De verloren zoon.
Een goede manier om het passieverhaal van Jezus te beoordelen, is de gelijkenis van de verloren zoon. Deze gelijkenis onthult wat het naar verluidt onthult over de God van Christus in Lucas 15: 11-32.
Jezus gebruikt de vader in deze gelijkenis om iets wezenlijks te verduidelijken over de God die hij verkondigt.
Als de zoon terugkeert, rent de vader naar zijn zoon toe. Hij begint te rennen vanaf het moment dat hij zijn zoon aan de horizon ziet verschijnen. De zoon keert terug niet zonder opportunistische motieven.
De vader rent niet naar zijn zoon om hem te straffen, maar om hem te vergeven.
De Vader verwelkomt hem in ‘vol genade’.
Deze “ruimte van genade” biedt zijn zoon de kans. Hierdoor kan hij zich echt bewust worden van het kwaad dat hij heeft gedaan.
De genade van de vader heeft geen macht of controle over deze potentiële reactie. Genade heeft geen controle over de uitkomst. Dit betekent dat genade geen invloed heeft. Toch is genade ‘almachtig’ in die zin dat het zichzelf onafhankelijk van de uiteindelijke resultaten geeft. Het is niet gegarandeerd dat de zoon echt spijt zal krijgen van wat hij heeft gedaan.
Dus in ieder geval. De genade van de vader staat toe dat de zoon zich niet langer voor zichzelf schaamt. Hij bekeert zich oprecht van zijn fouten. De genade van de Vader geeft hem een kans om zich oprecht te bekeren.
Als hij de liefde van zijn vader echt accepteert, kan hij verantwoordelijkheid nemen voor zijn fouten. Hij zal dit doen zonder verpletterd te worden door schuld.
Daarom zal Hij de liefde die hij ervaart imiteren. Hij doet dit door te proberen de pijn die hij anderen heeft aangedaan goed te maken. Ook doet hij dit door recht te doen.
Om Augustinus van Hippo (354-430) over de Geest en de brief, hoofdstuk X [16] te citeren: “Genade wordt ons geschonken. Dit is niet omdat we goede werken hebben gedaan. Het is opdat we ze kunnen doen.”
Verantwoordelijkheid nemen voor fouten.
Genade bevrijdt ons van de angst om verpletterd te worden. Daardoor zullen we gemakkelijker zelf de verantwoordelijkheid nemen voor onze fouten. Anders zoeken we in de plaats een makkelijke zondebok om hem te laten “betalen” voor wat we hebben gedaan.
Als we de genade accepteren die ons niet verplettert, voorkomt dit dat we ook anderen verpletteren. Genade bevrijdt ons van onze schadelijke behoefte om “perfect” te zijn. Genade laat ons dus ontdekken “de vreugde van het verkeerd zijn”.
Met andere woorden, genade bevrijdt ons van ons narcistische zelfbeeld. Genade voorkomt paradoxaal genoeg dat we onszelf en anderen nog meer schade berokkenen.
Wanneer we vergeving voor onze overtredingen ervaren, kunnen we vergeven. We kunnen dan ‘degenen die tegen ons overtreden’ vergeven, zie het Onze Vader in Matteüs 6: 9-13).
Jezus is radicaal onafhankelijk van geweld!
De houding van de vader in de gelijkenis van de verloren zoon dient als analogie. Het lijden van Jezus moet niet worden gezien als een teken. Het is geen aanwijzing dat er een God is die ons zou straffen voor onze overtredingen.
Noch laat de Vader zijn Zoon de klappen nemen die we eigenlijk zouden moeten krijgen. Integendeel, het lijden van Jezus is een gevolg van een liefde die radicaal onafhankelijk is van geweld.
Het is het gevolg van een liefde die geweld niet met geweld beantwoordt. Het is het gevolg van een vergevingsgezinde terugtrekking uit geweld, die plaats maakt voor het leven van anderen. Zelfs “vijanden” worden “buren”.
Geen teken dat God ons wil straffen!
De vader in de gelijkenis van de verloren zoon rent naar zijn zoon. Dat is geen teken dat hij zijn zoon wil straffen. Ook zo is het lijden van Jezus geen teken dat er een God is die ons wil straffen.
Bovendien is de vader in de gelijkenis rent naar zijn zoon. Hij toont daarmee dat hij wil dat zijn zoon volledig leeft. Hij wil hem een vergevende liefde schenken. Zo is ook het lijden van Jezus een teken van een liefde die onze dood of ons lijden niet verlangt. Het lijden van Jezus is een teken dat de wil uitdrukt dat we volledig leven.
Het kruis van Jezus onthult dat deze liefde niet eens door de dood wordt beïnvloed.
Deze liefde leeft ‘volledig’ in het feit dat noch ‘vriend’ noch ‘vijand’ stierf in wat een burgeroorlog had kunnen zijn.
Jezus ‘vergevende terugtrekking uit geweld – zijn radicale weigering om te doden – redt anderen van de dood.
Daarom geloven de eerste volgelingen van Jezus dat hij “de Christus” is. Christus belichaamt een liefde niet door de dood beïnvloedt. Die liefde openbaart zich op die manier als eeuwig, als God.
Het lijden van Jezus is God, geopenbaard als niet-gewelddadige liefde, “naar ons toe rennen” in de vergevingsgezinde terugtrekking van geweld.
Daarom, wanneer we deelnemen aan deze wederzijdse en imiterende vergevingsgezinde terugtrekking uit geweld, is God als liefde “in ons midden”.
De dood beïnvloedt uiteindelijk niet deze liefde. Daardoor dringt deze liefde door de narcistische zelfbeelden. Die narcistisch beelden ontwikkelen we gewoonlijk om onszelf te verbergen voor de realiteit van de dood.
Dus de niet-gewelddadige liefde die niet door de dood wordt beïnvloed, redt onszelf en anderen. Ze redt ons van vervreemdende, destructieve relaties tussen onszelf en anderen vanwege dat narcisme. Het redt ons van wat men traditioneel “erfzonde” noemt.
De genade openbaart zich op een unieke manier in Jezus. Ook op andere “plaatsen” toont de genade zich op verschillende manieren. Het voorkomt dat we anderen opofferen. We hoeven hen niet te laten “betalen” voor onze zonden.
Het stelt ons in staat om echt verantwoordelijkheid te nemen voor onze fouten, zonder angst.
Het voorkomt dat we echt op zondebokken jagen, wat men doet in traditionele religieuze systemen.
De volgende vertaalde tekst van Eric Buys verwijst naar de “verdraaiing” van het christendom. Dit gebeurt wanneer het wordt opgevat als alleen maar het uiteindelijke gevolg van traditionele religieuze systemen. Eric Buys verwijst ook naar een “authentiek” christendom begrepen vanuit Jezus ‘gehoorzaamheid aan een liefde die “genade, niet opoffering” verlangt’.
De traditionele religieuze en mythische ‘vergoddelijkte’ held redt anderen door te doden. Uiteindelijk resulteert dit in zelfopoffering van de held.
Jezus redt anderen omdat hij weigert te doden. Dat onthult dat Jezus een liefde belichaamt die zichzelf geeft en “leeft” zelfs tot de dood.
Het fundamentele religieuze verhaal.
Mensen begaan overtredingen van door God gegeven wetten. De goden worden boos. Rampen gebeuren als goddelijke straf.
Mensen brengen offers die hen met de goden verzoenen. De vrede herstelt zich.
We kennen allemaal de oefening. Er bestaan talloze variaties op dit verhaal in oude en nieuwe religies.
Sommige christenen zijn er echter van overtuigd dat de christelijke variant van het religieuze basisverhaal vrij uniek is.
Ze geloven dat het christelijke verhaal daarom ‘de ware God’ onthult. Dit zou in tegenstelling staan tot ‘de sombere imitaties van het goddelijke in andere religies’.
Ja, zeggen deze christenen, God is zich ervan bewust dat wij mensen overtredingen begaan. Maar volgens hun scenario zouden we de nederigheid moeten hebben. We moeten erkennen dat de kosten van onze overtredingen te hoog zijn. We kunnen onze schuld niet afbetalen alleen met menselijke middelen.
Daarom stuurde God ons zijn eniggeboren Zoon Jezus, die zoveel van ons hield dat Hij Zich gehoorzaam opofferde. Aldus zou Jezus ons met God, zijn Vader, verzoenen.
Men begrijpt genade in deze context als Gods bereidheid om zijn Zoon Jezus te offeren voor onze overtredingen.
Dit ‘laatste’ offer zou ons naar verluidt redden. Het voorkomt de wanhopige pogingen. We hoeven dan niet onszelf en onze buren op te offeren om onze schulden af te betalen.
Jezus is dus de “Redder” of de “Christus”. In plaats van ons te straffen met rampen, gaf God ons de middelen. Wij kunnen zijn vrede kopen door Christus’ dood en opstanding. Het zogenaamde bewijs van de goddelijke aard van het hele proces.
Goddelijk absurditeit!
Welnu, tenminste tot de apocalyptische “eindtijd” betekent dat dat voor degenen die zich nog steeds niet bekeren, zijn er middelen om Gods wetten te accepteren. Deze middelen helpen ook om zijn Zoon te accepteren en zijn vrede te kopen. Met de wraakzuchtige terugkeer van Christus veegt hij ons weg als we op deze manier niet bekeren.
De eerste keer dat ik deze interpretatie van het christelijk geloof hoorde, herinner ik me dat ik dacht: “Als dat is waar het christendom om draait.” Toen besloot ik: “Dan doe ik niet meer mee.”
Tegenwoordig zou ik nog steeds weigeren mezelf christen te noemen. Dat zou zo zijn als het zou betekenen dat ik zou meespelen voor deze zogenaamde “goddelijke” absurditeit.
Maar literair criticus en antropoloog René Girard (1923-2015). Hij was een theoloog als Dietrich Bonhoeffer (1906-1945), Raymund Schwager SJ (1935-2004), Anthony Bartlett (° 1946), Wolfgang Palaver (° 1958), James Alison ( ° 1959) en Michael Hardin (° 1968), evenals atheïstische denkers zoals Slavoj Zizek (° 1949) hielp me ontdekken dat het evangelie eigenlijk een radicaal ander beeld van God schetst.
Christendom als het ultieme religieuze verhaal = de verdraaiing van het christendom!
Als de God van Christus is wat sommige christenen van Hem maken, dan is Hij het toppunt van narcistisch sadomasochisme.
Hij is narcistisch. Hij ontvangt allerlei verzoeningsgeschenken (offers). Maar, Hij laat je weten dat geen enkel geschenk ooit goed genoeg is om Hem tevreden te stellen.
In plaats daarvan geeft Hij je het geschenk dat je Hem moet aanbieden, namelijk het offer van zijn Zoon.
Wat vader-zoonrelaties betreft in dit beeld van het christendom, is God de ultieme sadist. Hij is alleen tevreden met het vreselijke lijden en de dood van zijn gehoorzame Zoon.
Ten slotte is God vanuit dit perspectief ook de ultieme masochist.
Hij verlangt tenslotte de ervaring van pijn in zijn wezen door ‘vlees te worden’ in een gekruisigde Zoon Jezus. En daarbij is Jezus eigenlijk ‘één’ is Hem.
Het is niet alleen het narcisme van een zogenaamde God die tot stand komt door deze interpretatie van het christendom.
Misschien beschermt dit verhaal vooral het narcistische zelfbeeld van de mens.
De zogenaamde ‘nederigheid’ bij het belijden van de onwaardigheid is een gemakkelijke uitweg. Het onvermogen van uw pogingen om fouten goed te maken is een makkelijke ontsnapping uit de last van verantwoordelijkheid.
Door te verwijzen naar zogenaamde onbeheersbare gebreken, kunt u echt geen fouten meer maken.
Als je er niets aan kunt doen, heb je eigenlijk geen ‘echte’ fouten.
Narcisten geloven dat elke fout die ze maken uiteindelijk altijd de verantwoordelijkheid is van iets of iemand anders.
Ze zijn eigenlijk bang voor de vrijheid om niet perfect te zijn.
De narcistische impuls maakt zelfs diegenen vrij die verantwoordelijk zijn voor de kruisiging van Jezus. Uiteindelijk neemt men aan dat ze bijdragen aan Gods plan.
De superieure moordenaar en de meest genadige!
Kortom, volgens deze interpretatie van het christendom is de God van Christus superieur. Hij wordt gezien als superieur aan de zogenaamde “valse” goden van andere religies. Hij is de krachtigste moordenaar. Naar verluidt is hij ook de meest genadige.
In plaats van ons meteen te straffen voor onze overtredingen, stuurt Hij zijn Zoon om in onze plaats te sterven. De bijbel vertelt ons dat er nog een kans is op redding. Dit gebeurt na de opstanding van die Heiland – de Christus. Daarna volgt de uitstorting van zijn Geest. Het eindigt met de terugkeer van Christus aan het einde der tijden. We kunnen ons redden als we onze overtredingen erkennen en accepteren dat Christus stierf voor ons.
Zo niet, dan worden we toch opgeofferd tijdens de wederkomst van Christus, die Gods laatste oordeel vervult.
Als we dit verslag moeten geloven, dan is de God van Christus een held van ongeëvenaarde mythische proporties.
Hij redt anderen van de dodelijke rampen. Daarbij zou Hij verantwoordelijk zijn voor deze rampen. Hij doodt Zichzelf voorlopig als de mogelijke aanwezigheid van toornig geweld in het offer van zijn Zoon.
Met andere woorden, vanuit dit perspectief is deze God van Christus een kracht van geweld. Hij beheerst zichzelf en anderen door gewelddadige opofferingsmiddelen.
De vrede van Christus is de gewelddadige vrede van steriele uniformiteit, tot stand gebracht door opoffering.
De overtuiging dat opofferingen effectief kunnen zijn om een einde te maken aan dodelijke rampen, hangt af van de opvatting. Het idee is dat opofferingen iets te maken hebben met gewelddadige heilige krachten. Opofferingen zijn volgens sommige opvattingen gerelateerd aan gewelddadige heilige krachten.
De godheden van oude en nieuwe religies schildert men af als het veroorzaken van allerlei soorten gewelddadige crises. Voorbeelden zijn natuurrampen, pandemieën en het uitbreken van geweld binnen en tussen gemeenschappen.
Men neemt aan dat die gewelddadige goden offers eisen.
“God” ziet men in traditionele religieuze zin als verantwoordelijk voor geweld van epidemische proporties. Dit geweld kan menselijke gemeenschappen mogelijk vernietigen. “God” wordt ook gezien als verantwoordelijk voor het vaccin van offergeweld. Dit geweld houdt gemeenschappen in stand of herstelt ze.
Wanneer traditionele religieuze mensen een offer brengen, geloven ze dat ze niet verantwoordelijk zijn voor wat ze doen. Ze geloven dat God de ware auteur van het ritueel is.
Opoffering ziet men als niet behorend tot de menselijke wereld.
Opoffering beschouwt men als behorend tot de wereld van het heilige. Ritueel offer is eenvoudigweg de vervulling van een heilig gebod.
Het is het zogenaamde onvermijdelijke, fatale proces. Het betekent “iets of iemand heilig maken” (Latijn “sacer facere”). Daarom gebruiken we het Latijnse zelfstandig naamwoord “offer”.
Kortom, offers maken deel uit van de wereld van het heilige. Traditioneel ziet men offers en het heilige als de wereld van geweld.
Mythen ondersteunen het geloof in de heilige aard van geweld.
Als zo zijn ze rechtvaardigingen van opoffering.
Mythen zijn verhalen over zogenaamd ‘verlossend’ geweld.
Volgens het evangelie proberen de leiders van het joodse volk een mythe te vestigen over hun mede-jood Jezus van Nazareth. De Farizeeën en hogepriesters beschrijven Jezus als een steeds populairder wordende rebellenleider. Zij geloven dat hij een opstand tegen de Romeinse bezetter van Judea zou kunnen leiden.
Een oorlog met de Romeinen zou het einde betekenen van de Joodse natie en cultuur.
Daarom zien de Joodse leiders geen andere oplossing dan van Jezus af te komen. Het is hun manier om zijn eliminatie te rechtvaardigen (Johannes 11: 45-50):
Veel Joden die hadden gezien wat Jezus deed, geloofden in hem. Maar sommigen van hen gingen naar de Farizeeën en vertelden hen wat Jezus had gedaan. Vervolgens riepen de hogepriesters en de Farizeeën een bijeenkomst van het Sanhedrin.
‘Wat bereiken we?’ vroegen zij. ‘Hier is deze man die veel tekenen verricht. Als we hem zo door laten gaan, zal iedereen in hem geloven. Dan zullen de Romeinen komen. Ze zullen zowel onze tempel als onze natie wegnemen.’
Een van hen, Kajafas genaamd, die dat jaar hogepriester was, zei: ‘U weet helemaal niets! Je beseft niet dat het voor jou beter is als één man voor het volk sterft. Het is beter dan dat de hele natie omkomt.’
In het geval van Jezus laat het evangelie van Johannes er geen twijfel over bestaan dat deze beschuldigingen fout zijn.
De evangelist laat Pontius Pilatus, de Romeinse prefect, onbewust de waarheid bekendmaken over de gearresteerde Jezus. Hij maakt namelijk bekend dat Jezus onschuldig is.
Jezus wil geen ‘koninkrijk’ of ‘vrede’ stichten in concurrentie met ‘de koningen van deze wereld’. Hun vrede is gebaseerd op offers, zoals de ‘Pax Romana’.
Met andere woorden, het evangelie van Johannes onthult het complot tegen Jezus. De Farizeeën en de hogepriesters gebruiken een zondebokmechanisme. Ze beschuldigen Jezus ten onrechte.
Jezus weigert inderdaad een burgeroorlog te beginnen waarin men vrienden en vijanden dood. (Johannes 18: 33-38):
Pilatus ontbood Jezus en vroeg hem: ‘Bent u de koning van de joden?’ ‘Is dat je eigen idee’, vroeg Jezus, ‘of hebben anderen met je over mij gepraat?’ ‘Ben ik een jood?’ Pilatus antwoordde. ‘Je eigen volk en hogepriesters hebben je aan mij overgedragen. Wat heb je gedaan? ‘
Jezus zei: ‘Mijn koninkrijk is niet van deze wereld. Als dat zo was, zouden mijn dienaren vechten om mijn arrestatie door de Joodse leiders te voorkomen. Maar nu komt mijn koninkrijk van een andere plaats. ‘
‘ Je bent dus een koning!’ zei Pilatus. Jezus antwoordde: ‘U zegt dat ik een koning ben. De reden dat ik geboren ben, is in feite om van de waarheid te getuigen. Iedereen aan de kant van de waarheid luistert naar mij. ‘
‘ Wat is waarheid?’ antwoordde Pilatus. Hiermee ging hij weer naar de daar verzamelde joden en zei: “Ik vind geen grond voor een aanklacht tegen hem.”
Het evangelie verduidelijkt dat het offer van Jezus geen enkele zin heeft. Jezus heeft namelijk niets te maken met de wereld van geweld.
Het Evangelie erkent wie God werkelijk is in de niet-gewelddadige liefde van Jezus. Het onthult dat de gewelddadige God van de traditionele religie niet bestaat. Het onthult dat de gewelddadige God van de traditionele religie niet bestaat.
In die laatste zin bevat het christelijk geloof een radicaal atheïsme en het maakt intrinsiek elk religieus verhaal af.
Er is geen God die verantwoordelijk is voor de gewelddadige chaos. Onze overtredingen worden niet gestraft door een goddelijke macht. Er is ook geen God die offers eist om de orde te herstellen.
Natuurrampen hebben een natuurlijke oorzaak. Geweld is geen heilige, maar een menselijke realiteit. Er is geen God als een soort “Master of Puppets”. Hij heeft niet de volledige controle. Hij manipuleert je niet met offers om zelf de controle te krijgen.
Het evangelie laat zien dat wij, mensen, de neiging hebben ons te laten leiden door het zondebokmechanisme.
In plaats van onze vrijheid te erkennen. We hebben de creatieve kracht als mensen om verantwoord met rampen om te gaan. Toch handelen we liever zelf. We zijn geneigd te zoeken naar de zogenaamde ‘meesterbreinen’ achter de crisissituaties die we tegenkomen.
Conspiratietheorieën zijn de geseculariseerde versie van traditioneel religieus en mythisch denken.
Ze geven ons een vals gevoel van veiligheid en het illusoire recht om zogenaamde “slechte” anderen op te offeren. De slechte anderen krijgen de verantwoordelijkheid voor de crisis.
In het geval van een pandemie als COVID-19 blijven sommigen geloven dat er een God is die ons straft. Ze denken dat dit komt door het toestaan van boosdoeners in ons midden. Ondertussen geloven anderen dat machtige mensen een plot hebben ontwikkeld. Zij verspreiden opzettelijk een virus om wereldheerschappij te bereiken.
Uit het evangelie blijkt dat mensen het zondebokmechanisme gebruiken. Ze rechtvaardigen keer op keer ten onrechte offers. Dit wordt gepersonifieerd als Satan of de duivel.
Jezus onthult dat het deze bedrieglijke en leugenachtige ‘duivel’ is die opofferingsmoorden eist.
Terwijl is God een God van radicaal geweldloze liefde is die ‘genade verlangt, geen offer’ (Matteüs 9:13). Het evangelie onthult duidelijk dat mensen, geïnspireerd door het duivelse zondebokmechanisme, het offer van Jezus eisen en niet van God (Johannes 8: 39-44):
‘Als u, Farizeeën, Abrahams kinderen waren’, zei Jezus, ‘dan zou u doen wat Abraham deed. Nu ben je op zoek naar een manier om mij te doden. Ik ben de man die je de waarheid heeft verteld. Deze waarheid heb ik van God gehoord. Abraham deed zulke dingen niet. Je doet het werk van je eigen vader. ‘
‘We zijn geen onwettige kinderen’, protesteerden ze. ‘De enige Vader die we hebben is God zelf.’
Jezus zei tegen hen: ‘Als God je Vader was, dan zou je van me houden. Ik ben hier van God gekomen. Ik ben niet alleen gekomen; God stuurde mij. Waarom is mijn taal u niet duidelijk? Omdat je niet kunt horen wat ik zeg.
Je bent van je vader, de duivel, en je wilt de verlangens van je vader vervullen. Hij was vanaf het begin een moordenaar, niet vasthoudend aan de waarheid, want er is geen waarheid in hem. Als hij liegt, spreekt hij zijn moedertaal, want hij is een leugenaar en de vader van leugens. ‘
Degenen die het offer van Jezus wensen, doen er alles aan. Ze proberen hem te betrekken bij de wereld van geweld. Hiermee willen ze hun gewelddaad een grondslag geven.
Hun mythe van zelfverdediging tegen de man die een gewelddadige bedreiging zou moeten zijn, houdt immers alleen stand. Dit gebeurt alleen als Jezus uiteindelijk deelneemt aan het geweldspel om de macht te krijgen.
De Farizeeën wanhopen omdat Jezus voortdurend weigert geweld met geweld te beantwoorden. Dit vertaalt zich in de toenemende heftigheid van het geweld tegen Jezus.
Ondanks deze inspanningen om hem ertoe te verleiden geweld te gebruiken, blijft Jezus Christus ‘de wil van zijn Vader’ gehoorzamen. Hij bewandelt het pad van een radicaal geweldloze liefde.
De machten hebben de leugen van een externe dreiging nodig. Ze gebruiken deze leugen om hun mythen van zelfverdediging te rechtvaardigen. Daarom kunnen ze de waarheid over de zondebok in hun midden niet uitstaan.
Voor zijn tegenstanders lijkt de gekruisigde Jezus te hebben verloren. ‘Hij heeft anderen gered, hij kan zichzelf niet redden’ (Matteüs 27: 42), roepen ze spottend uit.
Maar wanneer Jezus sterft, worden verdere pogingen om hem in de wereld van geweld te trekken onmogelijk.
Daarom dat de gewelddadige logica volkomen faalt. Deze logica heeft op zijn minst de betrokkenheid van het slachtoffer bij geweld nodig om zichzelf te rechtvaardigen.
Wat aan het kruis sterft, is de basis van geweld.
Daarom verkondigt Jezus vlak voor zijn dood: “Het is volbracht” (Johannes 19:30).
Het evangelie onthult de algemene leugen van het zondebokmechanisme achter de steeds terugkerende mythen van verlossend geweld. In die zin is Jezus: “Het Lam van God dat de zonde van de wereld wegneemt” (Johannes 1:29). René Girard schrijft – in I See Satan Fall Like Lightning (Maryknoll: Orbis Books, 2001), 142-143:
Door Christus aan het kruis te spijkeren, geloofden de machten dat ze hun gebruikelijke handeling uitvoerden. Ze dachten het mechanisme van één slachtoffer te ontketenen.
De machten dachten dat ze het gevaar van openbaarmaking vermeden. Ze vermoedden niet dat ze uiteindelijk precies het tegenovergestelde zouden doen: ze zouden bijdragen aan hun eigen vernietiging. Ze zouden zichzelf als het ware aan het kruis spijkeren.
De machten wisten en konden de openbarende kracht van het kruis niet vermoeden. Hier stellen de machten zich niet tentoon, omdat ze worden verslagen, maar ze worden verslagen, omdat ze worden tentoongesteld.
Nogmaals, wat aan het kruis sterft, is de basis van de gewelddadige logica. Wat daarentegen aan het kruis leeft, is de zelf gevende liefde die levens redt door te weigeren te doden.
Geen Jood, geen Romein, noch vriend noch vijand stierf.
De in Jezus geopenbaarde liefde trekt zich helemaal terug uit rivaliteit over macht. Ze is almachtig, niet doordat ze totale controle over anderen heeft. Dat komt omdat de dood haar niet eens vernietigt. Ze blijft dus volledig onafhankelijk van de wereld van geweld. De dood van Jezus is de ultieme terugtrekking uit geweld en het ultieme geschenk van levengevende genade.
De gekruisigde Jezus Christus openbaart zich aan zijn volgelingen op paaszondag als de levende aanwezigheid. Hij is de belichaming van de geweldloze God en geweldloze liefde.
Daarom is de eucharistische herdenking van Jezus ‘dood niet de herhaling van dodelijk geweld om vrede tot stand te brengen. Het is de sacramentele aanwezigheid van Jezus als verrezen Christus en ware Messias. Hij voedt zich niet met geweld. Daardoor wordt Hij zo geen zogenaamde verlosser.
Hij nodigt ons uit om ons steeds nieuwe manieren voor te stellen. We worden uitgenodigd om in de Geest te delen van zijn vergevingsgezinde terugtrekking uit geweld.
Hoe meer we zo wederzijdse en mimetisch ruimte geven aan elkaars leven. Hoe meer we elkaars verschillen accepteren. Des te meer goddelijke liefde ons bewoont en verzoent.
De vrede van Christus is een vrede van creatief, geweldloos conflict. Het is een leven van opwindende vruchtbare spanningen.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie
(bewerking van tekst Eric Buys Mimetic Margins)
Lees meer
