Idealisering en emotionele onvolwassenheid.

De rode vlaggen van emotionele onvolwassenheid kunnen gaan van narcistisch naar onverschilligheid, naar devaluatie of naar het waarderen van oppervlakkigheid en emotionele verslaving, in plaats van authentieke verbinding. Ook idealisering van een persoon is een belangrijk teken van emotionele onvolwassenheid. Dit kan blijken uit vroeg aangeleerde conditionering.

Als onze ouders of verzorgers hun leven leefden vanuit niet-genezen kernwonden of een onvermogen om alleen te zijn, dan leren ze ons zo over het leven. Tenzij ze op een bepaald moment hun kwetsuren hebben weten te genezen en we niet zomaar hun copingstrategie hebben geabsorbeerd. Meestal beginnen we als kind pas kritisch na te denken na 7 jaar. Dan beginnen we soms met vergelijkingen te maken met andere gezinnen.

Een van de grootste tekenen van emotionele onvolwassenheid is wanneer we ‘aanbeden’ worden.

Maar er zijn meestal onuitgesproken verwachtingen aan verbonden. Wanneer idealisering in het spel is, is authentieke verbinding niet mogelijk. Dat kan niet, want er zijn verwachtingen van perfectie. Iedereen moet dit beeld van giftige positiviteit, oppervlakkigheid, en dat alles “perfect” is, vasthouden.

Emotionele kwetsbaarheid of veelvoorkomende relatieproblemen worden afgewezen door idealisering omdat het de glanzende relatie aantast en gevoelens van kwetsbaarheid en schaamte oproept.

Als we horen dat ze “van het voetstuk zijn gevallen”, is dat omdat ze hun menselijke gebreken lieten zien.

Hun imperfectie. Hun onvervulde behoeften. Of hun gehechtheidswonden. Dit zijn de oorzaken van angsten (van verzwelging of verlating) bij iemand die emotioneel onvolwassen is en relaties gebruikt als een verlengstuk van zichzelf. Daarom kan idealisering niet standhouden. Niemand is perfect.

Als ons vroeg in het leven werd geleerd dat imago of uiterlijk vertoon belangrijker is dan authentieke verbinding, of dat het behagen van anderen moet komen voordat we om onszelf geven, dan zal dit een splitsing veroorzaken….

Het natuurlijke resultaat is devaluatie, dat gebaseerd is op zelfbehoud.

Diepgaande reflectie over idealisering:

Mensen kunnen alleen van ons houden door hoe ze in hun kindertijd hebben geleerd lief te hebben, of ze hebben dit afgeleerd, hun sociale vaardigheden bijgestuurd en ze hebben geleerd om zichzelf lief te hebben door reparenting.

Als ze afkomstig zijn uit een giftige achtergrond vol narcisme, emotionele verslavingen, of geleerd hebben om relaties te ‘jagen’ om zich compleet te voelen, kan het zijn dat ze volledig vastzitten in dit aangeleerd gedrag. Als ze zichzelf niet veranderen, kunnen wij ze niet veranderen. Verandering vereist acceptatie – het vereist accepteren waar hun startpunt is. Het vereist ook een consistent gebruik van krachtige tools voor traumaherstel.

We kunnen de “goede” tijden missen en de lessen waarderen zonder deze mensen tot schurken te maken …, maar ze kunnen nog steeds niet welkom zijn in ons leven.

Gepubliceerd door Annemie Declercq

Annemie is in het bezit van een Bachelor diploma in Orthopedagogie dat ze heeft behaald aan de Hogeschool Gent. Ze heeft een passie voor het bouwen van groepsluiken werkwelzijn en het gebruikmaken van de goedstoel-methodiek en presentie. Ze werkt al vele jaren in de VDAB om mensen te helpen werk te vinden en te behouden. Ze houdt van fietsen, boeken, schrijven, wandelen en muziek luisteren. Annemie Declercq is moeder van 3 kinderen, grootmoeder pleegmoeder, plusmama, armoede consulent en orthopedagoge. Ze werkt 33 jaar in de VDAB in Roeselare. Ervaringsdeskundige narcistisch misbruik en zelfgenezer van trauma.

3 gedachten over “Idealisering en emotionele onvolwassenheid.

  1. Hoe kun je verwachtingen loslaten?
    Dat stukje vind ik lastig.
    Het artikel is herkenbaar voor mij, ik ben nog steeds lerende mezelf op nr. 1 te zetten.

  2. Ik vind niet dat je alle verwachtingen moet loslaten. Een positieve verwachting rond een bereikbaar doel van jezelf bijvoorbeeld is zelfs belangrijk. Het probleem is steeds te hoge verwachtingen. Maar niet van alle mensen kan je fatsoen verwachten. Als je een patroon bij iemand ontdekt in zijn gedrag, is er weinig kans dat dat plots zal veranderen. Er is ook zoiets als emotionele verslaving. Ook denken kinderen altijd heel positief over hun ouders, en zijn zeer loyaal, dat is zoiets dat diep in onze natuur zit om te overleven. En dat is zeer moeilijk om dan te stoppen met een positieve verwachting. Ook hoe het was voor jou als kind, zoeken we in onze eerste relatie terug op. Als je moeder emotioneel niet beschikbaar was bijvoorbeeld, dan zoeken we een partner die dat ook niet is, maar we verwachten dan dat wij het deze keer wel zullen kunnen veranderen. En dat lukt zelden. Je kunt wel ruimte scheppen in je gedachten. Bijvoorbeeld dat gevoel van een verwachting hebben en beseffen het is ‘maar’ een verwachting, dat is niet leven en dood voor mij, het moet niet, en zich dat gevoel kunnen voorstellen en toch blijven rustig ademen. Dan laat je het niet los, maar de intensiteit verminder je. groeten Johan

  3. Dank voor uw reactie.
    Het gaat dan denk ik idd om te hoge verwachtingen.
    Wat voor mij vanzelfsprekend is, kan voor een ander niet vanzelfsprekend zijn, dat besef ik me steeds meer.
    Bewustzijn is een eerste stap.
    Groeten, Mariska

Voeg hieronder een reactie toe!

%d bloggers liken dit: