Kindertrauma heeft op veel verschillende manieren invloed op lichaam en geest. Het geheel van deze impact kun je benoemen als het gewonde zelfbeeld. De spirituele impact van een kindertrauma is een geïnternaliseerde overtuiging waardoor het gewonde zelfbeeld ontstaat.
Die overtuiging kan zich op verschillende manieren uiten. Bijvoorbeeld in het herhalen in zichzelf van “ik ben een loser”. Ook kan het zich uiten in hyperwaakzaamheid of het beleven van een angst. De geïnternaliseerde overtuiging is dat we “gebroken zijn”. Het kind voelt dat “het niet waard is om bemind te worden”. Bovendien kan het ook het gevoel zijn dat “iets” aan ons gewoon niet ‘goed genoeg’ is.
We houden niet op van de ouderfiguur of ouderfiguren te houden als kind ondanks het kindertrauma!
Als we kinderen zijn en dit trauma gebeurt met een ouderfiguur houden we niet op van ze te houden. Dat kunnen we niet. Ons voortbestaan hangt van hen af. We kunnen niet begrijpen waarom we zijn verraden of emotioneel zijn misbruikt door “onze ouderfiguren”. Ouderfiguren kunnen ouders zijn die ons verlaten als gevolg van scheiding.
Het kunnen ook narcistische ouders of familiefiguren zijn. Zij hebben een persoonlijkheidsstoornis. Door hun handelingen hebben ze een zware traumatische invloed op het gewonde zelfbeeld.
Psychopathische verantwoordelijken van organisaties!
Narcistische organisaties – personeel die het beleid uitstippelen voor het gekwetste kind. Zij zien het gewonde kind niet omdat ze die werkelijkheid ontkennen. Ze doen geen onderzoek in het veld of willen gewoon de status quo behouden. Hierdoor kunnen hun handelingen een zware traumatische invloed hebben.
Narcistische leden van deze organisaties bevorderen het onnodig vroegtijdig plaatsen van kinderen in voorzieningen. Dit gebeurt door bureaucratie en gebrek aan initiatief. Ze werken polariserend en doen geen beroep op het netwerk. Het geeft ronduit een gevoel van machtsmisbruik.
Vervangende ouderfiguren kunnen verschillende vormen aannemen. Dit omvat een buurvrouw of een buurman. Ook een kinderdagverblijf ouder, crisispleegouder(s) en pleegouder(s) zijn voorbeelden. Verder zijn er zorgfiguren in een voorziening voor jonge kinderen. Tenslotte zijn er zorgfiguren in hospitalen waar kinderen terecht kunnen.
Als kind begrijpen we niet waarom onze ouderfiguren onze grenzen consequent schenden. (ook pleegouders, pleegzorgbeleid, pleegzorgbegeleiding, adoptieouders, kleuterleidster(s), kinderopvang begeleiders enz. leiders van jeugd of sport bewegingen zijn potentiële daders)
Of waarom we als kind te maken krijgen met kritiek of verwaarlozing, verplaatsingen, regeltjes, “geen uitleg over” verdwijningen van ouderfiguren.
Onze ouderfiguren negeren of verraden soms onze behoeften en grenzen. Hierdoor leren we als gekwetst kind dat we zelf niet betekenisvol zijn. Ook ons hele zelfgevoel wordt als niet betekenisvol ervaren. Niet waard genoeg.
Men schendt de integriteit van het kind en niemand neemt zijn verantwoordelijkheid. (ook de organisaties die daarop moeten toezien niet of in onvoldoende mate) Het gewonde zelfbeeld is emotioneel en psychologisch misbruik. Hoewel we als kind die zorg en warmte nodig hebben kunnen we ons niet hechten of veilig hechten.
Als kind hebben we niet het niveau van bewustzijn. We begrijpen niet dat het gedrag van ouderfiguren hun eigen verwonding weerspiegelt. Bijzonder jeugdzorgbeleid zegt niets over wie ze als kinderen zijn.
De beslissingen die “experts” nemen zegt niets over wie we als kinderen zijn.
Sommige beslissingen van die experts zullen bijdragen aan het gewonde zelfbeeld van het kind. Ze worden genomen door gebrek aan empathie, bureaucratie of zijn carrière gedreven, als een wederdienst of uit een valse collegialiteit.(bijvoorbeeld het toedekken van een verkeerd beleid)
Maar als kind nemen we toch die onbewuste boodschap over. Deze boodschap wordt door dat beleid of die interpretatie van dat beleid overgebracht. Deze interpretatie kan afkomstig zijn van bijvoorbeeld een pleegzorgverantwoordelijke of jeugdrechter.
Als kind gaan we om met het verlies van liefde en goedkeuring. We doen dit door de mening van onszelf (zelfbeeld) aan te nemen die een ouderfiguur heeft. Dit is in feite het gekwetste zelfbeeld van de ouderfiguur. Dat kunnen dus ook wisselende ouderfiguren zijn.
Hierdoor kunnen we nog steeds van de “verloren” “afwezige” “niet beschikbare” ouderfiguur houden. We kunnen ons nog steeds verbonden voelen. Maar het wordt ook de lens waardoor we onszelf als volwassenen kunnen zien.
Zelfgenezing, “therapie”, excellente leerkrachten, excellente mentoren kunnen absoluut bijdragen tot het herstel van dit complex trauma. We herinneren we op latere leeftijd wat ons als kind is overkomen. Of we ontmoeten mensen die ons kunnen vertellen over ons verleden. Dit kan door op zoek te gaan naar het innerlijke kind. Het is belangrijk om de goede voorbeelden van ouderfiguren te herinneren.
We leren de patronen te zien en met babystapjes komt de genezing van de kwetsuren uit het jeugdtrauma. Je hoeft daarom niet volledig je geschiedenis te kennen.
Voor meer context bij oude kwetsuren en herstel kun je lezen over de invloed van kindertrauma op volwassen relaties, kindertrauma en jeugdzorg en traumaverwerking van overleven naar leven.
Een lens van het gewonde zelfbeeld waarvan we moeten genezen.
Hun stem kan onze eigen stem worden. Dit gewonde zelfbeeld is een manier van kijken naar het verleden, het nu en de toekomst.
Het gewonde zelfbeeld ziet er als volgt uit:
- Zeer kritisch zijn op onszelf.
- Onszelf straffen of beperken zoals een ouderfiguur deed.
- Zichzelf hard chronisch vergelijken met anderen zoals een ouderfiguur deed.
- Body shaming.
- Zelfbeschadiging: alles wat je herhaaldelijk doet om tijdelijk de pijn te verlichten. Het veroorzaakt aan het einde van de cyclus meer schade.
- Zichzelf verlaten, onze behoeften verraden en geen duidelijke grenzen hebben of in acht nemen.
Aanbevelingen in orthopedagogisch perspectief
Het omgaan met kindertrauma vereist een gevoelige en gespecialiseerde aanpak in een orthopedagogische context. Hier zijn enkele aanbevelingen om te handelen in de bovenstaande situaties:
- Traumagerichte therapie: Introduceer traumagerichte therapieën zoals EMDR of theraplay. Deze helpen het kind bij het verwerken van het trauma. Ze ondersteunen ook het herstel. Deze therapieën zijn gericht op het verwerken van traumatische herinneringen en het opbouwen van gezonde copingmechanismen.
- Hechtingsgerichte zorg: Implementeer hechtingsgerichte interventies om de hechting en verbondenheid tussen het kind en verzorgers te versterken. Dit kan onder meer inhouden dat er consistente en betrouwbare zorgverleners worden toegewezen en het bevorderen van een veilige hechting.
- Psycho-educatie voor gezin en zorgverleners: Bied psycho-educatie aan gezinnen en zorgverleners. Leg uit hoe kindertrauma invloed heeft op het welzijn van het kind. Bespreek ook de effecten op de ontwikkeling van het kind. Dit vergroot het begrip en de ondersteuning voor het kind.
- Individuele begeleiding en ondersteuning: Zorg voor individuele begeleiding en ondersteuning door orthopedagogen en andere getrainde professionals. Dit kan het kind helpen om te gaan met emotionele regulatie, zelfbeeld en interpersoonlijke relaties.
- Preventie van hertraumatisering: Implementeer strategieën om hertraumatisering te voorkomen. Zorg bijvoorbeeld voor zorgvuldige plaatsing van het kind in pleeggezinnen of instellingen. Bied ook veilige omgevingen.
- Samenwerking met ouders en verzorgers: Betrek de ouders of verzorgers actief bij het herstelproces van het kind. Bied ondersteuning en begeleiding aan hen, indien nodig.
- Ondersteunende schoolomgeving: Zorg voor een ondersteunende schoolomgeving. Werk samen met leerkrachten en schooldirecteuren. Dit zorgt ervoor dat het welzijn van het kind op school wordt gewaarborgd.
Het implementeren van deze aanbevelingen in een orthopedagogische context kan bijdragen aan een holistische benadering van het omgaan met kindertrauma. Dit bevordert ook herstel en welzijn voor getraumatiseerde kinderen.
Boeken bij kindertrauma en jouw zelfbeeld
Gemiste veiligheid kan doorwerken in overtuigingen over jouw eigen waarde. Deze drie boeken sluiten aan bij die thema’s. De links naar bol.com zijn affiliatelinks.
Voor de invloed van emotioneel onbeschikbare ouders: ** Ongezien opgegroeid van Lindsay C. Gibson onderzoekt hoe jeugdervaringen doorwerken in het volwassen leven.
Voor de samenhang tussen ervaringen, lichaam en stressreacties: ** Traumasporen in lichaam, brein en geest van Bessel van der Kolk bespreekt trauma en verschillende benaderingen van herstel.
Voor minder zelfkritiek tijdens verandering: ** Zelfcompassie van Kristin Neff biedt verdieping in zorgzaam omgaan met moeilijke gevoelens.
Zoek je een volgende stap die aansluit bij wat je nu nodig hebt? Op Start hier bij narcisme.blog: veiligheid, herstel en verbinding vind je onze hoofdgidsen bij elkaar. Kies jouw route en lees op jouw tempo verder.
Welke kleine stap past vandaag bij jou?
Misschien gaf dit artikel woorden aan iets wat je al langer voelde. Misschien roept het vragen op, of wil je één inzicht verder onderzoeken.
Sta even stil bij deze vraag:
Wat wil ik meenemen uit dit artikel, en welke kleine stap past bij mijn mogelijkheden van vandaag?
Je kunt één gedachte opschrijven, een groeitaak uit het artikel proberen, steun vragen of bewust tijd nemen om alles te laten bezinken. Je hoeft niets te forceren. Ook rust nemen kan een passende stap zijn.
Van overleven naar leven. Van verdoving naar verbinding. Op jouw tempo.
Vind jouw volgende stap
Wil je verder lezen, maar weet je niet waar te beginnen? Onze startpagina helpt je een gids te kiezen rond narcisme begrijpen, herstel, trauma, zelfreflectie, grenzen, communicatie, kritisch denken of solidariteit.
Start hier: vind de gids die bij jouw vraag past.
Herkenning en uitwisseling
Soms helpt het om te lezen hoe anderen met vergelijkbare vragen omgaan. In onze Facebookgroep vind je ruimte voor herkenning en uitwisseling.
Je kiest zelf of je meeleest of deelneemt aan een gesprek, en wat je over jezelf wilt delen. Je hoeft je verhaal niet te vertellen om erbij te mogen horen.
Was dit artikel waardevol voor jou? Bewaar het gerust om later opnieuw te lezen, of deel het met iemand voor wie het steun of inzicht kan bieden.
Zelfzorg en solidariteit vormen onze basis
Op narcisme.blog verbinden we persoonlijke groei met zorg voor elkaar. We bieden psycho-educatieve informatie, reflectievragen en praktische oefeningen om jezelf, relaties en maatschappelijke patronen beter te begrijpen.
We willen bijdragen aan meer bewustwording, gezonde grenzen, verbinding en menselijk handelen. Daarbij kijken we zowel naar wat iemand zelf kan oefenen als naar de steun en omstandigheden die daarvoor nodig zijn.
Menselijke waardigheid, respect en geweldloze communicatie staan centraal. We wijzen haat, geweld, discriminatie en racisme af.
We bespreken schadelijk gedrag en maatschappelijke mechanismen zonder mensen tot een etiket te reduceren. Onze informatie ondersteunt inzicht en reflectie en vervangt geen persoonlijke diagnostiek of behandeling.
Zie je een fout of heb je een inhoudelijke vraag?
We streven naar zorgvuldige, begrijpelijke en actuele informatie. Toch kan er een fout, onduidelijkheid of ontbrekende nuance in een artikel staan.
Meld een fout of stel je vraag via het contactformulier. Vermeld de link naar het artikel, de passage waarover het gaat en een korte toelichting. Voeg gerust een relevante bron toe als die je melding verduidelijkt.
Eén duidelijke melding via dit formulier helpt ons je vraag overzichtelijk te behandelen. We beoordelen meldingen zorgvuldig en corrigeren of vullen informatie aan waar nodig. Verzoeken om inhoud te verwijderen bekijken we individueel.
Dank je dat je meedenkt en helpt onze informatie te verbeteren.
Liefs,
Annemie en Johan Persyn-Declercq (auteurs)
update : 09102026
Wij vallen. Wij staan op. Wij groeien.
Je kunt ons gratis steunen door uw aankopen bij bol.com
Lees ook
