Categorieën
narcistische ouder ouderschap Recent

Tekenen dat je opgevoed werd door een onvolwassen ouder

Bang zijn om onze eigen authenticiteit te verkennen is een eenzaamheidservaring. Dat kan uit angst dat dat de emoties van onze zorgverlener negatief beïnvloedt omdat we onszelf zijn. Dat is een ernstig signaal dat je werd of wordt opgevoed door een onvolwassen ouder.

Met kinderlijk gedrag opgevoed door onvolwassen ouder

Als de zaken niet gingen zoals je ouders wilden, gingen ze kinderlijk gedrag vertonen. Dat deden ze door uithalen, stilzwijgen, anderen de schuld geven, schreeuwen en slaan.

De volwassen impact was dat je misschien worstelde met of bang was voor conflicten. Je weet misschien niet hoe je verantwoordelijkheid moet nemen voor je gedrag. Raak je buitengewoon emotioneel geactiveerd als de dingen niet gaan zoals gepland?

Onvolwassen ouderschap kan zo verwarrend zijn voor kinderen.

Ze hebben de goedkeuring van hun ouders nodig, zodat kinderen beginnen hun gedrag te veranderen zodat ze er controle over hebben. Ze veranderen zichzelf of erger nog, ze verliezen zichzelf in functie van de behoeften van de ouder.

Constante zelfbeschuldiging begint te voelen als diepe schaamte waar ze geloven dat ze inherent gebrekkig of slecht zijn. Gedurende het leven heeft dit invloed op hun vermogen om authentiek te verbinden. Ze verbinden zich vaak in familie en relaties zoals ze geloven dat ze “moeten” en niet uit liefde.

Mijn ouders zouden te veel met me delen.

En ik kreeg te horen dat ik degene was, als de zoon om “mijn moeder te repareren”. Men zei me wat ik tegen mijn vader moest zeggen om hem te overtuigen wat te doen dat ze wilde.

Ik voelde me een mislukking omdat de woorden die ik miljoenen keren in mijn hoofd heb geoefend nooit de verandering hebben gemaakt waar ik verantwoordelijk voor was. De woorden van mijn vader hadden een dieper effect gehad. Ik was volgens hem niet normaal.

Het had invloed op al mijn volgende relaties.

Het kunnen helen van de kernwonden van “ik ben niet genoeg” en de verantwoordelijkheid om iedereen te herstellen is zo volledig geweest in mijn relaties.

Ik leerde het nodig hebben om woorden en daden te manipuleren om anderen te proberen te herstellen. En vergat in plaats daarvan te focussen op mezelf en waar ik wel controle over heb.

Ik ben opgevoed door een emotioneel onvolwassen familie.

Als we angstig gehecht zijn, worstelen we om ons veilig te voelen in onze relaties. We zijn gefixeerd op wat onze partner denkt, doet of hoe ze ons kunnen kwetsen.

Ik richt me nu op het zijn van een cyclusbreker van dit alles. Bovendien weet ik eigenlijk niet hoe dit eruit ziet in een huishouden. Behalve in het mijne na veel vallen en opstaan. Dat kun je lezen in ons verhaal. In de post “tekenen van volwassen opvoeding” kun je vinden wat ik probeer te bereiken.

Worstelen met empathie kan het gevolg zijn van de opvoeding door een onvolwassen ouder.

Als je iets moeilijks of stressvols meemaakte, maakte een ouder altijd deze kwestie over hen of hoe ze zich daardoor voelden of hoe het hun eigen leven beïnvloedde. Als gevolg hiervan kan het effect op je volwassen leven worstelen zijn met empathie. Dat is het vermogen om jezelf in het perspectief van een ander te plaatsen. Als al je gesprekken zich centreren rond je ervaring is dat behoorlijk een signaal van gebrek aan empathie. Ook als je chronisch ongevraagd advies geeft.

De ongeldigheid en eenzijdige relatie is iets wat ik heb ervaren toen ik opgroeide.

Ik zie het ook bij mijn stiefkinderen. Het verschijnt in verschillende vormen zoals – mijn vader begint me altijd de les te lezen. Dus ik hou mijn mond dicht of ik wil daarover niet praten. Als je dat doet dan begint mijn vader me te vergelijken met zijn eigen verleden.

Het lieveke van papa

Je ouders hebben je in vertrouwen genomen over hun relatieproblemen, seksleven of werkproblemen toen je een kind was. Ze begrepen niet dat dit niet gepast was in de ontwikkeling. Als volwassene worstel je misschien met grenzen. Je deelt je informatie te veel of je neemt de rol van ‘verzorger’ of ‘therapeut’ op in je relaties.

Ouders moeten erkennen dat er eigen trauma is en erover praten met hun kinderen zal hen niet genezen. Levenslessen kun je delen, maar niet in een vorm van lezingen, in plaats daarvan zou het een leerproces moeten zijn.

Genezing van emotioneel onvolwassen ouders is moeilijk.

Proberen je eigen gedrag te veranderen omdat je beter wilt zijn is emotioneel. Dan begin je te beseffen dat je gedrag ook verkeerd voelt voor anderen. Namelijk als je werkt aan jezelf ga je je isoleren in je cocoon en voelt small talk zeer ongemakkelijk.

Soms moet je beslissen om je kinderen niet naar de familie te brengen omdat je niet wilt dat ze hen traumatiseren door een reactionaire stijl.

De samenleving normaliseert kindertrauma van ouders, door bijzondere jeugdzorg, of door de jeugdrechtbank, of door pleegzorg, of in kindercrèches met emotionele mishandeling en verwaarlozing.

Veel van die instanties staan boven elke onafhankelijk controle, audit en er heerst een omerta. Ze beschermen elkaar.

Je voelt je erg gefrustreerd alsof de dingen eenzijdig zijn als je met je ouders praat.

Voorbeeld: Je deelt iets belangrijks voor je en ze veranderen van onderwerp of praten over zichzelf. Als volwassene kun je relaties aangaan als gevolg van dat oudergedrag met mensen die emotioneel niet beschikbaar of afwijzend zijn. Omdat je nog nooit relaties hebt gehad met mensen die in staat waren om aan je emotionele behoeften te voldoen of ruimte te houden voor je eigen ervaringen ga je er van uit dat dat geen match is. Je voelt je daarin ook niet comfortabel als je wel gehoord of gezien wordt.

De meesten vinden het nog steeds taboe om ouders aansprakelijk te stellen voor slecht ouderschap en de blijvende schade. Families werken als burchten die zich verzetten (met laster, met uitsluiting) tegen diegene die tegen het misbruik op willen treden. Alsjeblieft, spreek je uit en spreek voor jezelf en anderen. Dat zou bevrijdend zijn en hopelijk de normen veranderen.

Het is zo fijn om te weten dat ik niet alleen ben met deze trauma’s.

Een ouder ontkent regelmatig je gevoelens of ervaringen: “Ach, sommige mensen verhongeren, het kan erger”. “Dat is eigenlijk niet gebeurd.” De invloed van een volwassene kan zo zijn door je realiteit consequent ongeldig te verklaren dat je later als volwassene worstelt met het vertrouwen in jezelf.

Maar het is mogelijk om te helen van deze ervaringen.

Je kunt leren om nu een volwassen ouder te zijn. Bovendien kun je leren je kinderen de emotionele steun te geven die ze nodig hebben. Het is vrij abstract voor sommigen, die opgroeiden met onvolwassen ouders, hoe zo iemand zich best gedraagt.

opgevoed door onvolwassen ouder

Te jonge ouders om volwassen ouders te zijn

Sorry, maar de cynische persoon in me wil weten – is er ooit iemand opgevoed door emotioneel volwassen ouders of individuen?

De timing van volwassen volwassenheid en kinderopvoeding komt gewoon niet overeen aka veel “volwassenen” die kinderen krijgen zijn compleet onvolwassen.

Ik denk dat het belangrijk is dat elke ouder weet dat we imperfect zijn en een openheid hebben om te leren. Maar ik weet zeker dat als je 20-30, zelfs 40 jaar bent, er zoveel werk te doen is aan onszelf en zeker in relatie tot onze jongeren. Het is bijvoorbeeld niet omdat je in het onderwijs staat of opvoeder bent dat je automatisch een goede ouder bent.

Ik heb zoveel geleerd over mijn ouders en waarom ze zich zo gedragen in de laatste jaren. Ik herhaal het voor mezelf – wanneer we beter weten doen we het beter.

De imperfecties zijn eigenlijk perfect in en als zichzelf.

Ik denk 30% imperfecties eigenlijk het zo goed mogelijke is. Er moet een scheur zijn zodat je kunt repareren. De reparatie versterkt eigenlijk de band en geeft het kind vertrouwen om fouten te maken, wetende dat de ouder er daarna nog voor ze zal zijn. Maar als de fouten te groot zijn kan reparatie natuurlijk niet meer.

