, ze net als al die andere hulpverleners snel buiten zou staan. Als ze onzin zou vertellen, zou ze vlug buiten staan. Ze zou met dezelfde gang terug buiten staan. Een uurtje later was ze uitgepraat en heb ik haar buiten gelaten met een vriendelijke goeiedag. Zij is meerdere keren bij ons langs geweest en mijn vertrouwen in haar begon beetje bij beetje te groeien.
Na verloop van tijd kwam ik terug buiten. Dat deed ik ook al een hele tijd niet en mijn gezin. Ik vertelde haar beetje bij beetje stukje voor stukje deeltjes uit mijn en ons leven. Uiteindelijk, na een redelijk lange periode, was er toch wel een vertrouwensband opgebouwd tussen haar en wij. We waren daar wel gelukkig mee.
Tot ze op een moment weer eens aanbelde en ons doodleuk vertelde dat ze wegging bij die organisatie. Ze zei dat er geen probleem was voor ons. De persoon die haar zou vervangen was even goed als zij. Misschien was die persoon wel beter.
Ik en mijn vriendin waren geschokt en echt teleurgesteld en eigenlijk ook wel een beetje boos.
Wij dachten: “Nu is er eindelijk iemand die ons begrijpt. Nu verdwijnt die opnieuw uit ons leven, net zoals al die andere hulpverleners”. Ik weet nog het laatste wat ik haar toch wel een beetje verwijtend heb gezegd. Het was: “Je begrijpt er niets van”. En daar zaten we dan opnieuw met het gevoel dat we aan ons lot werden overgelaten.
Op een dag werd er op de poort gebonkt. Ja, wij woonden toen in een achterhuis dat alleen bereikbaar was via een grote garagepoort en dan een lange gang. We hadden ook geen bel dus moest je hard op de poort bonken. Ik bleef op m’n stoel zitten en dronk mijn tas koffie verder leeg. Mijn twee kleine dochtertjes bleven gewoon verder spelen. Mijn vriendin ging kijken. Plots ging de deur open en stapte een jonge man binnen. Hij had een klein rond brilletje op z’n neus. Hij was half kalend en gekleed als iemand die me een beetje deed denken aan een hippie. Kwam binnen met de woorden “is het toegestaan dat ik binnenkom?” ik zei “jazeker”.
Hij kwam naar mij, gaf me een hand en stelde zich voor als de vervanger van Sofie.
Ik zei: “Ha oké. Ik ben Ronny” en vroeg hem meteen of hij ook maar tijdelijk bleef. En ik vroeg hem of hij bij ons zou blijven. Zou hij vertrekken zodra hij er genoeg van had? Hij heeft daar wijselijk genoeg niet op geantwoord. Maar wat hij toen wel deed verbaasde mij en m’n vriendin helemaal. Hij begon spontaan naar de foto’s te kijken die in de kamer hingen en vroeg wie die mensen allemaal waren. Daarna begon hij met onze twee dochtertjes wat te spelen. Hij vertelde wat over zichzelf en zijn verleden. Niet te veel, maar net genoeg om er over na te denken.
Na een uurtje stond hij op en nam hij afscheid. Hij schudde opnieuw mijn hand. Hij zei dat het een aangename kennismaking was. En hij vond dat we mooi woonden en lieve kinderen hadden. Hij vroeg of hij nog eens mocht terug komen waarop we tot onze grote verbazing volmondig “JA” zeiden.
Sinds die dag is er voor mij heel veel veranderd.
Werner kwam regelmatiger langs. Niet om te zeggen wat we moesten doen, maar om te luisteren naar onze verhalen. Telkens kregen we een stukje van hem terug, niet te veel maar net genoeg. Het heeft een tijdje geduurd voor ik het doorhad. Op die manier bracht hij ons verder op een hele korte tijd. Dit deed hij meer dan al die andere hulpverleners samen op tientallen jaren gedaan.
Ik ben zo stilletjes aan terug vertrouwen beginnen te krijgen in de mensheid en in de maatschappij. Maar vooral ook terug vertrouwen beginnen te krijgen in mezelf. Wat het belangrijkste was voor mij en mijn gezin, was dat we opnieuw konden leven. En ja, ik heb nog fouten gemaakt nadien. Maar ik heb die samen met mijn gezin en Werner aangepakt. Ik kreeg geen schuld en hoefde de gevolgen niet alleen te dragen.
Ik ben natuurlijk niet helemaal uit de armoede geraakt. De manier van werken heeft mij wel veel meer vertrouwen gegeven. Ik ben beter opgewassen tegen alles wat mij overkomt. Bovendien pak ik zelf de problemen aan, ga zelf op zoek naar oplossingen. Ik luister met een ander oor naar mensen. Bovendien sta ik sterker en verder in het leven dan dat ik ooit had durven dromen.
Maar de allerbelangrijkste persoon die ik ooit ontmoet heb was en is nog altijd Werner. Hij was degene die in mij iets anders zag. Of eigenlijk, moet ik zeggen, in ons iets anders zag dan een hoop ellende. Hij was degene die me leerde om terug vertrouwen te krijgen in andere mensen en dus ook in hulpverleners.
Ik stel me de laatste jaren regelmatig de vraag waarom ik zolang heb moeten wachten. Waarom moest ik zolang wachten om eindelijk een hulpverlener tegen te komen die mij niet veroordeelde? Of iemand die mij niet de schuld gaf van mijn miserie?
De afgelopen 15 jaar zijn er ook 2 organisaties geweest die een belangrijke betekenis voor mij hebben gehad.
Ze hebben me mogelijkheden aangeboden om het beste uit mezelf te halen. De ene heeft me de mogelijkheid geboden om toch nog te kunnen studeren. Ik kon een diploma of getuigschrift behalen, ook al was het op mijn 41ste. De andere heeft mij een volwaardige job aangeboden en houdt rekening met mogelijke problemen die nog af en toe opduiken. Daardoor ben ik nu bijna 12 jaar later nog steeds aan de slag ben bij dezelfde werkgever …”
En wij? Doorgaan en volhouden door verbondenheid. Streven naar 52 warme weken. Zelfs warmste weken. Te beginnen in Brugge en op elke plek waar ieder van ons waakzaam is.
Annemie Declercq
17/12/23
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders precies de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie