In dit artikel zullen we ontdekken waarom we niet beter zijn dan Amy Winehouse.
Amy: Het meisje achter de naam is een controversiële documentaire van Asif Kapadia. Als je de film gaat bekijken heb je geen popcorn nodig. Hopelijk heb je wat kennis over verslavingen en weet je maar al te snel hoe vooroordelen gevormd wordt.
Als je een film verwacht over een meisje dat jong gestorven is door drugs, dan is het enigszins ironisch. Amy maakte juist een liedje met als titel Rehab.
Wat kun je verwachten van Amy?
Maar deze film wil je er ook op wijzen dat Amy zich al vroeg bewust was van haar zwaktes. Ze zei toch dat ‘she was in trouble’, weet je nog? Het meest tragische aan de film is dat je te zien krijgt hoe vaak ze hints geeft.
Amy is een verontrustende blik op de aftakeling van de meest getalenteerde jazzzangeres van onze generatie. De film bevat homevideomateriaal en exclusieve beelden van liveoptredens.
Regisseur Asif Kapadia zei in een recent interview met The New York Times dat hij absolute creatieve vrijheid had opgeëist. Hij deed dit bij Universal Music. Hij verklaarde dat “the whitewashy type film was never going to work.” En inderdaad, zijn chronologische spervuur van objectieve feiten en beelden is verontrustend. Het komt erg hard aan, recht in je gezicht.
Niemand wil ‘eigen schuld, dikke bult’ zeggen tegen de doden, en dat is waar deze documentaire deels in slaagt.
Regisseur Kapadia is zo objectief mogelijk. Alle betrokkenen vertellen op hun manier hun eigen verhaal, en maken zichzelf verdacht. Amy blijft daarbij steeds in beeld. De interviews met intimi zijn als audiofragmenten onder de beelden van de zangeres. Ze wordt steeds beroemder en steeds zieker.
Rehab vind je op de cd “Back to Black”.
“Back To Black” is het tweede album van Amy Winehouse. De Engelse zangeres viel op door haar aparte stem en muzikaliteit. Haar tatoeages en heftige haardos maakten haar ook opvallend. Ze stroomde over van persoonlijkheid.
Haar management adviseerde haar om zich te laten opnemen in een afkickkliniek vanwege alcoholmisbruik. Dit vond Amy Winehouse volkomen onnodig.
Ze reageerde op haar heerlijk eigenzinnige manier met het nummer Rehab en door haar management te ontslaan, maar dat terzijde. Het nummer Rehab is de voorbode van een legendarisch album. Het bereikte in Engeland al de nr 1 positie in de charts. In Nederland werd het ook fantastisch ontvangen.
12 jaar gelden was ze de Hype.
12 jaar geleden was ze de hype in het VK Soul podium. Dat was niet zonder reden. Amy Winehouse kwam met een rauwer, heser geluid dan dat getto meisje Mary J. Blige.
Daarbij nam ze ook geen blad voor de mond. Of haar album “Frank” neo-feministisch dan wel eerlijk klonk, geen zichzelf respecterende Modern Soul-liefhebber kon om dit album heen.
Of tracks als “Stronger Than Me”, “F*ck Me Pumps” of “You Sent My Flying” van Amy oprecht klonken? Ik vond van wel. Opnieuw klonk ze doorleefd en herkenbaar.
Bovendien was ze niet te plaatsen in hetzelfde hokje als andere Britse acts. Enkele voorbeelden zijn Omar, Hinda Hicks of wijlen Lynden David Hall.
Opnieuw maakte Amy Winehouse naam voor haarzelf.
Ook was ze een aantrekkelijke verschijning. Op unieke manier verscheen ze op muziekfestivals met andere Modern Soul acts. Ook op “North Sea Jazz” liet ze zien wat ze in huis had. Om snel door te gaan naar 2006 had ze een nieuw album en een nieuwe look.
Deze bestaat uit harde drums, scherpe trompet sounds, minimale samples. Eerste feit is al de opener “Rehab”. Even belangrijk om te zeggen is dat het klinkt alsof ze therapie heeft gehad vanwege haar debuutplaat.
Maar dat maakte Amy Winehouse op het eerste gezicht sterker.
Als het gaat om haar uiterlijk was ze wel aardig veranderd, ze was enorm vermagerd. Vocaal stond ze weer sterk. Ze was niet zo ranzig vuilbekkend als Lil’ Kim. Echter, wees niet verrast als ze de nodige fcks en shts gebruikt om haar gevoelens te uiten.
De cd is niet geheel sample vrij. Ze herbruikte slechts één opvallende compositie. Dat was “Ain’t No Mountain High Enough” (Funk Brothers/Marvin Gaye). Dit nummer komt terug in het lekkere nummer “Tears Dry On Their Own”.
“Just Friends” voorzag ze van een reggaefoundation en komt ermee weg, juist zoals Anthony Hamilton dat deed met zijn magnifieke “Everybody” (op “Ain’t Nobody Worryin”, 2005)
Dit blijft een uitermate diepe Soul plaat van de bovenste plank.
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan.
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Kleine stappen, grote transformaties.
Laat een reactie achter. Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
🌿 Samen bouwen we aan herstel, kracht en emotionele vrijheid. Steun ons zonder extra kosten door aankopen bij bol. klik op onderstaande afbeelding.
Geef het artikel een dikke duim!
Steun ons zonder extra kost door uw aankopen bij :
Liefs Annemie
Lees meer over Amy Winehouse
