Wat moet je ook niet verwachten van de narcistische-echtgenoot?
Inhoudsopgave
Terwijl je deze video bekijkt, wil ik dat je nu iets bij jezelf nagaat? Ga je hier ook doorheen? Voel je je verliefd op, of kun je niet loskomen van de persoon die je enorm pijn doet? Als dit het geval is, onderbreek deze video en laat het me weten in je reactie hieronder.
Maar hoe ga je dat veranderen?
Ons brein gaat zichzelf altijd organiseren op een manier die overeenkomt met wat als geldig werd beschouwd. Op die manier krijgen we altijd meer van de realiteit van onze Innerlijke Liefdescode.
Als we dit begrijpen, weten we dat de enige verandering in onszelf moet gebeuren. De eerste stap om dat te bereiken is bewustwording. Beseffen dat het de traumatische emotionele energie is die verbonden is met een specifiek geloof. Een geloof dat je zijn levenskracht en kracht nodig hebt om te overleven.
Daarom is het veranderen van onze onderbewuste overtuigingen, het loslaten van het gerelateerde trauma de sleutel!
Dit is de reden waarom de verschuivingsmethode is gemaakt. Het neemt ons naar binnen om deze trauma’s te vinden. We laden ze, geven ze vrij en brengen de Bron binnen. Ons bovenbewuste Hogere Zelf vult de ruimte waar de vorige trauma’s plaatsvonden.
Dit creëert een verschuiving die geneest wat de logische geest niet in staat is om te helen. Dit is precies waarom ik en zoveel andere bloeiers hun interne liefdescodes hebben veranderd.
Is dit zinvol? Valt uw euro? Ik kan je verzekeren dat er een grote versnelling is in de genezing van mensen. Er is ook herstel naar een bloeien – status wanneer ze dit krijgen. Dit geldt voor wat ik je vandaag heb gedeeld. Zij beginnen dan te werken aan hun Innerlijke Liefdescode.
Deel dit artikel alsjeblieft met je gemeenschappen, zodat we mensen kunnen helpen wakker te worden voor deze waarheden.
Zoals altijd, zou ik graag graag uw opmerkingen en vragen hieronder beantwoorden.
Wat moet je óók niet verwachten van een narcistische echtgenoot?
Misschien is dit wel een van de pijnlijkste lessen die je in een destructieve relatie kunt leren: je kunt jarenlang blijven hopen op iets wat de ander je structureel niet geeft.
Niet omdat jij het niet duidelijk genoeg hebt uitgelegd.
Niet omdat je nog niet genoeg begrip hebt getoond.
Niet omdat je de juiste woorden nog niet hebt gevonden.
En ook niet omdat je nog harder je best moet doen.
Soms ligt het probleem niet in de manier waarop jij communiceert, maar in het patroon waarin de relatie gevangen is geraakt.
Dat besef kan verschrikkelijk pijnlijk zijn. Want zolang je blijft geloven dat er ergens één gesprek, één inzicht, één therapiegesprek of één beslissend moment bestaat waarop je partner eindelijk zal begrijpen wat hij je aandoet, blijf je emotioneel wachten.
En wachten kan jaren duren.
Verwacht niet dat jouw liefde automatisch tot wederkerigheid leidt
Veel mensen stappen een relatie binnen met een heel begrijpelijke overtuiging:
Als ik liefde geef, krijg ik uiteindelijk liefde terug.
In gezonde relaties klopt dat vaak in grote lijnen. Liefde wordt geen boekhouding, maar er ontstaat wel wederkerigheid. Jij draagt de ander wanneer die het moeilijk heeft en op andere momenten word jij gedragen.
Bij een sterk narcistisch relatiepatroon kan dat heel anders voelen.
Je geeft aandacht.
Je probeert te begrijpen.
Je vergeeft.
Je past je aan.
Je sust conflicten.
Je denkt na over je woorden.
Je probeert rekening te houden met zijn kwetsuren.
En ergens verwacht je dat hij op een bepaald moment zal denken:
Wat doet zij eigenlijk ontzettend veel voor mij. Ik wil hetzelfde voor haar doen.
Maar dat moment komt misschien niet.
Of het komt heel even, waarna alles opnieuw terugvalt in het oude patroon.
Dat is precies wat zo verwarrend kan zijn. Er zijn soms wél mooie momenten. Er kan warmte zijn. Er kan spijt zijn. Er kunnen tranen zijn, beloftes, intimiteit en grote woorden.
Maar een mooi moment is nog geen duurzaam veranderd patroon.
Verwacht niet dat jouw pijn automatisch empathie oproept
Dit vond ik zelf altijd een heel belangrijk onderscheid.
Wanneer iemand van wie je houdt tegen je zegt: “Wat je deed heeft mij diep geraakt,” ontstaat er in een gezonde relatie meestal iets van nieuwsgierigheid.
Vertel mij wat er gebeurde.
Wat heb ik gedaan?
Hoe kan ik dit herstellen?
Dat betekent niet dat gezonde partners nooit defensief reageren. Natuurlijk wel. Mensen zijn mensen.
Maar uiteindelijk blijft er belangstelling bestaan voor de ervaring van de ander.
In een destructief patroon gebeurt soms iets heel anders.
Jij vertelt dat je gekwetst bent en plotseling moet jij jezelf verdedigen.
“Dat heb ik nooit gezegd.”
“Je bent veel te gevoelig.”
“Jij doet precies hetzelfde.”
“Na alles wat ik voor jou heb gedaan?”
“Dus nu ben ík ineens de slechte?”
Voor je het weet gaat het gesprek niet meer over wat jou pijn deed.
Het gaat over jouw toon.
Jouw reactie.
Jouw verleden.
Jouw tekortkomingen.
Jouw vermeende ondankbaarheid.
En je oorspronkelijke pijn verdwijnt ergens onderaan de stapel.
Verwacht niet dat de juiste woorden alles zullen oplossen
Dit is een val waarin intelligente, empathische en reflectieve mensen gemakkelijk terechtkomen.
Je denkt:
Misschien heb ik het verkeerd uitgelegd.
Dus je probeert het nog eens.
Rustiger.
Duidelijker.
Met voorbeelden.
Zonder verwijten.
Je gebruikt ik-boodschappen.
Je wacht op het juiste moment.
Je schrijft misschien zelfs een brief omdat gesprekken telkens ontsporen.
Maar wanneer het probleem niet alleen communicatie is, kan betere communicatie het fundamentele probleem niet oplossen.
Je kunt perfect communiceren met iemand die niet werkelijk bereid is verantwoordelijkheid te nemen.
Dat is een moeilijk onderscheid.
Want daardoor kun je jarenlang geloven dat je relatie vooral een communicatieprobleem heeft, terwijl het misschien veel meer gaat over macht, controle, gebrek aan wederkerigheid, verantwoordelijkheid vermijden of jouw werkelijkheid voortdurend ter discussie stellen.
Verwacht niet dat excuses hetzelfde betekenen als verandering
Een excuus kan ontroerend zijn.
Zeker wanneer je er lang op hebt gewacht.
“Het spijt me.”
“Ik zal veranderen.”
“Ik besef nu wat ik jou heb aangedaan.”
“Ik kan niet zonder jou.”
En misschien meenent iemand dat op dat specifieke moment zelfs.
Maar de belangrijkste vraag is niet alleen:
Heeft iemand spijt?
De belangrijkere vraag is:
Wat verandert er daarna?
Echte verantwoordelijkheid kun je uiteindelijk zien.
Niet alleen horen.
Ze wordt zichtbaar in gedrag.
In grenzen respecteren.
In geen wraak nemen wanneer jij nee zegt.
In luisteren zonder jou onmiddellijk aan te vallen.
In verantwoordelijkheid nemen zonder achter ieder excuus het woord maar te zetten.
In bereid zijn langdurig aan zichzelf te werken, ook wanneer jij niet langer degene bent die alles opvangt.
Woorden kunnen hoop geven.
Gedrag geeft informatie.
Verwacht niet dat grenzen altijd positief ontvangen worden
Wanneer je lang hebt aangepast, kan het stellen van een grens bijna onnatuurlijk voelen.
Je zegt bijvoorbeeld:
“Ik wil niet dat je zo tegen mij spreekt.”
“Ik beëindig dit gesprek wanneer je begint te schelden.”
“Ik heb recht op mijn eigen vrienden.”
“Ik wil zelf beslissen over mijn geld.”
“Ik ga hierover niet opnieuw discussiëren.”