Onvolwassenheid beschouwen we ook niet als een attribuut.

Mijn ouders waren goed in sommige zaken, oké in bepaalde handelingen, en mooie shit in anderen aangelegenheden. Alle ouders hebben hun sterke en zwakke punten. Dat betekent niet dat je je ouders op alle manieren als emotioneel onvolwassen moet bestempelen.

Het is ook fijn om te onthouden dat we na een paar jaar zelf misschien aan het andere eind van dit gesprek terecht kunnen komen. Dus, neem situaties met een bredere lens. Neem een toleranter standpunt in, want waarschijnlijk heb je hetzelfde nodig in de toekomst. Maar wees ook gewaarschuwd! Zelfs een crimineel doet niet meer dan 10% van zijn tijd aan criminaliteit. De andere 90 % kan hij een ogenschijnlijk zeer leuk gezelschap zijn.

We zijn allemaal min of meer opgevoed door emotioneel onvolwassen ouders.

Je ouders hebben je verteld dat je ‘hen iets verschuldigd bent’ of dat je aangelegenheden voor ze moet doen omdat ze zich hebben opgeofferd om je groot te brengen. Ze gebruiken regelmatig schuld of schaamte. Je zou een chronische behager van anderen kunnen worden of veel druk voelen om aan de behoeften van je ouders te voldoen. Iets wat je al sinds je kindertijd doet.

Ze werden opgevoed in een tijd waar discipline, beleefdheid en respect voor ouders centraal stond. Ze wisten niet beter. Niet iedereen is een slachtoffer van zijn ouders. Ondertussen is er veel meer kennis over de ontwikkeling van een kind.

Soms heb ik het gevoel dat ik een held ben, want ik doorbreek de cycli.

Ik ben een geweldige imperfecte gepensioneerde vader met een pleegdochter en soms voel ik me een mislukking. Bovendien ben ik er zeker van dat mijn kinderen problemen hebben, hoewel ik nu het werk doe aan mezelf.

Natuurlijk is niet elk emotioneel of geestelijk gezondheidsprobleem dat iemand heeft, de directe schuld van de ouders. 

Aan de andere kant denk ik dat veel mensen dit onvolwassen ouderlijk gedrag als “normaal” zien omdat ze het zo gewoon zijn.

‘t Is gewoon een feit dat veel ouders nog te onvolwassen zijn als ze al kinderen hebben.

Het is oké om geen contact meer te maken met een ouder nadat je beseft dat je bent opgevoed door emotionele onvolwassen ouders zodat je jezelf kunt ontdekken zonder hun gevoelens te kwetsen, terwijl je erachter komt wie je bent.

Het schuldgevoel dat je krijgt als je ruzie hebt met je ouders of familie is heel vervelend. En meestal is het maar tijdelijk. Maar ik kan het verdragen omdat het me echt niet meer kan schelen als ze niet bereid zijn om te aanvaarden hoe ik ben.

Het is zo vermoeiend als je beseft hoe je ouders of verzorgers emotioneel zo onbeschikbaar waren.

Men vermijdt cyclusbrekers en noemt ze egoïstisch. Om al dit onvolwassen gedrag te ontleren en mezelf herouderen heb je in veel gevallen die afstand nodig. Maar soms is het zoals het gezegde zegt… een oude hond kan je geen nieuwe trucjes leren…

Als je het probeert, zullen ze misschien je bloed willen. Als je echt liefde centraal wil stellen in je leven ga je een harde strijd dienen aan te gaan.

Bang zijn om onze eigen authenticiteit te verkennen uit angst dat de emoties van onze zorgverlener negatief worden beïnvloed omdat we onszelf zijn, is de eenzaamheidservaring.

Het is een kwestie van me niet schamen voor hoe ik ben getroffen door mijn opvoeding. Ik kan mijn energie richten op hoe ik dingen anders kan doen. Hoewel groei een proces inhoudt om te worden wie we bedoeld zijn, kan het voor velen van ons “vernietigen zijn” wie we niet zijn. Vooral als je de oudste was of de jongste had je vroeger veel kans om aan deze praktijken van onvolwassen ouders te worden blootgesteld. Veranderen gebeurt dan doordat je kleine dagelijkse stappen zet, want anders houden we het niet vol omwille van de emotionele pijn.

Dit is bitterzoet aan de ene kant.

Het is goed om te weten dat je niet alleen bent. Aan de andere kant voel je je verdrietig, maar tegelijkertijd is het goed om te weten dat we onszelf beter maken om die gedragingen van generaties te doorbreken.

Het feit dat een ouder de gevoelens van hun kind verwerpt of minimaliseert, doet hen schuldig laat voelen. Het maakt ze daarom niet minder empathisch. Als er iets is, voel ik me hyper bewust van de emoties van anderen. Door dat je je eigen gevoelens op den duur verwerpt, kun je bewust worden van de gevoelens van anderen. Maar waarschijnlijk ga je niet hetzelfde doen tegenover je kinderen.

Het is natuurlijk voor sommigen al te gemakkelijk om de schuld op hun ouders te schuiven als iets hen niet lukt.

Ook therapeuten en psychologen kunnen hun kinderen in de problemen brengen of kinderen hebben met veel problemen en geen oplossing vinden. Ook geadopteerde kinderen en pleegkinderen kunnen problemen vanuit vorige generaties met zich meebrengen.

Als ouder wilde ik alleen dat mijn kinderen gezond en goede personen waren.

Dat betekent dat ik me richtte op goed eten, goede manieren, veel liefde, met goede mensen omringen, een goede sfeer thuis, goede studies, goede dagen samen doorbrengen. Maar elke persoon is vrij om te beslissen om juiste of verkeerde keuzes te maken.

Al onze angsten zijn niet altijd de fouten van onze ouders.

Soms komt het niet in staat zijn om zelf verantwoordelijkheden te nemen doordat je niet volwassen genoeg bent of gewoon anders bent dan je ouders. We zijn niet allemaal hetzelfde. Het is niet de bedoeling dat we allemaal precies hetzelfde zijn. Ik denk dat het efficiënter is om zelfliefde en zelfvertrouwen te leren dan om onze angsten op iemand anders te leggen. Wees gewoon jezelf. Mijn punt is dat we goed moeten zijn met anderen, maar vooral met onszelf.

Veel van je worstelingen kunnen deels te wijten zijn aan het hebben ervaren van trauma in je jeugd.

Je kunt alleen maar ook de schuld geven aan de ouders en je eigen rol daarin niet willen erkennen. Er is een balans (in de meeste gevallen – met uitzondering narcistische ouders) in je ouders de schuld geven van alles en ook begrijpen dat ouders in de meeste gevallen hun best doen met de middelen die ze hebben.

Iedereen die eenmaal volwassen is, is verantwoordelijk voor hun eigen gedrag en keuzes.

Ik ken genoeg mensen die zouden zeggen dat ze geweldige ouders en geweldige kinderen hadden. Maar ze hebben gewoon hun eigen leven verpest. Maar ik ken ook enkele narcistische ouders die het leven van hun kinderen tot een hel hebben gemaakt.

Wat kunnen we doen om beter op onszelf te vertrouwen? 

En wat kunnen we doen om de gevolgen van de opvoeding door onvolwassen ouders gedaan te maken? Wat kunnen we doen om als onvolwassen ouders volwassener te worden?

Wat zijn je aanbevelingen om het kromme recht te maken? De lijst kan bij sommigen heel lang worden. Ik ken enkelen die al meer dan 30 jaar naar een psychiater gaan en verschillende keren werden opgenomen, zelfs elektroshocks hebben ondergaan en toch zie ik op die weg geen grote verbeteringen. Maar dan is de vraag gemakkelijk te beantwoorden als je kunt vertellen waar je de volgende week zal aan werken.

Soms moeten we accepteren dat de situaties verkeerd zijn gegaan als bijvoorbeeld een ouder aan dementie lijdt. Dan ben je eigenlijk al afscheid aan het nemen. Laat het ons weten in de commentaren.

Soms voel ik me verschrikkelijk voor de invloed van hoe ik als ouder ben geweest. Dat heeft ongetwijfeld invloed gehad op het ouderschap van mijn eigen kinderen, mijn huwelijk en mijn vriendschappen. Als je begint bewust te worden kan het erg demotiverend werken en de verloren tijd maakt je natuurlijk niet enthousiast. Maar uiteindelijk kun je op een punt terecht gekomen zijn dat er nooit was gekomen mochten alle vorige stappen er niet waren geweest.

Je ouders verwachten dat je hun volledige focus bent.

Ze kunnen jaloers zijn op je partner of vrienden. (vergelijkbaar met een klein kind) Je kunt zich als volwassene overweldigd voelen of alsof je je ouders, ouder bent. Je kunt zich schuldig voelen omdat je tijd doorbrengt met andere mensen buiten het gezin, of nerveus om hen voor te stellen aan mensen om wie je geeft.

Wat doen we als we beseffen dat we niet alleen het kind hierin waren, maar ook de volwassene zijn geweest en ons schuldig, boos en verward voelen?

Ik vind het fantastisch als je deze familiepatronen bij jezelf hebt kunnen aanschouwen. Het toont veel zelfbewustzijn, wat belangrijk is voor verandering.

Ik heb gelezen dat schuldgevoel alleen van toepassing is op de aangelegenheden waarvan we wisten dat ze anderen pijn deden en ze toch bleven doen. Daarbij denk ik dat schuldgevoelens ons vaak kunnen verlammen. Ze kunnen ons het gevoel geven dat we overweldigd zijn door ons verleden en bang zijn dat we niet kunnen veranderen.

Omdat je vroeger niet op de hoogte was van je schadelijke patronen, kun je misschien in plaats van je schuldig te voelen over je gedrag in het verleden, het bovenstaande gezegde gebruiken om je denkwijze te bevrijden van schuldgevoelens uit het verleden. Zal deze post je aanzetten tot hoop op toekomstige gedragsverandering?

Wroeging en schuldgevoel zijn verschillend.

Dus ik zeg niet dat je geen spijt moet hebben of je fouten niet moet toegeven. Dat is ook de sleutel voor toekomstige gedragsverandering.

Of het nu hier of gewoon door online op te zoeken “hoe je gevoelens niet ongeldig maakt”, “hoe je je kind niet schuldig maakt of schaamt”, enz., je kunt hulpmiddelen vinden om je te helpen, je gedrag te veranderen en op een gezonde manier vooruit te gaan voor je kinderen.

Verandering kost tijd en herhaling.

Patronen zijn ingebouwd in onze onderbewuste acties. En ons onderbewustzijn kan vaak binnensluipen en het tegenovergestelde doen van wat ons bewustzijn wil doen. Het is dus belangrijk om te weten dat we veranderingen keer op keer moeten blijven maken voordat ze gewoon en natuurlijk voor ons worden.

Misschien zijn je kinderen gekwetst door je vroegere opvoedingsvaardigheden.

Maar ze hebben het geluk een ouder te hebben die de noodzaak om te veranderen heeft ingezien. Dat is een ouder die bereid is om de wegen te vinden om dit voor hen te doen. Dit is zeker niet duidelijk en vanzelfsprekend, vooral als er sprake is van seksueel misbruik in de familie.

Je kunt hierin als de volwassene kijken naar toen je een kind was.

Je kunt erkennen dat je ouders op een gegeven moment waarschijnlijk ook het kind hierin waren. Dat brengt begrip en het besef dat dit niet je schuld was, maar eerder een cyclus van erfelijke disfunctie. Kijk dan nu naar het kind in je leven, en besef dat als je nu werkt aan compassie en heling voor jezelf, je de cirkel kunt doorbreken voordat het kind hierin ook volwassen wordt.

Sommige kinderen lijken volwassener dan hun ouders. Het is geweldig! Ben je daar één van?

Wat als je veel van deze kenmerken van jongs af aan bij je ouders zag en bewust probeerde op te voeden met precies de tegenovergestelde benadering?

Wat als je dan een ouder bent van een kind met een beperking? Kun je je voorstellen hoe moeilijk dat moet zijn? Inleven in elkaars ervaringen is zo al moeilijk en er is dan zoveel begrip en empathie nodig.

Heb je het gevoel dat je mensen veel plezier doet om bevestiging te krijgen?

Worstel je met schuldgevoelens en heb je geprobeerd erachter te komen waar het vandaan komt? Wat is het precies dat je triggert om je schuldig te doen voelen over iets wat je niet zeker weet of je iets wel of niet hebt gedaan? Is de oorzaak van niet te weten wat je triggert behoorlijk overweldigend?

Wat ga je doen om een volwassen ouder te worden en wat om de kwetsuren bij jezelf te herstellen?

Waarschuwing: Niemand is verplicht te geloven dat volwassenen die zich sociaal verantwoordelijk poseren ook daadwerkelijk verantwoordelijk zijn.

Vergeet niet te liken, te delen en te volgen op WordPress, YouTube en Instagram!

Lees meer

We zijn benieuwd naar je reactie hieronder! Reactie annuleren