Het innerlijke kind dat zich niet goed genoeg voelt.
Je innerlijke kind moet misschien rouwen om het verlies van liefde. Het kan ook rouwen om de traumaprojecties en de overgeërfde beperkende overtuigingen. Deze overtuigingen zijn jouw overtuigingen geworden.
Velen van ons hebben het verdriet van kinds af aan niet volledig verwerkt. De pijn gaat niet zomaar weg. Er is een innerlijk kind in velen van ons dat doodsbang voelt dat we niet goed genoeg zijn. Dit heeft invloed op elke relatie die we hebben.
Als volwassenen worstelen we om contact te maken met ons innerlijke kind. We kijken terug op onze kindertijd en denken ‘het was niet zo erg’ of ‘Ik zou gewoon dankbaar moeten zijn’. Uiteindelijk gaan we aan onze eigen emoties voorbij, net als een onbewuste ouderfiguur. Dat is ook wat ons is geleerd.
Onze kindertijd bedroeven betekent niet dat we erin blijven steken.
Het betekent niet dat het onze identiteit wordt. Om ons innerlijke kind te erkennen, zeg je “dat moet eng zijn geweest.” Je kunt ook zeggen “ik begrijp dat je zo boos bent dat het gebeurd is.” Of “ze hadden er voor je moeten zijn – nu zal ik er voor je zijn.”
Onlangs, toen ik weer contact maakte met mijn familie, zag ik een hoop emotie + verdriet naar boven komen. Als ik met mijn moeder omging, als ze bepaalde verhalen vertelde, dacht ik aan mijn kleine innerlijke kind. Soms trekt mijn borst zich samen. Soms ben ik bang om me bepaalde dingen zelfs maar voor te stellen. Dit maakt allemaal deel uit van het rouwproces.
Precies toestaan wat is zonder oordeel. Met zelfcompassie. Als een wijze ouder die ruimte zou houden voor elke emotie of gedachte.
Het enige wat het innerlijke kind wil, is gezien en gehoord worden.
Hoe hoor en zie je je innerlijke kind?
Alles op onze blog is voor Zelfzorg en solidariteit, vaardigheids- en reflectiepraktijk, groei en bewustwording met psycho-educatieve informatie over individu en samenleving.
Op geen enkele manier is dit een aanzet tot haat of geweld, discriminatie of racisme.
Zie je een fout of heb je een vraag?
We doen ons best om de informatie op narcisme.blog zo zorgvuldig, correct en actueel mogelijk te houden. Toch kan er altijd ergens een fout, onduidelijkheid of verouderde informatie staan.
Merk je een onjuistheid op, heb je een inhoudelijke vraag of denk je dat bepaalde informatie moet worden aangepast? Laat het ons dan gerust weten via het daarvoor voorziene contactkanaal.
We bekijken meldingen zo zorgvuldig mogelijk en passen informatie aan wanneer daar een gegronde reden voor is. Ook verzoeken om bepaalde inhoud te corrigeren, aan te vullen of te verwijderen worden ernstig genomen en individueel beoordeeld.
Om je vraag efficiënt te kunnen behandelen, vragen we om dezelfde melding niet via verschillende kanalen tegelijk te versturen. Eén duidelijke boodschap met de link naar de betreffende pagina en een korte toelichting helpt ons het snelst verder.
Betrouwbare informatie, transparantie en respect voor onze lezers staan voor narcisme.blog centraal. Daarom waarderen we het wanneer je ons attent maakt op mogelijke fouten of verbeterpunten.
✨ Jouw volgende stap naar heling begint hier!
Voel je dat dit artikel je raakte? Dat het iets in beweging zette? Laat dat moment niet verloren gaan. Like, comment en share!
Sluit je aan bij onze online community – een warme, veilige plek waar gelijkgestemden elkaar begrijpen en ondersteunen.
👉 Doe een groeitaak die bij dit artikel hoort. Je vindt de groeitaken bovenaan de blog. Kleine stappen, grote transformaties.
Jouw stem kan iemand anders de herkenning geven die ze vandaag nodig heeft.
👉 Deel dit artikel met een vriend(in) die worstelt of twijfelt. Soms is één doorstuuractie het verschil tussen vastzitten en vooruitkomen.
Liefs Annemie en Johan Persyn-Declercq
Lees ook