En misschien verwacht je ergens dat je partner zal zeggen:
Je hebt gelijk. Die grens is gezond.
Maar juist wanneer iemand gewend is geraakt aan jouw aanpassing, kan jouw grens als verzet worden ervaren.
Dat betekent niet dat de grens verkeerd is.
Integendeel.
Soms ontdek je pas hoe ongezond een dynamiek is wanneer je stopt met eraan mee te werken.
Een gezonde relatie kan grenzen verdragen.
Een gezonde partner kan teleurgesteld zijn, maar hoeft jou niet te vernederen, intimideren of straffen omdat jij een grens hebt.
Verwacht niet dat jij zijn jeugd, trauma of kwetsuren kunt genezen
Begrijpen waar gedrag vandaan komt kan ontzettend waardevol zijn.
Misschien groeide je partner op in een gezin waarin weinig veiligheid bestond.
Misschien werd kwetsbaarheid afgestraft.
Misschien moest hij presteren om gezien te worden.
Misschien was er emotionele verwaarlozing, schaamte of trauma.
Dat kan gedrag helpen verklaren.
Maar verklaren is niet hetzelfde als goedpraten.
En begrijpen is niet hetzelfde als jezelf beschikbaar stellen als behandelaar.
Dit onderscheid vind ik cruciaal.
Je kunt compassie hebben voor de gekwetste jongen die iemand ooit was en tegelijkertijd grenzen stellen tegenover de volwassen man die jou vandaag pijn doet.
Die twee dingen kunnen naast elkaar bestaan.
Verwacht niet dat jij verantwoordelijk bent voor zijn emoties
Wanneer je lang in een relatie leeft waarin stemmingen bepalend worden voor de sfeer in huis, ontwikkel je soms een soort emotionele radar.
Hoe komt hij binnen?
Hoe klinkt zijn stem?
Is hij boos?
Heeft iemand iets verkeerd gezegd?
Moeten de kinderen rustig zijn?
Kan ik dit onderwerp vandaag beter niet aansnijden?
En zonder dat je het beseft, organiseer je steeds meer van je leven rond het reguleren van iemand anders.
Je voorkomt explosies.
Je slikt dingen in.
Je houdt rekening met zijn stemming.
Je probeert alles rustig te houden.
Tot je jezelf bijna niet meer voelt.
Maar jij bent niet verantwoordelijk voor het reguleren van iedere emotie van je partner.
Je kunt respectvol zijn.
Je kunt luisteren.
Je kunt rekening houden met iemand.
Maar een volwassene blijft verantwoordelijk voor wat hij met zijn frustratie, boosheid, jaloezie of onzekerheid doet.
Verwacht niet dat jouw herinnering altijd bevestigd zal worden
Een van de meest ontwrichtende aspecten van emotioneel misbruik is dat je op den duur kunt gaan twijfelen aan je eigen waarneming.
Was het echt zo erg?
Heb ik overdreven?
Misschien herinner ik het mij verkeerd.
Misschien ben ik inderdaad te gevoelig.
Wanneer gesprekken steeds opnieuw eindigen met ontkenning, verdraaiing of schuldverschuiving, kan jouw interne kompas langzaam vervagen.
Daarom is herstel niet alleen afstand nemen van de ander.
Het is vaak opnieuw leren vertrouwen op jezelf.
Op wat je voelde.
Wat je zag.
Wat je hoorde.
Wat je grenzen waren.
Je hoeft niet iedere discussie te winnen om te mogen besluiten dat iets voor jou niet langer aanvaardbaar is.
Dat inzicht kan ontzettend bevrijdend zijn.
Verwacht niet dat iedereen onmiddellijk zal begrijpen wat je hebt meegemaakt
Dit kan bijna even pijnlijk zijn als de relatie zelf.
Mensen zien vaak maar een klein stukje.
Zij kennen misschien de charmante man.
De behulpzame collega.
De vriendelijke buur.
De grappige vader op een feestje.
En dan vertel jij wat er achter gesloten deuren gebeurde.
Sommige mensen begrijpen het.
Andere mensen niet.
“Maar hij lijkt altijd zo vriendelijk.”
“Hij heeft mij nog nooit iets verkeerd gedaan.”
“Een relatie heeft altijd twee kanten.”
Dat kan je opnieuw aan jezelf doen twijfelen.
Maar iemand hoeft jouw ervaring niet volledig te begrijpen om jouw ervaring werkelijk te laten zijn.
Je hoeft geen jury bijeen te krijgen om te mogen zeggen:
Dit was schadelijk voor mij.
Verwacht niet dat loskomen onmiddellijk rust geeft
Ook dit is belangrijk.
Mensen denken soms:
Als ik eindelijk weg ben, ben ik vrij.
Maar lichamelijke of praktische afstand is niet altijd hetzelfde als emotionele vrijheid.
Je kunt iemand missen die je beschadigde.
Je kunt verdriet hebben om iemand van wie je weet dat de relatie ongezond was.
Je kunt verlangen naar de goede momenten.
Je kunt je afvragen of je toch niet had moeten blijven.
Je kunt tegelijk opgelucht én verdrietig zijn.
Dat lijkt tegenstrijdig, maar dat is het niet.
Je neemt niet alleen afscheid van een persoon.
Je neemt soms ook afscheid van de toekomst waarvan je jarenlang dacht dat ze nog zou komen.
Van het huwelijk dat je dacht te hebben.
Van de partner die je hoopte dat hij uiteindelijk zou worden.
Dat verlies verdient ruimte.
Misschien moet de vraag langzaam veranderen
In het begin vragen we vaak:
Hoe krijg ik hem zover dat hij verandert?
Later wordt de vraag misschien:
Waarom blijf ik hopen dat hij verandert?
En uiteindelijk kan de belangrijkste vraag worden:
Wat heb ík nodig om opnieuw veilig, vrij en mezelf te worden?
Daar begint iets wezenlijks te verschuiven.
Niet omdat je harder wordt.
Niet omdat je ophoudt lief te hebben.
Maar omdat je eindelijk begrijpt dat liefde niet hoort te betekenen dat jij jezelf voortdurend moet verlaten om iemand anders dichtbij te houden.
Misschien is dat wel de diepste verandering in onze innerlijke liefdescode.
Niet langer:
Ik moet zorgen dat jij mij kiest.
Maar:
Ik mag ook mezelf kiezen.
Niet langer:
Als ik maar genoeg geef, zal jij eindelijk zien wat ik waard ben.
Maar:
Mijn waarde hangt niet af van jouw vermogen om haar te erkennen.
Niet langer:
Ik moet bewijzen dat mijn pijn terecht is.
Maar:
Wat mij structureel beschadigt, mag ik serieus nemen.
Van overleven naar opnieuw leven
Herstel is daarom voor mij veel meer dan alleen begrijpen wat narcistisch gedrag is.
Het gaat uiteindelijk over jou.
Over opnieuw voelen waar jouw grenzen liggen.
Over ontdekken wat jij eigenlijk wilt.
Over opnieuw contact maken met mensen bij wie je niet voortdurend op eieren hoeft te lopen.
Over leren dat rust geen verveling is.
Dat veiligheid geen gebrek aan passie is.
Dat wederkerigheid geen luxe is.
En dat liefde niet voortdurend pijn hoeft te doen om echt te zijn.
Misschien heb je jarenlang geprobeerd de relatie te redden.
Misschien probeer je dat vandaag nog steeds.
Misschien ben je al vertrokken.
Waar je ook staat: probeer één ding niet uit het oog te verliezen.
Je hoeft niet eerst iemand anders te veranderen voordat jij iets in jouw eigen leven mag veranderen.
Soms begint herstel precies daar.
Bij het moment waarop je niet langer uitsluitend vraagt:
“Wanneer gaat hij eindelijk veranderen?”
maar voorzichtig begint te vragen:
“Wat wil ik vanaf vandaag niet langer van mezelf verliezen?”
Dat is geen kleine vraag.
Het kan het begin zijn van een compleet nieuw hoofdstuk.
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.
En jouw verhaal telt.
Deze tekst is psycho-educatief bedoeld. Het begrip ‘narcistisch’ wordt hier gebruikt voor terugkerende narcistische en destructieve relatiepatronen en vervangt geen professionele diagnose. Wanneer er sprake is van bedreiging, stalking, dwang, financieel misbruik, fysiek geweld of wanneer jij of kinderen zich onveilig voelen, verdient veiligheid voorrang en kan professionele ondersteuning aangewezen zijn.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq
Steun narcisme.blog door aankopen bij bol.