Leren zien met nieuwe ogen: een verhaal vertellen

Stel je voor dat je de wereld kunt leren zien met nieuwe ogen.

Je zit op een begrafenis. Je verwacht woorden van troost. Een psalm. Iets over liefde die blijft. En dan komt dit: een verhaal over vogelpoep. Een man is blind geworden. Een vis die demonen verjaagt. En een huwelijk op leven en dood. Het boek Tobit. Uitgerekend Tobit.

Wij zaten daar, samen. In stilte. Met tranen in de ogen, ja. Maar ook met gefronste wenkbrauwen. Wat moeten wij met vogelpoep als de dood zó nabij is?

En toch… het verhaal bleef haken.

Want ergens, onder die lagen van absurditeit, klonk iets echts. Iets wat we allemaal kennen.

Het moment waarop alles instort

Tobit was geen slechterik. Hij deed zijn best. Hij was rechtvaardig. Zorgde voor de doden. Trouw aan zijn geloof. En toch werd hij blind. Door een banale, haast lachwekkende oorzaak: vogelpoep in zijn ogen.

Klinkt belachelijk. Maar is dat niet exact hoe het soms voelt? Je geeft alles. Je probeert goed te doen. En dan, zomaar ineens, een stomme opmerking, een verkeerde blik, een fout die je niet kon voorzien – en bam. Je wereld stort in.

Wij kennen dat moment.

Want rouw werkt ook zo. Trauma. Verlies. Een kind dat je niet begrijpt. Een partner die je verliest. Een ouder die je moet laten gaan. Het is niet altijd dramatisch. Soms is het gewoon… absurd. En pijnlijk. En je vraagt je af: waarom?

Van frustratie naar verbinding

Wat Tobit doet, is zo herkenbaar. Hij wordt bitter. Gaat ruzie maken. Bidt dat het maar stopt. Herken je dat? Dat gevoel van: het hoeft niet meer. Laat maar.

En dan… gebeurt er iets onverwachts. Niet spectaculair. Geen donder uit de hemel. Maar een ontmoeting. Iemand die naast zijn zoon gaat lopen. Een engel – incognito.

En dat is wat we nodig hebben. Iemand die met ons meeloopt. Zonder oordeel. Zonder het beter te weten. Iemand die zegt: ik zie je. Laten we dit samen doen.

Wij zijn niet gemaakt om alleen te zijn

In onze donkerste momenten hebben we te maken met verlies, schaamte en onbegrip. Het is makkelijk om onszelf dan af te zonderen. We trekken ons terug. Net als Tobit. We maken ons klein. Onzichtbaar.

Maar dan komt er soms een ander. Die iets zegt. Of gewoon blijft zitten. Die onze pijn niet oplost, maar wel erkent. En ineens voelen we: we zijn niet alleen.

En die aanwezigheid? Dat is genade.

De vis, de demon en de helende rook

Tobits zoon Tobias maakt een reis. Hij worstelt met een vis. Hij bewaart de ingewanden. En ja, het klinkt bizar – maar uiteindelijk verdrijft die vis de demon die Sara al haar huwelijken heeft ontnomen.

Die demon… dat zijn wij soms zelf. Onze angsten. Ons zelfbeeld. Onze trauma’s. De stemmen die zeggen: jij verdient geen geluk. Jij bent kapot. Niemand blijft bij jou.

Maar door samen te bidden. Door te kiezen voor nabijheid. Door de ander niet weg te duwen – wordt er iets geheeld. Niet alles. Maar genoeg om weer adem te halen.

Van traditie naar transformatie

Tobit was trouw. Maar ook star. Soms kun je zo vasthouden aan regels, aan het oude, dat je het nieuwe niet meer ziet. Je leeft, maar je kijkt niet meer echt.

Tot iemand je de ogen opent. Niet met kracht. Niet met geweld. Maar met zachtheid.

Zachtheid is revolutionair.

Zachtheid zegt: je hoeft niet meer te vechten. Je mag thuiskomen. Je mag blind geweest zijn – en tóch weer leren zien.

Samen helen we en leren zien met nieuwe ogen

Lieve vrouw, dit is wat we samen mogen onthouden:

Je bent niet gebroken. Je bent onderweg. Misschien heb je vogelpoep in je ogen. Misschien zie je nog niet helder. Maar je hart klopt. En je loopt niet alleen.

Er is altijd een engel onderweg. Soms onherkenbaar. Soms gewoon je vriendin, je dochter, je buurvrouw. Maar ze is er.

Wij zijn er.

En samen maken we van verlies iets zachts. Iets sterks. Iets dat niet afbreekt, maar opbouwt.

Niet omdat we moeten. Maar omdat liefde altijd wint.

Altijd.

Bronnen:

Het boek Tobit, Deuterocanoniek (Oude Testament)
www.bijbelin1000seconden.be
www.kerkbladvoorhetnoorden.nl
www.nl.wikipedia.org

Vergroot je Betrokkenheid: Vragen over de Reis van Tobit

Hoe herken jij momenten in jouw leven waarin iets onbenulligs een grote impact heeft gehad op je geluk?
Welke rol speelt de aanwezigheid van anderen in jouw proces van rouw of moeilijkheid?
Hoe ga je om met gevoelens van frustratie en bitterheid, zoals Tobit ervaren heeft?
Kun je een ervaring delen waarin iemand jouw pijn erkende zonder een oplossing te bieden? Hoe heeft dat jou geholpen?
Wat betekent ‘zachtheid’ voor jou in de context van healing en verbinding met anderen?

Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.

Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.